PRAGMATA

Η περίπτωση του Pragmata (προφέρεται Πραγμάτα) είναι από εκείνες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν η Capcom έχει «το κοκαλάκι της νυχτερίδας» ή αν απλώς γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει. Πιθανότατα ισχύουν και τα δύο. Από την πρώτη του ανακοίνωση, πριν από περίπου έξι χρόνια, το παιχνίδι έδειχνε σαν ένα αλλόκοτο αμάλγαμα sci-fi, υπαρξιακής αναζήτησης και gameplay που δύσκολα μπορούσες να κατατάξεις κάπου – δεν είναι τυχαίο που κάποιοι το παρομοίασαν με τις δημιουργίες του Hideo Kojima. Μετά από μια μακρά περίοδο ανάπτυξης, σε σημείο που πιστέψαμε ότι μάλλον δεν θα κατάφερνε να δει το φως της ημέρας, το Pragmata είναι επιτέλους εδώ. Και ευτυχώς, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως σε παραγωγές που αναπτύσσονται για πολλά χρόνια, το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει. Μάλιστα, καταφέρνει να ξεχωρίσει με τον τρόπο του, σε ένα είδος που η έννοια της «πρωτοτυπίας» είναι μάλλον ένας αδόκιμος όρος.

Αν υπάρχει κάτι που οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε, είναι ότι το Pragmata μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να μοιάζει με ένα «καθαρόαιμο» action/shooter παιχνίδι (αποκλείεται να μην παρατηρήσατε τις ομοιότητες με το Dead Space), στην πραγματικότητα όμως διαθέτει πολλά περισσότερα «κρυφά χαρίσματα». Θα τολμούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα υβρίδιο, που συνδυάζει third-person shooting, puzzle-solving, λίγο platforming και, φυσικά, έντονα κινηματογραφική αφήγηση – ένας ασυνήθιστος συνδυασμός που, για κάποιο λόγο, λειτουργεί.

Αναμφίβολα, την αρχική θετική εντύπωση κερδίζει ο οπτικός τομέας, ο οποίος είναι, χωρίς υπερβολή, εντυπωσιακός (RE Engine γαρ). Η σεληνιακή βάση όπου εκτυλίσσεται η συντριπτική πλειονότητα της δράσης, αποπνέει μια ψυχρή, σχεδόν αποστειρωμένη αισθητική που θυμίζει κλασικές sci-fi ταινίες, όπως τo «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» (διόλου τυχαίο παράδειγμα). Τα επιβλητικά περιβάλλοντα διαθέτουν αρκετή λεπτομέρεια και ποικιλία, ενώ τα συχνά «παιχνιδίσματα» του φωτισμού και των σκιών, δημιουργούν συνεχώς μια «ανησυχία» στον παίκτη ότι, στο επόμενο βήμα, κάτι θα πάει πολύ στραβά. Ταυτόχρονα, το παιχνίδι κάνει εξαιρετική δουλειά στο να «καταρρίπτει» το μότο «in space, no one can hear you scream», αφενός χάρη στο εύστοχο voice-over (συνοδείας ενός ατμοσφαιρικού soundtrack), αφετέρου μέσω της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών – του αστροναύτη Hugh Williams και ενός μυστηριώδους android με τη μορφή μικρού κοριτσιού, της Diana.

Η μεταξύ τους δυναμική αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της εμπειρίας του Pragmata. Ο μεν Hugh, ως μηχανικός, που προσσεληνώνεται στη βάση Cradle μαζί με την ομάδα του, η οποία αποδεκατίζεται από έναν τυχαίο (;) σεισμό – προσπαθεί να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τη Γη και να επιστρέψει σώος και αβλαβής. Η δε Diana, παρ’ όλη τη γνώση που διαθέτει, δε μπορεί να εξηγήσει ούτε τους λόγους που η βάση είναι σε lockdown από το πανίσχυρο ΑΙ IDUS, ούτε γιατί δείχνει εγκαταλελειμμένη από ανθρώπους. Ωστόσο, είναι αποφασισμένη να βοηθήσει τον Hugh, με τη συμβολή της να είναι πραγματικά πολύτιμη για την επιβίωσή τους.

Σε γενικές γραμμές, σεναριακά το παιχνίδι κατορθώνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκειά του (υπολογίστε γύρω στις 12-14 ώρες για ένα τυπικό playthrough), ωστόσο η αλήθεια είναι ότι δεν παρουσιάζει κάτι ρηξικέλευθο. Η αιτία είναι ότι αγγίζει μάλλον επιφανειακά το όλο ζήτημα της ΑΙ, την εφαρμογή και τις συνέπειες της (επίκαιρο, δεν μπορώ να πω), σε επίπεδο blockbuster ταινίας, ενώ η έκβαση της πλοκής είναι μάλλον προβλέψιμη, ακόμα και όταν υποτίθεται ότι αποκαλύπτει κάποια μεγάλη ανατροπή.

