Προτάσεις για ταινία

[Borracho]

Καλά νέος McDonagh είναι αυτόματη υποψηφιότητα για όλα τα βραβεία. Σαμ Ρόκγουελ, Μάλκοβιτς, Τομ Γουέιτς, 70'ίλα, ΓΡΑΦΗ McDonagh, με κλειστά μάτια.

Όλσο, ο Σαλαμές είναι μικρός ακόμα και έχει να κάνει και να πει πολλές μαλακίες. Οι ιντερνετικοί χαχόλοι για κάτι τέτοια ζούνε. Σε ένα μήνα θα είναι απασχολημένοι να κλαίγονται για κάτι άλλο, προκειμένου να δείξουν πόσο ευαίσθητοι είναι. Όλοι αυτοί με κάρτα διαρκείας στο Μπαλέτο Μετροπόλ. Οπωσδήποτε. Αχά. Που στηρίζουν και αγαπούν τις τέχνες.

Το Μάρτι Σαπρίμ είναι μικρό έργο, δεν ήταν για Όσκαρ. Κλασσική γραφή Σάφντι. Νευρασθενές, σπινταρισμένο, Εβραϊκή ζωή στα χαμηλά. Εξέταζε τί παθαίνει το μεγάλο ταλέντο δίχως καμιά πειθαρχία. Ωραίο ήταν κι η ερμηνεία όμορφη, αλλά δεν ήταν 'μεγάλη ταινία', δεν είχε τίποτε το παναθρώπινο.

Tα βραβεία στο Sinners ήταν ξεκάθαρα πολιτικά, νομίζει το Χόλιγουντ πως θα πάρει συγχωροχάρτι για τις δεκαετίες συστημικού ρατσισμού επειδή βράβευσε τον Τζόρνταν στο μαυρεϊκο From Dusk Till Dawn. Που ήταν μια απόλαυση και μια ομορφιά, αλλά μην τρελαθούμε, στα ποποκορνικά Creed, χίλιες φορές καλύτερα έπαιζε.

Για να κλείσω το off-topic, είδα το The Smashing Machine, με έναν εντυπωσιακά ώριμο και μεστό Dwayne Johnson. Ξανά, μικρό έργο, συγκεκριμένου βεληνεκούς και ειδικών ενδιαφερόντων, αλλά αντιμετώπιζε το θέμα του τίμια, ρεαλιστικά και δίχως υστερίες.

Το Secret Agent του Filho (ο Θεός που μας έδωκε το ψυχότροπο μακελειό του Bacurau) ήταν απολαυστικά 70΄ς κινηματογράφος. Πολιτικό θρίλερ με τα όλα του. Η παράνοια χτιζόταν μαεστρικά και το σινεφίλ κλείσιμο του ματιού με την παράπλευρη παρουσίαση των κινηματογραφικών επιτυχιών της περιόδου ήταν εμπνευσμένη επιλογή.

Αυτή την εβδομάδα ευελπιστώ να ζήσω το Immortal Man, το στερνό αντίο στο λατρεμένο Τόμι Σέλμπι.

 

[maladroid]

Συμφωνούμε για το σκεπτικό πίσω από το Όσκαρ στον Jordan, ωστόσο αυτές που αποκαλείς "μικρές ταινίες" συνήθως είναι Oscar-baits, ειδικά σε επίπεδο ερμηνειών (πρόσφατο παράδειγμα The Whale) κι εκεί πιστεύω πόνταρε ο Σαλαμέ.

 

[Borracho]

Το The Whale είχε όμως μια αληθινή τραγωδία στο κέντρο του, σε συγκινούσε. Ο Μάρτι αντίθετα, μένει εγωπαθής νάρκισσος σε ολόκληρο το φίλμ, συνειδητοποιώντας ποιά θα είναι τελικά η ζωή του μονάχα στην τελευταία σκηνή.

Σε ολόκληρο το έργο, ο χαρακτήρας ήταν στάσιμος και μονομανής, δεν έβλεπες διακυμάνσεις, αμφιταλαντεύσεις, κάτι να σε κάνει να τον συμπονέσεις.

Όλσο, το Hamnet ήταν συναισθηματική βόμβα νετρονίων, δικαίως το σήκωσε η Μπάκλεϊ κι έπρεπε να 'χει γίνει δεκαπλάσιος ντόρος.

