Λοιπόν, πρώτα απ όλα, το post μου μάλλον φαίνεται περισσότερο γκρινιάρικο απ' όσο πρέπει. Περίμενα να περάσω τέλεια παίζοντας το παιχνίδι και όντως πέρασα τέλεια παίζοντας το παιχνίδι και αυτό είναι και το σημαντικότερο. Έγραψα, απλώς για να δικαιολογήσω γιατί δεν το θεωρώ το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών, ούτε το καλύτερο RPG όλων των εποχών, ούτε το καλύτερο RPG της 10ετίας (αλλά, οκ, μέσα στα καλύτερα).<br><br>Γράφετε κάποιοι για lore και πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός. Lore είναι να διαβάσεις για το Conjuction of the Spheres, για την ιστορία των βασιλείων, για τους κόσμους των ξωτικών και το έκανα με ευχαρίστηση χάρη στα σκόρπια books που συναντάς στο παιχνίδι. Lore ΔΕΝ είναι το πως η μοίρα σε έχει δέσει με τη Yen ή τι έχει συμβεί στο παρελθόν και ο Geralt δεν εμπιστεύεται τον Avallach. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, στοιχεία ζωτικής σημασίας ικανά να καθορίσουν όχι μόνο τη συμπεριφορά σου απέναντι στους βασικούς χαρακτήρες, αλλά πιθανώς και το ίδιο το φινάλε του παιχνιδιού. Αυτά πρέπει να παρουσιαστούν καλύτερα από το παιχνίδι, δε γίνεται αλλιώς.<br><br>Δε νομίζω να έχασα κάτι από το φινάλε. Η Philippa αναφέρει σε προηγούμενη απόστολη τι θα ήθελε να κάνει στο μέλλον, αλλά δεν έχουμε ιδέα αν αυτό συμβαίνει τελικά. Δεν έχουμε καν ιδέα αν επιζεί από την τελική μάχη. Το ίδιο συμβαίνει για σχεδόν όλους τους άλλους χαρακτήρες εκτός της Keira Metz, που την έχει κοπανήσει από πριν με τον πως-τον-λένε.<br><br>Περισσότερο, ταυτίζομαι με το post του φίλου (και συνάδελφου Shanικού) J.Lynx. Και εγώ φυσικά έτσι έπαιξα το παιχνίδι, αγνοώντας επιδεικτικά τον (ενοχλητικά υπονοούμενο) book-Geralt και χτίζοντας τον δικό μου. Το πρόβλημα μου είναι ότι το παιχνίδι δε σε αφήνει ελεύθερο να κάνεις κάτι τέτοιο (όπως οφείλει). Σου δίνει την επιλογή, αλλά σε σπρώχνει διόλου διακριτικά στην πλάτη να πάρεις το μονοπάτι που αυτό θεωρεί "σωστό" και αυτό με "χαλούσε" συνέχεια παίζοντας. Η μη ισότιμη αντιμετώπιση από πλευράς δημιουργών της Triss και της Ξινής-Με-Τον-Μονόκερο (σοβαρά, από τους 165 NPCs του παιχνδιού πρέπει να είναι περίπου η 158η πιο συμπαθητική, αλλά δεν έχει σημασία γιατί διάβασα στο wiki ότι είναι ο έρωτας της ζωής μου, οκ) είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα, αλλά όχι το μοναδικό.<br><br>Με απλά λόγια, το λογικό θα ήταν ένα παιχνίδι που θα απευθύνεται στους gamers και θα κλείνει διακριτικά το μάτι σε αυτούς που έχουν διαβάσει και τα βιβλία. Αυτό που έχουμε είναι ένα παιχνίδι που απευθύνεται βασικά σε όσους έχουν διαβάσει και τα βιβλία και αφήνει τους υπόλοιπους να έρθουν μαζί στριμωγμένοι στο πίσω κάθισμα. Και ό,τι πιάσουν. Αυτό είναι, όπως και να το κάνουμε, αδικαιολόγητο.<br><br>Και κάτι λίγο άσχετο. Μπορεί να έμεινα πιστός στην Triss, διότι, let's face it, οτιδήποτε είναι καλύτερο από την Ξινή, αλλά εάν ήμουν ο Geralt και μπορούσα να διαλέξω, θα παρατούσα τις μάγισσες και τα τερτίπια τους και θα πήγαινα να περάσω τα τελευταία μου χρόνια στο Skellige, στο πλευρό της Cerys. Unresolved sexual tension εκεί πέρα, προσόντα (σωματικά και πνευματικά) και συμπαθέστατος χαρακτήρας που νομίζω θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο από το παιχνίδι.