"Έσφαξα όλα τα τέρατα αγρίως, αλλά η Konami είναι χαζή. Θα έπρεπε να βάλουν εμένα που έχω εμπειρία στη μάχη, όχι ένα κοριτσάκι του λυκείου.
Μπορεί να ήταν γιαπωνέζα αλλά δεν ήταν ξανθιά με γυαλιά. 7/10"
Και εκεί που σκόπευα να κάνω resume το FFVII Rebirth είχα τη φαεινη ιδέα να βάλω να παίξω Subnautica το οποίο είχα να αγγίξω ένα χρόνο. Τοτε το είχα δοκιμάσει ξανά στο ps5 μετά τη πρώτη φορά που το είχε δώσει ο Τίμαρος. Ο λόγος που δεν το συνέχισα τις άλλες φορές ήταν γιατί μου φαινόταν εφιαλτικό να είσαι παρατημένος στη μέση του ωκεανού. Anyway προς έκπληξη μου το παιχνίδι έκανε τρελό κλικ αυτές τις μέρες, ξεπέρασα τις φοβίες μου και το έχω υπερλατρεψει!
Και εκεί που σκόπευα να κάνω resume το FFVII Rebirth είχα τη φαεινη ιδέα να βάλω να παίξω Subnautica το οποίο είχα να αγγίξω ένα χρόνο. Τοτε το είχα δοκιμάσει ξανά στο ps5 μετά τη πρώτη φορά που το είχε δώσει ο Τίμαρος. Ο λόγος που δεν το συνέχισα τις άλλες φορές ήταν γιατί μου φαινόταν εφιαλτικό να είσαι παρατημένος στη μέση του ωκεανού. Anyway προς έκπληξη μου το παιχνίδι έκανε τρελό κλικ αυτές τις μέρες, ξεπέρασα τις φοβίες μου και το έχω υπερλατρεψει!
παίζω το Art of Rally έαν top down "ραλλάκι" που διαφημίστηκε ως "zen rally" για ξεκούραση μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά (ή και στο gaming). Εχοντας απενεργοποιήσει από την αρχή τα stability control και ABS των φρένων, θα έλεγα πως άλλο παρά Zen είναι το συγκεκριμενο ραλλάκι. Δύσκολο. Θέλει σκιλλ.
Δε με τραβάει και ιδιαίτερα αλλά για μισή ωρίτσα ικανοποιεί την δόση για ένα racing game.
Ωραία γραφικά σε κάθε περίπτωση καθώς επίσης σύντομη εξιστόρηση για κάθε όχημα που, license δεν εχουν αλλά βασίζονται σε πραγματικά ones. Εχει και ενα Van της Toyota
Έσπασα, το παράτησα το Ρέζι 4 όταν εμφανίστηκε ο Βρεττανός παμπόγερος-μυστηριώδης έμπορας. Όι μέητ, ψήνεσαι να μου σουτάρεις ποντικάκια; Τσεκάουτ δις γκόλντεν γκάν μέητ. Νόουπ, τσου, φάκ δις. Μου ήρθε γλυκός ίλιγγος από 2002 Playstation και την έκανα τρέχοντας.
Με τη σχετική ανομβρία που επικρατεί από μεγάλους τίτλους, έπιασα το Days Gone που είχα μεν αγοράσει όταν κυκλοφόρησε στο PC, αλλά ήμουν υπερβολικά απασχολημένος να 'μαι στα έγκατα της Παιδοκομικής Μηχανής του Κιμά προκειμένου να επιχειρήσω σοβαρά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πόσο στιβαρό και ανδροπρεπές παιχνίδι είναι. Ένα δυνατό χαρμάνι Walking Dead με ολίγη από Sons of Anarchy και καλόγουστα δάνεια από Red Dead Redemption και Witcher III στο gameplay του. Χωρίς να επανεφευρίσκει πουθενά τον τροχό, προσφέρει απλόχερα ενήλικη και 'γειωμένη' διασκέδαση.
