RANDAL’S TUESDAY

Ίσως κάποιοι από εσάς θα θυμάστε το Randal’s Monday, ένα adventure που κυκλοφόρησε πριν από έντεκα χρόνια (whaaat?) από την Ισπανική Nexus Game Studios, σε μια εποχή που ακόμα η Daedalic Entertainment επένδυε σημαντικά στην ανάπτυξη του “niche” αυτού είδους. Το εν λόγω adventure, αν και είχε καλά στοιχεία, εντέλει άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις, κυρίως εξαιτίας της ακατάσχετης φλυαρίας του, αλλά και της αμφιλεγόμενης υλοποίησης των γρίφων, ιδιαίτερα από τα μέσα του παιχνιδιού και έπειτα, δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση κόπωσης σε όποιον ασχολούνταν μαζί του.

Ομολογουμένως, δεν περιμέναμε ότι θα υπήρχε συνέχεια στις περιπέτειες του, μάλλον αντιπαθή, πρωταγωνιστή Randal Hicks, ωστόσο οι άνθρωποι της Nexus Game Studios είχαν διαφορετική άποψη. Στο (αναμενόμενα τιτλοφορημένο) Randal’s Tuesday, οι Ισπανοί μας μεταφέρουν στο παρελθόν του Randal, προσθέτοντας του μάλιστα και παρέα (τον κολλητό του φίλο Matt και τον άσπονδο «φίλο» τους – και ιδιοκτήτη του comic store στο Randal’s Monday – Charlie) και τοποθετώντας τους την περίοδο που οι τρεις τους φοιτούσαν στο κολλέγιο.

Φυσικά, το prequel δεν θα μπορούσε να είχε το ίδιο σεναριακό υπόβαθρο με το Randal’s Monday, συνεπώς το concept του Groundhog Day δεν εφαρμόζεται εδώ. Αντίθετα, το παιχνίδι ξεκινά, με τους Matt και Charlie να δικάζονται για ένα σοβαρό έγκλημα που συνέβη στο κολλέγιο, στο οποίο κατηγορείται και ο Randal, που όμως είναι άφαντος. Δεν έχουμε κάποια εικόνα για το τι συνέβη και το παιχνίδι το κρατά μυστικό για αρκετή ώρα, ωστόσο η πλοκή του Randal’s Tuesday αναπτύσσεται μέσα από τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της περιπέτειας, οι οποίοι διηγούνται τα γεγονότα μέσα από το δικό τους πρίσμα, έως ότου καταλήξει στην πολυπόθητη «αλήθεια». Ένα πρίσμα που είναι φιλτραρισμένο (φυσικά) προς όφελος του εκάστοτε μάρτυρα, διανθισμένο με κάμποσες υπερβολές, ακραία σκηνικά, unpolitical-correct χιούμορ και πολλές pop-culture αναφορές. Ό,τι θα περιμέναμε δηλαδή.

Στο κυρίως παιχνίδι, ελέγχουμε κάθε φορά και διαφορετικό ήρωα, ανάλογα με το ποιος απολογείται (φυσικά, αργότερα θα εμφανιστεί και ο Randal), με την πλειονότητα της δράσης να πραγματοποιείται μέσα στους χώρους του κολλεγίου. Κάθε φορά έχουμε έναν συγκεκριμένο στόχο να ολοκληρώσουμε, ο οποίος επιτυγχάνεται κατόπιν διαφόρων ενεργειών από την πλευρά μας που έχουν να κάνουν κυρίως με τη συλλογή και χρήση αντικειμένων, αλλά και διαλόγων με τους διάφορους, συνήθως εξωφρενικούς, χαρακτήρες του παιχνιδιού (συμπεριλαμβανομένων των πρωταγωνιστών μας). Εννοείται πως, εξαιτίας του ύφους της ιστορίας, υπάρχει αρκετή «επανάληψη» στις τοποθεσίες που θα δράσουμε, όμως το ίδιο το παιχνίδι δεν επαναλαμβάνεται σχεδόν ποτέ, όντας αρκετά εμπνευσμένο σε ποικιλία γρίφων και καταστάσεων. Ιδίως, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι κάποιοι γρίφοι έχουν περισσότερες από μία λύσεις.

Παραδείγματος χάρη, σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού, ελέγχοντας τον Charlie, το ποιο αντικείμενο θα αποκτήσει για τη συνέχεια, εξαρτάται από την απόκρισή μας σε έναν διάλογο, οπότε θα πρέπει να κινηθούμε αναλόγως βάσει αυτού. Η’ σε κάποια άλλη περίπτωση, ο ίδιος ήρωας για να λάβει αυτό που θέλει, μπορεί είτε να υποκύψει σε κάποιο εκβιασμό είτε να ακολουθήσει μια άλλη μέθοδο, περισσότερο χρονοβόρα μεν, αλλά απόλυτα εφικτή δε. Αναμφίβολα, μια πολύ όμορφη προσθήκη και μακάρι να συνέβαινε συχνότερα μέσα στο παιχνίδι.

