WHIRLIGHT – NO TIME TO TRIP

Μπορεί κάποιοι από εσάς να θυμάστε το Willy Morgan and the Curse of Bone Town, ένα σχετικά μικρό και όμορφο adventure που κυκλοφόρησε πριν από περίπου έξι χρόνια. Μπορεί και όχι, καθώς έξι χρόνια είναι όντως πολλά και το 2020 ο κόσμος ήταν αρκετά διαφορετικός. Εν πάση περιπτώσει, το εν λόγω adventure αποτέλεσε την παρθενική απόπειρα του ιταλικού studio Imaginarylab και επρόκειτο για μια αξιόλογη πρώτη προσπάθεια, για την οποία ευελπιστούσαμε ότι θα υπήρχε και συνέχεια. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, καθώς οι γείτονές μας αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ανάπτυξη μιας καινούριας ιδέας, η οποία πήρε «σάρκα και οστά» στη μορφή του Whirlight – No Time To Trip.

Ένα adventure για το οποίο, ομολογουμένως, είχαμε σχηματίσει κάποιες πρώτες εντυπώσεις, χάρη σε ένα demo που είχε κυκλοφορήσει πριν έναν χρόνο περίπου. Ωστόσο, δεν περιμέναμε ότι εν τέλει θα καθυστερούσε τόσο πολύ. Εκ του αποτελέσματος, διαπιστώνουμε ότι η καθυστέρηση αυτή έπιασε τόπο, καθώς το Whirlight αποτελεί μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων ετών, τοποθετώντας ίσως την Imaginarylab ανάμεσα στις ομάδες ανάπτυξης που μπορούν να τιμήσουν στο έπακρο το niche είδος των point ‘n’ click adventures.

Η βασική ιδέα του παιχνιδιού δεν είναι καινούρια: βασίζεται εκτενώς στο concept του time-travel, το οποίο πλαισιώνεται κάτω από ένα blockbuster ύφος, έντονα επηρεασμένο από ταινίες όπως το Back to the Future και adventure games σαν το Day of the Tentacle. Εξυπακούεται ότι, κατά κύριο λόγο, το Whirlight είναι ένα χιουμοριστικό adventure, με αρκετά από τα γεγονότα που διαδραματίζονται να είναι κωμικοτραγικά, χωρίς όμως να ξεφεύγει από το «εύθυμο» κλίμα.

Κεντρική φιγούρα του παιχνιδιού είναι ο Hector May, ένας εφευρέτης του οποίου οι πρωτότυπες ιδέες δεν έχουν κατορθώσει να γίνουν αρεστές στο ευρύ κοινό. Ως εκ τούτου, επιβιώνει στα όρια της φτώχειας, με την ελπίδα ότι κάποτε θα καταφέρει να κάνει τη μία και μοναδική εφεύρεση που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεο της ιστορίας. Η ιδέα αυτή προκύπτει από τα πρώτα κιόλας λεπτά του παιχνιδιού, όπου βιώνουμε ένα όνειρο του Hector, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον αλλοπρόσαλλο. Πραγματικά, δεν θυμάμαι να έχω παίξει στο παρελθόν adventure που να ξεκινά τόσο ασυνήθιστα, με το σκέλος του ονείρου του Hector να θυμίζει μάλλον…acid trip. Καθόλου τυχαίος παραλληλισμός, μιας και η εποχή που διαδραματίζεται το Whirlight είναι το ευτυχές έτος 1962.

Αφότου ο Hector ξυπνήσει από το «ταξιδιάρικο» όνειρό του, βάσει όσων είδε, αντιλαμβάνεται ότι σκοπός του είναι να συλλέξει μια σειρά από ετερόκλητα αντικείμενα, προκειμένου να κατασκευάσει μια ιδιόμορφη συσκευή, η οποία… ούτε ο ίδιος γνωρίζει τι ακριβώς θα κάνει! Στην τελική, αυτό δεν έχει και τόση σημασία: το όνειρο οφείλει να βγει αληθινό. Ωστόσο, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα στην όλη διαδικασία, καθώς το κυριότερο στοιχείο της εφεύρεσης, μια συσκευή «υγροποίησης» του φωτός (!), βρίσκεται στην κατοχή του Theodore, ενός «αντίπαλου» εφευρέτη, ο οποίος, κατά τα λεγόμενα του Hector, του έχει κλέψει τόσο την ιδέα όσο και την ίδια την πατέντα.