Κάτι που εξακολουθεί να μ'εντυπωσιάζει, είναι πως το παιχνίδι με κρατά σε συνεχή ένταση και αγωνία. Οι ορδές των ζόμπι συμπεριφέρονται ως απόλυτοι νταήδες και πρέπει να έχεις διαρκώς το νου σου αν είναι ημέρα ή νύχτα, πού βρίσκονται σε σχέση με σένα, αν έχεις αρκετά καύσιμα στη μοτοσυκλέτα για να την κάνεις αν στραβώσει η φάση. Ακόμα κι εμένα που σιχαίνομαι το κράφτινγκ, το εισάγει τόσο οργανικά στη δράση του που με έκανε να περιμένω με ενδιαφέρον κάθε νέα συνταγή και schematic.
Υποτιμημένος τίτλος που αν θυμάμαι καλά ψιλοθάφτηκε γιατί είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει τόσο κοντά στο Μέγιστο. Αξίζει με τα χίλια.
Ο έμπορος γαμεί ρε aha-bar-ε που λένε και οι Κύπριοι αδερφοί μας . Ο Πίλυ Πούτσερ (sic) των RE.
(Προφανώς υπήρχε και στο original του 2004, αλλά χωρίς τη βρετανίλα)
Το που βρήκε βέβαια όλα αυτά τα γκάνια για να εξοπλήσει ένα άγημα, είναι άλλο θέμα. Ωπ, πολύ γουστόζικο αυτό το upgrade με το λεηζεράκι. Τι λέγαμε; Α, ναι..
Ο μπεργκεροσαπούκλας του Village πως δε σε ενόχλησε και σε πείραξε ο κόκνυ'ζ; Το mini game με τη σκοποβολή και τα request αν θες τα αγνοείς (αν και τα δεύτερα βοηθάνε αρκετά και έτσι κι αλλιώς είναι στο δρόμο σου)...
*γέλια* Νομίζω στο Village έκανα τα στραβά μάτια για τον έρωτα τη Λαίδη. Ό,τι και να πέταγε το κέημ, την κοιτούσα στα γλυκά μαστάρια στοργικά και ξεχνιόμουν.
Το τέσσερα ενώ είχε φοβερά σχεδιασμένα περιβάλλοντα, μου έβγαλε μια αμηχανία : από τη μια πλευρά έχεις έτσι τα νοσηρά σχεδιασμένα, φουλ True Detective περιβάλλοντα, τη σήψη και το ζόφο. Από την άλλη, Αμέρικα φακ γιέα, ο Λεόν τινάζει μαλλάκι Βιντάλ Σασούν και σου λέει ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΑ. Σαν να μην μπορούσε ν'αποφασίσει αν θα 'ταν σοβαρό γοτθικό δράμα, άνιμε με παντεσπάνι τρόμου ή καθαρή light-gun Πλεηστεησονιά. Περίμενα ίσως και πιο αργό και μεθοδικό gameplay και μου κατέβασε με το καλημέρα ένα ολάκερο χωριό καταραμένους ('ΝΤΟΝΤΕ 'ΣΤΑΣ ΓΚΡΙΝΓΚΟ' κραυγή-λατρεία) και ψιλογέλαγα. Ήρθε και ο κύριος Πριονούλης στα καπάκια, περάσαμε ομορφότατα.
Είχε ίσως υπερβολικά πολύ 'παιχνιδένιο' DNA για τα γούστα μου πλέον. Δηλαδή και να ήθελες να το πας σοβαρά, σου θύμιζε με κάθε ευκαιρία πως έπαιζες παιχνίδι και δεν έπρεπε να το πολυπαίρνεις σοβαρά. Σε καμία περίπτωση κακό, ίσως δεν ήμουν και σε σωστή φάση τώρα, αλλά δεν με 'έπιασε'.