Κανένα παραστράτημα λοιπόν από την «παραδοσιακή» adventure φόρμα, πλην ενός καταραμένου slide puzzle (ω θεοί – ευτυχώς ήταν εύκολο), ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι το Randal’s Tuesday είναι πολύ πιο «συμμαζεμένο» από τον προκάτοχό του, σε όλα τα επίπεδα. Οι διάλογοι είναι περισσότερο λακωνικοί και spot-on, χωρίς να χάνουν το καυστικότατο χιούμορ τους, ενώ οι γρίφοι απέχουν πολύ μακριά από το moon-logic του Randal’s Monday.

Σίγουρα, υπάρχουν κάποιοι ασυνήθιστοι συνδυασμοί αντικειμένων και ορισμένες φορές θα χρειαστεί να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει, παρ’ όλα αυτά το παιχνίδι δίνει επαρκή hints για το πως θα κινηθούμε (υπάρχει και ένα μικρό σημειωματάριο με τα εκάστοτε objectives που έχουμε αναλάβει – και ολόκληρο walkthrough αν το θέλετε) και ποτέ δεν γίνεται εκνευριστικό. Ακόμα και μερικά κεφάλαια που είναι πιο «ανοιχτά» σε επισκέψιμες τοποθεσίες από κάποια άλλα, το Randal’s Tuesday κατορθώνει να μην κάνει τον παίκτη να πελαγώσει, αλλά να τον καθοδηγήσει έξυπνα, είτε πετώντας εύστοχα hints είτε με προσωρινό περιορισμό των μετακινήσεων από οθόνη σε οθόνη.

Φυσικά, κάτι τέτοιο έχει και τις ανάλογες συνέπειες, καθώς το επίπεδο δυσκολίας κυμαίνεται μάλλον στη σφαίρα του «χαμηλού». Πλην λίγων εξαιρέσεων, που εντοπίζονται κυρίως στα πρώτα κεφάλαια της περιπέτειας, το Randal’s Tuesday «κυλάει» μάλλον άνετα και δύσκολα θα παιδέψει έναν έμπειρο παίκτη του είδους. Ωστόσο, παρατηρείται το φαινόμενο ότι όσο προοδεύουμε προς το τέλος της ιστορίας, τα κεφάλαια (aka μαρτυρίες) γίνονται ολοένα και μικρότερα, με το (εννοείται «καμένο») φινάλε να αφήνει μια αίσθηση βιασύνης. Κάτι τέτοιο θα λέγαμε ότι ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο, καθώς η ανάπτυξη του παιχνιδιού, σύμφωνα με τους δημιουργούς του, αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, οικονομικής κυρίως φύσεως. Είναι μάλλον θαύμα που το Randal’s Tuesday κατάφερε να δει το φως της ημέρας, έστω και στην παρούσα μορφή του. Αρκεί να αναφέρουμε ότι το αγγλικό voice-over ολοκληρώθηκε από εθελοντές (!), κάτι που είναι εμφανές στις φωνές ορισμένων χαρακτήρων, οι οποίες ακούγονται σαν να μιλάει κάποιος μέσα από πηγάδι, αλλά και από διάφορα in-game jokes.

Σίγουρα, στα χαρτιά θα υπήρχε ένα μεγαλύτερο πλάνο για το Randal’s Tuesday, καθώς η μέση διάρκεια του είναι γύρω στις πέντε με έξι ώρες (το 1/3 περίπου του Randal’s Monday), ενώ η συνύπαρξη των τριών χαρακτήρων, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γρίφους στο στυλ του Day of the Tentacle, δεν εκμεταλλεύεται παρά ελάχιστα σε ολόκληρο το παιχνίδι. Προφανώς, η έλλειψη budget οδήγησε σε αυτό το «περιορισμένο» αποτέλεσμα, το οποίο όμως δεν θα το χαρακτηρίζαμε ημιτελές.

Εκτός του πολύ ωραίου εικαστικού, με τους τεράστιους χαρακτήρες και την καρτούν αισθητική, και της ευχάριστης, ροκ κυρίως, μουσικής υπόκρουσης, το παιχνίδι είναι πλήρες. Έχει συνοχή, ξεκάθαρη αρχή και τέλος, δίνει ωραία «πάσα» στο Randal’s Monday και αφήνει υπονοούμενα ότι ίσως θα υπάρξει κάποια στιγμή και νέα περιπέτεια του Randal και της παρέας του (ελπίζουμε όχι σε άλλα δέκα χρόνια). Απλά δεν φτάνει στο επίπεδο που ίσως φαντάζονταν οι δημιουργοί του και σε συνδυασμό με την ποιότητα των adventures που κυκλοφόρησαν φέτος, το Randal’s Tuesday αποτελεί απλώς μια συμπαθητική επιλογή για τους φίλους του είδους.

Go to discussion...