Συνεπώς, θα πρέπει να βρεθεί μια λύση σε όλο αυτό. Η λύση αυτή εν τέλει βρίσκεται (δεν θα δώσουμε spoiler το πώς, φυσικά), μόνο που, μετά από μια σειρά αστείων συμπτώσεων και καταστάσεων, ο Hector καταλήγει να ταξιδεύει στο μέλλον και συγκεκριμένα στο 1990! Εκεί συναντά τη Margaret, μια δυναμική γλύπτρια, η οποία, παρά το παράδοξο που εκτυλίσσεται μπροστά της, αποφασίζει να βοηθήσει τον Hector να βρει τρόπο να ξεδιαλύνει το μυστήριο του χρονοταξιδιού του. Φυσικά, αυτό αποτελεί μονάχα την αρχή της περιπέτειας, καθώς οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και το μέλλον φαντάζει πολύ ζοφερό…

Σε γενικές γραμμές, η υπόθεση του Whirlight έχει ενδιαφέρον και, συνολικά, θα την κρίναμε ως αρκετά ικανοποιητική. Όπως αναφέραμε προηγουμένως, το παιχνίδι δεν πρωτοτυπεί, ούτε κάνει κάποια προσπάθεια να το κρύψει, ωστόσο διαχειρίζεται έξυπνα το (πλέον) τετριμμένο του θέματος. Αρωγός σε αυτό αποτελεί το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ο Hector και η Margaret, οι οποίοι είναι άκρως συμπαθείς, με τον καθένα να διαθέτει τη δική του προσωπικότητα, που όντως «ξετυλίγεται» κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Ο μεν Hector, πανέξυπνος, με τρομερές γνώσεις Φυσικής, αλλά ονειροπόλος και ατζαμής, η δε Margaret προσγειωμένη και αποφασιστική, με μια ιδιαίτερη «αγάπη» στις μοτοσυκλέτες.

Οι δυο τους θα κληθούν να αντιμετωπίσουν μια σειρά από προκλήσεις, οι οποίες χωρίζονται σε τρία ξεχωριστά κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο ελέγχουμε μόνο τον Hector, στο δεύτερο αναλαμβάνουμε το ρόλο της Margaret, ενώ στο τρίτο οι «δυνάμεις» τους ενώνονται και θα χρειαστεί να χειριστούμε και τους δύο, προκειμένου να λύσουμε τους δεκάδες γρίφους του παιχνιδιού. Και όταν λέμε δεκάδες, το εννοούμε, καθώς το Whirlight είναι ένα από τα πιο μακροσκελή adventures που έχουμε παίξει το τελευταίο διάστημα, όντας ταυτόχρονα και ένα από τα πιο «πυκνά» σε γρίφους παιχνίδια του είδους.

Το Whirlight δεν είναι ένα εύκολο adventure: σε κάθε βήμα, υπάρχει μια πρόκληση που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε, ενώ είναι γεγονός ότι, πέρα από το πρώτο κομμάτι του παιχνιδιού (το όνειρο του Hector δηλαδή), σχεδόν πάντα έχουμε ταυτόχρονα ανοικτά περισσότερα από δυο-τρία μέτωπα. Ιδίως μόλις επισκεφθούμε τη Verice Bay, όπου διαδραματίζεται η πλειονότητα της δράσης, το παιχνίδι γίνεται αρκετά ανοικτό, με τους γρίφους να είναι αλληλένδετοι και πολλές φορές, όχι και τόσο προφανείς. Ομολογώ ότι το παιχνίδι με έπιασε εξ’ απήνης, καθώς δεν περίμενα να με ζορίσει τόσο σε κάποιες περιπτώσεις, κάτι που οφείλεται, αφενός στις ποικίλες δυνατότητες που ανοίγονται με τη συνεχή διαχείριση του χρόνου (π.χ. στο δεύτερο κεφάλαιο, μπορούμε να προχωρήσουμε την ώρα μπροστά όποτε το θελήσουμε, χωρίζοντας έτσι την ημέρα σε πρωί/απόγευμα/βράδυ), αφετέρου στην ενίοτε έλλειψη επαρκών, ουσιωδών hints. Υπάρχει ένα Diary που καταγράφει τα βασικά objectives μας, καθώς και κάποια sketches (!) που θεωρητικά δίνουν ένα μικρό χεράκι βοηθείας, αλλά δεν ανανεώνεται τόσο συχνά, με τον ρόλο του τελικά να θυμίζει περισσότερο reminder παρά κανονικό journal.