Αυτό με την κόρη του προέδρου που λες, έχει μια σκηνή στο original που το ίδιο το παιχνίδι αυτοσαρκάζεται, με τον κακό να λέει "όπως κάνετε εσείς οι Αμερικάνοι στις ταινίες σας" ή κάτι τέτοιο, το οποίο αν θυμάμαι πρέπει να το αφαίρεσαν στα πλαίσια του πιο σοβαρού vibe των remakes . Κλισέ μεν αλλά πρόσχημα για να ξεκινήσει το game, από πίσω υπάρχει άλλο διακύβευμα.
Όσο για το χωριό στην αρχή, έχεις δίκιο. Το είχα γράψει και στο thread των παιχνιδιών, ότι είναι ΖΟΡΙΚΟ ξεκίνημα.
Μετά από αυτό όμως πέφτει σε φυσιολογικά επίπεδα και κλιμακώνεται σιγά-σιγά - το αρχικό κυνηγητό βέβαια παραμένει στις δυσκολότερες στιγμές, όσο παρήγορο μπορεί να είναι αυτό για τη συνέχεια.
Από άποψης δυσκολίας, στρωτό το βρήκα. Το μόνο που με ξένισε, είναι πως ενώ το παιχνίδι υπονοεί πως πρέπει να το χειριστείς με stealth, από ένα σημείο και μετά, αυτό καθίσταται αδύνατο και χωρίς κάποιο ξεκάθαρο objective, αναρωτιόμουν 'Τώρα είμαι ΚΑΡΑΓΙΩΤΑΣ που τράβηξα όλο το χωριό; Και δηλαδή πού σκατά να πάω;' Και τρέχω με μισή καρδιά γύρω γύρω, δίχως να ξέρω πως απλά πρέπει να επιβιώσω για Χ λεπτά, ό,τι και να συμβεί.
Στο δεύτερο κεφάλαιο ήταν πράγματι πιο στρωτά τα πράγματα, αλλά γενικά μου άφησε μέχρι εκεί την εντύπωση ενός αμειγώς shooter παιχνιδιού, ενώ είχα ετοιμαστεί για αργό survival horror. Ενδέχεται να το ξαναπιάσω αν και πιθανότερο είναι να πάω απευθείας στο 9.
"Έσφαξα όλα τα τέρατα αγρίως, αλλά η Konami είναι χαζή. Θα έπρεπε να βάλουν εμένα που έχω εμπειρία στη μάχη, όχι ένα κοριτσάκι του λυκείου.
Μπορεί να ήταν γιαπωνέζα αλλά δεν ήταν ξανθιά με γυαλιά. 7/10"
Ξανθια εχει το loli pop repop. Δεν φοραει γυαλια αλλα φοραει ροζ βρακι και ειναι σχεδον γυμνη αρα κατι ειναι και αυτο. Και σφαζει ολα τα ζομπι με το πριονι!!! Παιχνιδαρα το loli pop repop.
Φαντάζομαι υπάρχουν mods για τα παιχνίδια αυτά που να δίνουν άφθονα πυρομαχικά, σωστά; Για δεύτερο playthrough θα είχε φάση να κατασφάζεις σρεντερικά ότι βρεθεί στον δρόμο σου με μια καταιγίδα πυρών.
Μετά το Ash and Steel (για flex θα πω ότι το τερμάτισα στο normal και με negative attack speed μιας και δεν είχαν βγάλει ακόμα το patch που το διορθώνει) δοκίμασα λίγο το άλλο Gotjic-like που βρήκα, το YAR, αλλά είναι τόσο κατώτερης ποιότητας που το άφησα για όταν υπάρχει πάλι "ξηρασία" και χρειαστώ τη δόση μου. Το Gothic remake άλλωστε είναι κοντά οπότε αντί να τη βγάζω με υποκατάστατα είπα να παίξω όλα τα Campaigns του Age of Mythology retold, και μάλιστα κατάφερα να βγάλω και κάποια missions στο Ludicrous. Παράλληλα παίζω και λίγο το μεσαιωνοGTA, το Hustler, αλλά και πάλι οι μέρες μέχρι το Gothic δε περνάνε με τίποτα.
Για το f μιλώντας πάντα, να δω που θα βρεις όπλα για να τα χρησιμοποιήσεις.
