"Όποιος ανακατώνεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες" λέει μια παλιά παροιμία. <br><br>Δυστυχώς, στην δικομανή και με χαμένη κάθε έννοια της μετροέπειας εποχή μας, Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ έχεις ποτέ κάνει ή αναφέρει δημόσια, μπορεί και πρόκειται να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, την στιγμή που θα φανείς αρκετά ώστε να μυρίσουν το αίμα σου. <br><br>Μεγαλύτερο καρκίνωμα από τα social media και την υποκουλτούρα τους, δεν υπάρχει. Χρειάζεται τεράστια προσοχή σε κάθε κίνηση και λόγο και ακόμη και τότε, απλώς θα μπλέξεις ελάχιστα λιγότερο και αυτό είναι το τίμημα για την οποιαδήποτε "θέση ισχύος" στον 21ο αιώνα. Τόσο αηδιαστικό που πραγματικά σε εξωθεί να πιάσεις φάρο στην άκρη της Γης και να ασχοληθείς αποκλειστικά με το ψάρεμα. Οι παραλυμένοι, κατά-φαντασίαν-λευκοί-ιππότες και ψυχασθενείς του Διαδικτύου είναι τόσο πολλοί/πολλές που το μόνο που έχεις να χάσεις βάζοντάς τα μαζί τους, είναι τα λογικά σου.<br><br>Μόνο αντίδοτο, η παραγωγή σταθερά ποιοτικού έργου, η πλήρης, ανόθευτη αξιοκρατία. Να έρχεσαι στο τραπέζι με μια ποιότητα έργου αναντίρρητη και να συναλλάσεσαι βάσει της αξίας σου. Φυσικά το 99% του άθλιου κατιμά, ζει και ανασαίνει για τα τζαμπατζιλίκια, τα κονέ και τα ρουσφέτια, ειδικά στο γελοίο χώρο των "Διαδικτυακών προσωπικοτήτων". Τεμπελιά, οκνηρία και ένας διακαής πόθος να γίνεις μούρη "γιατί ανεβάζεις ωραία στόρι στο Ίνσταγκραμ". Έχω ανακαλύψει πως μονάχα αποχωρώντας πλήρως από αυτό το γελοίο πανηγυράκι, μπορείς να δημιουργήσεις οποιοδήποτε έργο αληθινής αξίας και αφήνεις το έργο αυτό να μιλά για σένα.<br><br>Σκεφτείτε τους παλιούς. Μπράντο, Μπόγκαρτ, Ντε Νίρο, Ίστγουντ. Διάβαζες στις εφημερίδες ότι παντρεύτηκαν ή χώρισαν ή ότι έκαναν παιδί και ίσως μια συνέντευξη ανά πενταετία, όταν υπήρχε κάποιο νόημα. Υπήρχε μυστίκ. Το έργο τους τους καταξίωνε ή τους καταβαράθρωνε. Φανταστείτε τώρα να ποστάρανε Τούιτς σαν ανεγκέφαλα πιτσιρίκια κάθε φορά που πήγαιναν για χέσιμο.<br><br>Δουλειά κύριοι. Σκληρή και ποιοτική δουλειά και το κεφάλι κάτω και τα προσωπικά, προσωπικά. Αυτοί οι καρκίνοι της "δημόσιας ζωής" μπορούν να εκλείψουν μονάχα αν άπαντες συνειδητά αποχωρήσουμε από τα "μέσα κοινωνικής δικτύωσης" και μάθουμε να αποθησαυρίζουμε και να διαφυλάττουμε την ιδιωτικότητά μας ως κόρη οφθαλμού. Η φτηνή μαστούρα του "λάικ" δεν είναι αποδοχή ή επιτυχία, αλλά βρόχος στο λαιμό.