Λοιπόν, αυτό με τα Ρέτ Τέτ βάιμπς στο Days Gone, το 'χω συνέχεια στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Ρεντ Ντέντ και Γουίτσερ 3, το οποίο είχε αφομοιώσει τα καλύτερα κομμάτια του πρώτου RDR και τα είχε εμπλουτίσει στη νιοστή. Μέχρι και οι εκπληκτικές σεκάνς με τις σπαραξικάρδιες μπαλάντες ενώ τραβάς με τη μηχανάρα προς το άγνωστο, χτυπάνε κατευθείαν Far Away/Unshaken χορδές.
Αδικήθηκε πολύ όταν κυκλοφόρησε, ίσως γιατί έβρεχε ΤΙΤΑΝΙΕΣ παιχνιδάρες παντού τριγύρω και ξεκινά τόσο άργα και σχετικά αδιάφορα, που εύκολα το ξεγράφεις ως ντεμέκ Walking Dead/Sons of Anarchy ποζεριά άνευ ουσίας. Όσο περισσότερο χρόνο του αφιερώνεις, τόσο σε ανταμείβει και πραγματικά έπαθα πλάκα όταν συνέχισε να μου εμφανίζει νέους εχθρούς και μηχανισμούς μετά από πενήντα ώρες παιχνιδιού.
Έχει αρκετά σημεία που φαινομενικά είσαι παγιδευμένος σε b-roll filler επεισόδιο του Walking Dead αλλά καπάκια σε βάζει σε φανταστικά σκηνικά και το ζεις όσο δεν πάει. Τεράστιο φάουλ το πανηλίθιο κασκέτο που ο πρωταγωνιστής επιμένει να φορά σχεδόν σε κάθε σημείο του παιχνιδιού. Χωρίς αυτό, είναι ΙΔΙΟΣ ο Ύστατος Σκαπόη Μάρστον. Ίσως το έκαναν κι επίτηδες για ν' αποφύγουν τυχόν συγκρίσεις. Και είναι εντελώς γραμμικό, δε σ'αφήνει να επιλέξεις τίποτε και κυκλοφόρησε σε καιρό που ο ανταγωνισμός έδινε έστω και τις ψευτοεπιλογές του Βλαχάρα.
Έτερο ατού του, ο ρεαλιστικός κόσμος (των ζομπιών εξαιρουμένων). Οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται, είναι αληθοφανείς και συνεισφέρουν τα μέγιστα στον εμβαπτισμό σου. Είμαι περίεργος τί θα δω ακόμη ως το φινάλε.