Ωστόσο, στην τελική, η πρόκληση ήταν απολύτως καλοδεχούμενη και μερικούς γρίφους τους βρήκα ευφάνταστους, ιδιαίτερα στο τρίτο κεφάλαιο, όπου εκεί αρκετοί θα σας θυμίσουν την προσέγγιση του αξέχαστου Day of the Tentacle. Γενικότερα, το κυριότερο ζητούμενο των γρίφων εντοπίζεται στη σωστή διαχείριση των αντικειμένων, χωρίς φυσικά να λείπουν και εκείνοι στους οποίους χρειάζεται να επιλέξουμε τον σωστό διάλογο με συγκεκριμένους χαρακτήρες, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Απλώς, αυτοί αποτελούν τη μειοψηφία, καθώς το Whirlight προτιμά να μας απασχολεί με τι θα τοποθετήσουμε πού, και σε ποιο χρονικό σημείο. Παιχνίδι με time-travel είναι, περιμένατε κάτι διαφορετικό;

Αξίζει να αναφέρουμε ότι, αν και δεν περιλαμβάνει τόσο εκτενείς διαλόγους όσο άλλα πρόσφατα adventures του είδους (βλέπε Foolish Mortals ή Kathy Rain 2), όσοι υφίστανται είναι αρκετοί ώστε να σκιαγραφήσουν επαρκώς ορισμένους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως ο «ποιητής» Klein και ο συλλέκτης καρτών, καθώς και μερικές διάσημες προσωπικότητες που αρχικά εντοπίζονται εκτός του χωροχρόνου…

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κάποιες «χαμένες» ευκαιρίες, με χαρακτήρες που δυνητικά θα μπορούσαν να είχαν σημαντικότερο ρόλο. Αν συνεχίζαμε στο θέμα των αρνητικών «προσήμων» του παιχνιδιού, θα λέγαμε ότι κάποιοι γρίφοι απαιτούν πολλή φαντασία ή θα μπορούσαν να επιλυθούν με έναν πιο λογικό τρόπο (βλέπε τον γρίφο με τα πλυντήρια). Ως μέρος του συνόλου όμως, το ποσοστό τους είναι μικρό, οπότε δεν θα λέγαμε ότι το Whirlight θίγεται σοβαρά από μια χούφτα γρίφους που μπορεί να προβληματίσουν λίγο παραπάνω.

Ωστόσο, οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα στους καλλιτέχνες του Whirlight, όντας ένα από τα πιο όμορφα adventures που έχουμε δει ποτέ. Ιδιαίτερα στο θέμα των τοποθεσιών και της υλοποίησης τους, είναι ελάχιστα τα adventures που το ξεπερνούν, και υπάρχουν στιγμές που πραγματικά «χαζεύεις» από τη πανδαισία χρωμάτων. Οι χαρακτήρες, από την άλλη, δεν αποτελούν κάτι το εξόχως εντυπωσιακό, με το σχεδιασμό και το animation τους να κυμαίνονται απλώς σε ικανοποιητικά επίπεδα. Το voice-over όμως αποζημιώνει, όντας απόλυτα επαγγελματικό και εύστοχο πάνω σε κάθε χαρακτήρα που συναντήσαμε.

Όσον αφορά το χειρισμό, το παιχνίδι δεν πρόκειται να προβληματίσει κανένα παίκτη, υιοθετώντας one-click gameplay (σε συνδυασμό με drag & drop), ενώ ακόμη και τα hotspots εμφανίζονται πατώντας το δεξί κουμπί του ποντικιού. Καλό θα ήταν όμως, στο θέμα των διαλόγων, να μην «σκοτεινιάζει» το font σε όσες περιπτώσεις οι συνομιλητές μας έχουν και άλλα πράγματα να πουν, κάτι που συνέβη μερικές φορές και μπορεί να οδηγήσει σε χάσιμο αρκετών λεπτών. Σε συνδυασμό με το ελλιπές diary, αυτά αποτελούν τα κυριότερα στοιχεία, στα οποία το Whirlight υστερεί στον τομέα του χειρισμού, αλλά μπορούν να διορθωθούν με κάποιο επερχόμενο patch.

Συνοψίζοντας λοιπόν, με μια διάρκεια που ξεπερνά τις 12-14 ώρες, με σύμμαχο μια σειρά ποιοτικών adventur-ίστικων γρίφων που συχνά προκαλούν τα εγκεφαλικά κύτταρα και μιας άρτια δομημένης ιστορίας, το Whirlight – No Time To Trip συστήνεται σε όλους τους φίλους των adventure games.

Go to discussion...