 

[maladroid]

Οπότε με το "μικρή" εννοούσες το συναισθηματικό εκτόπισμα αυτών των ταινιών, όχι τον arthouse χαρακτήρα τους αυτό καθ'αυτό. Υπό αυτό το πρίσμα ίσως και να έχεις δίκιο (δεν έχω δει ούτε Marty ούτε Hamnet για να συγκρίνω, ωστόσο).

Σε άλλα νέα, αν και η αίθουσα του σινεμά είναι off limits για μένα πλέον, δηλώνω hyped και πολύ ικανοποιημένος που το Project Hail Mairy του Γκοσλινγκ σκίζει στα ταμεία. Νομίζω το έχω ξαναγράψει, τον θεωρώ από τους πιο τίμιους, συμπαθητικούς και χαρισματικούς σταρ της γενιάς μας. Ούτε σκάνδαλα, ούτε μεγαλόσχημες δηλώσεις για τα likes, αλλά σωστές επιλογές, σταθερά καλές ερμηνείες και φυσικά είναι literally me. Αν μπορούσα θα πήγαινα αύριο κιόλας να το δω.

 

[Norshgaath]

δηλώνω hyped και πολύ ικανοποιημένος που το Project Hail Mairy του Γκοσλινγκ σκίζει στα ταμεία.

Πηγα και το ειδα χτες, αν και στη παρεα υπηρχε μια ξενερα που δεν ηταν μεγεθους μαρβελοταινιας σε εφε και ηχο, εμενα προσωπικα μου αρεσε για αυτο που ηταν.
Αισιοδοξο, χιουμοριστικο εκει που επρεπε, σπιρτοζικο scifi.

Ουτε τα νεροβραστα δραματα των μαρβελοταινιων, ουτε η ψευδης αισθηση βαθους αλλων scifi τυπου dune. Απλη και πετυχημενη sci-fi ολντσκουλια

 

[Borracho]

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο εκτιμάω αυτές τις ΚΑΛΕΣ ολντ-σκουλιές. Χθες βράδυ βλέπαμε το 'The Lost Bus' με το Μακόναχιου και είναι ΜΠΑΜ έργο για Κυριακή απόγευμα στο Μέγκα. Ο τίμιος και βασανισμένος οδηγός σχολικού, μεγάλες πυρκαγιές, αυτοθυσία, φούλ 90'ς disaster movie σασπένς.

Ξέρεις ακριβώς τί θα δεις, το έχεις δει χιλιάδες φορές και πάλι το ευχαριστιέσαι και το παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον. Στάνταρ θα τιμηθεί και το Hail Mary.

YΓ Μαλαντρουά προφανώς εκεί αναφερόμουν, ναι. Διαφορετικά, είναι παράδοση να προτείνονται στα Όσκαρ αρκετές arthouse παραγωγές. Όσο συρρικνώνεται η παραγωγή τους, βλέπουμε πολύ αδιάφορες ή ειδικών ενδιαφερόντων να σκάνε ξαφνικά με hype και ιστορίες, γιατί απλά δεν υπάρχει και κάτι καλύτερο να επιλέξει η Ακαδημία.

 

[Borracho]

Το Peaky Blinders: Immortal Man σε καμία περίπτωση δεν χρειαζόταν. Ήταν όμως στιβαρό, ανδροπρεπές και ιδανικό κλείσιμο στην εποποιία του Τόμι Σέλμπι. Έδειξε να στήνουν το spin-off Rom Baro, το οποίο δεν μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση να παρακολουθήσω. Αν και ο Steven Knight γενικότερα αποτελεί εγγύηση ποιοτικής αστυνομικής γραφής, άρχισε να νερώνει το κρασί του με το One Thousand Blows οπότε δεν ξετρελαίνομαι πλέον μόλις ανακοινώνει κάτι καινούριο.

 

[Tony Corvus]

Είδα το εκπληκτικό "Out of Reach" του 2004. Αυτό το έργο περιέχει εκπληκτικές ερμηνείες, δράση και καλογραμμένο σενάριο.