OYΠΣ
ΣΠΟΙΙΛΕΕΕΡ!!
Καλά όχι και τόσο, το είχα γράψει στο review νομίζω.
edit -
Στα δικά μου, τελείωσα το Darksiders 2. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε αλλά δεν έκοψα και φλέβα tbh.
Ίσως αν το είχα δει πριν καμιά 5-10 χρόνια να είχα γουστάρει περισσότερο. Δεν με έπιασε τόσο το "ματσό" στυλάκι μέσα από το πρίσμα, παρθένος 18χρονος designer της Blizzard. Πλέον είμαι σε φάση που το story θέλω να είναι καθηλωτικό, για να χαθώ σε 40+ώρες περιπέτειες.
Το σφάλμα που κάνει το game είναι ότι ξεκινάει με ένα αρκετά GENERIC biome ξωτικονανουδίων (sic) με δάση και ορυχεία. Ντάξει είχε κάποιες ωραίες στιγμές εκεί, αλλά ο εκπληκτικός κόσμος των νεκρών έρχεται μετά όπως επίσης κάποιες ωραίες abilities που σχετίζονται με πιο έξυπνα puzzles.
Κοινώς θέλει υπομονή τις πρώτες ώρες. To fatigue αναμενόμενα, είχε χτυπήσει ταβάνι όταν είχα φτάσει στα DLC (από τα οποία μόνο του Belial βρήκα σχετικά αξιόλογο), ήθελα το παιχνίδι να ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. Έχω την αίσθηση ότι η πιο κλειστή δομή του πρώτου παιχνιδιού λειτουργούσε καλύτερα.
Ξεπέταξα και το The Takeover, του δικού μας Pelican 13. Εντάξει, το παλικάρι δείχνει την αγάπη του για τα Final Fight και Streets of Rage (κυριώς προς το δεύτερο). Χορταστικό ξυλίκι, το hit detection λειτουργεί όπως πρέπει, ικανοποιητικό moveset, διάρκεια λίγο μεγαλύτερη ενός average beat em up. Θα το δοκιμάσω κάποια στιγμή και σε διπλό. Έρχεται και 2ο μέρος, σύντομα, και από το demo δείχνει βελτιωμένο παντού.
α. Το παιχνίδι απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτούς που στα 00's ήρθαν σε επαφή με τα survival horrors και γοητεύτηκαν τόσο από το genre, που η επιστροφή στα εύκολα (μπόλικα fps, συνεχής δράση, 20 θάνατοι με μια σπαθιά, αδρεναλίνη στα ύψη) φαντάζει εφιάλτης. Είναι slow-paced, με φουλ γιαπωνέζικη αισθητική και υποβλητική ατμόσφαιρα· απαιτεί όμως πολλή υπομονή και πολύ χρόνο, καθώς, είναι γεμάτο υποσχέσεις που γίνονται πράξη με εξερεύνηση - χωρίς βιασύνες και προχειρότητα.
β. Είναι κάπως... παλιακό εν συνόλω, αλλά αυτό, του δίνει την νοσταλγική νότα, που κάνει ακριβώς τέτοια παιχνίδια ελκυστικά και εθιστικά.
γ. Το μενού, σε μένα, ήταν στα γιαπωνέζικα και είχε πλάκα μέχρι να βρω πού έπρεπε να πατήσω για να δω το αγγλικό μενού. Ο ήχος ικανοποιητικός αλλά όχι υπερβολικά δυνατός, ενώ, το uploading στο steam cloud, κάνει πολλή ώρα για να ανέβει και το τελευταίο bit. Δεν ξέρω γιατί. Ενώ έχω 24άρα γραμμή (ναι, ξέρω) δεν το έχω ξαναδεί σε άλλα παιχνίδια.
δ. Ωραίο remake γενικότερα ενώ υποστηρίζεται και η ultrawide ανάλυση.
EDIT
ε. Εννοείται ότι οι υπότιτλοι είναι στα αγγλικά αλλά η ομιλία στα ιαπωνικά. Μαγεία!