 

[Northlander]

^Κοιτούσα με κομμένη την ανάσα μην και πάθουν τίποτα με τον ανεμιστήρα ανοιχτό. Would watch again._

 

[Borracho]

Λατρεύω που ο Θεός Σιγκάλ δεν προσποιείται καν πλέον ότι κάνει πολεμικές τέχνες. Λίγο δεύτερη απόκρουση στα κοντινά κι όλα τ'άλλα ο κασκαντέρ, σαπώ σαπώ. Ο Κινέζος/Φρενιασμένο Βαμπίρ το ζούσε, 10/10.

 

[Robin Hood]

Ακουγόταν για τον Seagal ότι είναι από τους μεγαλύτερους παπατζήδες. Κι επειδή κάποια στιγμή κάτι είχε πει για τον Jean Claude van Damme (όχι καλό προφανώς) σ' ένα πάρτυ τον έψαχνε για να τον αρχίσει στις γυριστές κλωτσιές. Κι ο Seagal έτρεχε για να κρυφτεί. Μ' αυτό το χαρακτηριστικό του τρέξιμο.

 

[Borracho]

O Σιγκάλ όντως μελέτησε αϊκίντο στην Ιαπωνία κατά την δεκαετία του '70 και έφτασε, σύμφωνα με τις πηγές, στο έβδομο ντάν. Ήταν ο πρώτος λευκός που άνοιξε ντότζο στην Ιαπωνία, τεράστιο επίτευγμα για την εποχή, σε μια τόσο κλειστή κοινωνία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εδράζεται νομίζω στην ίδια τη φύση του αϊκίντο : είναι περισσότερο φιλοσοφία και εσωτερική/ζεν παλάντζα σαν το Ταϊ Τσι, δεν είναι για βρωμόξυλο δρόμου. Σε αληθινό καυγά, ούτε έρχονται ένας ένας, ούτε σε χτυπάνε σαν κακοί από οκτάμπιτο βιντεογκέημ σε ενιμέησιον uninterruptible 'αργόσυρτης πουνιάς'. Ήταν που ήταν γλάστρα για επιδείξεις, ξεκίνησε και να τρώει, ντάξει, δεν ήθελε πολύ να γίνει το κακό : D

 

[Tony Corvus]

Αχ βρε καναγιες τι μου κάνετε.
Μου θυμίσατε την περίπτωση του εξαιρετικού Frank Dux και του κουμιτε του. Τώρα ψήθηκα να ξαναδώ το Bloodsport

 

[Robin Hood]

O Σιγκάλ όντως μελέτησε αϊκίντο στην Ιαπωνία κατά την δεκαετία του '70 και έφτασε, σύμφωνα με τις πηγές, στο έβδομο ντάν.

Ναι όντως το έχει κάνει κι έχει χτίσει την καριέρα του πάνω σ' αυτό. Απλά οι φήμες λένε ότι η περσόνα που πουλούσε κι εκτός ταινιών του badass που δεν τον ακουμπάει κανείς ήταν τελείως χωρίς υπόσταση. Κι ότι οι δηλώσεις του ότι μπορεί να πολεμήσει σε πραγματικές συνθήκες είναι τελείως εκτός πραγματικότητας. Υπάρχουν πολλά άρθρα με τίτλο "Steven Seagal is a fraud".

 

[Borracho]

Οποιοσδήποτε βάφει το σκάλπ του μαύρο και παριστάνει το μαλλιά, δεν μπορεί παρά να χωλαίνει και αλλού

 

[Adhan]

ούτε έρχονται ένας ένας

Μα εδώ έρχονται πολλοί.



(τρελό γέλιο με τα σχόλια από κάτω )

Finally, I now know how to defend myself from unwanted handshakes.

 

[Northlander]

A true master of bullshido.

 

[Tony Corvus]

Ένας από τους λόγους που άφησα το αικιντο και καταπιάστηκα με το τζούντο. Είναι δύσκολο να φτάσει κάνεις το μεγαλείο του Σηγκαλ

 

[Borracho]

Η μπάκα που τσιτώνει κάτω από το γκι του Σενσέι με πεθαίνει ρε παιδιά. Για την δε 'επίδειξη' δεν έχω λόγια. Στο 4 Πλ. Κυψέλης-Ομόνοια πιο σκληρό MMA παίζεται.

 

[Tony Corvus]

Απλά μαγευτείτε με τη φαμίλια και απολαύστε μια ταινία του!