Εκεί που όμως κερδίζει το στοίχημα είναι στον τρόπο που παρουσιάζει τα γεγονότα, όπου χτίζει μια πραγματικά όμορφη και, σε στιγμές, αρκετά συγκινητική ιστορία. Το παιχνίδι επενδύει πολύ χρόνο στη σχέση του Hugh και της Diana, η οποία εξελίσσεται συνεχώς καθώς ξεπερνούν ολοένα και πιο «ζόρικες» καταστάσεις. Ιδιαίτερα, η ύπαρξη της Diana δεν περιορίζεται σε ένα συνοδευτικό NPC που στηρίζεται στην πλάτη του Hugh και χαρίζει «χαριτωμένα» χαμόγελα και ατάκες, αλλά για έναν βασικότατο μηχανισμό του gameplay. Σχεδόν σε όλες τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, καλούμαστε να συνδυάσουμε τις ικανότητες και των δύο χαρακτήρων για να προχωρήσουμε. Είτε αυτό σημαίνει hacking συστημάτων και εχθρικών robot σε πραγματικό χρόνο (ευθύνη της Diana) είτε ευθεία αντιπαράθεση με όπλα και αποφυγή επιθέσεων/βολών (ευθύνη του Hugh). Το αποτέλεσμα είναι κάτι που ξεφεύγει από τα στερεότυπα του «ανεγκέφαλου shooting», καθώς το τακτικό κομμάτι δηλώνει έντονα το «παρόν», συνδυάζοντας γρήγορη σκέψη και ανακλαστικά.

Κατά συνέπεια, στον τομέα της δράσης, το Pragmata κινείται σε κάπως πιο «βαριά» μονοπάτια, σε σχέση με τα «παραδοσιακά» third person shooters. Ο κυριότερος παράγοντας της μάχης είναι το hacking: η ζημιά που προκαλούν τα όπλα του Hugh είναι σαν «χάδι» για τα εχθρικά robots, αν δεν έχουν υποστεί χακάρισμα από τη Diana. Ως εκ τούτου, οφείλουμε πρώτα να ολοκληρώσουμε (σε real-time, υπενθυμίζω) ένα απλής λογικής puzzle σε μορφή πλέγματος, το οποίο διαφέρει σε μέγεθος και δομή ανάλογα με τον εκάστοτε εχθρό που έχουμε απέναντί μας, ώστε να αποκαλυφθούν τα αδύναμα σημεία του και στη συνέχεια, να τον αποτελειώσουμε με τα όπλα μας. Ομολογουμένως, σαν ιδέα ακούγεται πολύ πιο βαρετή απ’ ότι είναι στην πράξη. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Pragmata είναι ότι το σύστημα αυτό καταφέρνει να μη γίνεται κουραστικό, παρ’ όλη τη συνεχή επανάληψη του μοτίβου hacking/shooting.

Σε αυτό οφείλεται το ότι μάχες δεν έχουν καταιγιστικό ρυθμό, αντίθετα διαθέτουν τακτική και ένταση, με κάθε αναμέτρηση να απαιτεί προσοχή, αλλά και να δίνει τον απαραίτητο χρόνο στον παίκτη, ώστε να ολοκληρώσει τα hacking puzzles, χωρίς να παίρνουν τα δάκτυλά του «φωτιά». Φυσικά, υπάρχουν αρκετά σημεία υψηλής πρόκλησης με πολλές ταυτόχρονες απειλές, όπου θα πρέπει να κινούμαστε συνεχώς για να αποφύγουμε τα εχθρικά χτυπήματα (τα thrusters του Hugh κάνουν καλή δουλειά στο dodging) και ταυτόχρονα να ασχολούμαστε με το hacking, αλλά τίποτε που δεν ξεπερνιέται με λίγη προσπάθεια και εξάσκηση.

Από εκεί και πέρα το παιχνίδι φροντίζει να εμπλουτίζει τακτικά το gameplay, τόσο στο shooting κομμάτι όσο και στο hacking, προσθέτοντας νέα όπλα και ειδικά mods στη φαρέτρα του Hugh, αλλά και nodes για τη Diana, τα οποία «προστίθενται» στο πλέγμα του hacking/puzzle μηχανισμού και, εφόσον τα χρησιμοποιήσουμε, εκτελούν κάποια buffs/debuffs που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των εχθρών. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει το node Confuse, όπου, για μικρό χρονικό διάστημα, ένα εχθρικό robot έρχεται «με το μέρος μας» ή το Freeze που (προφανώς) παγώνει τις ενέργειες του. Περιττό να αναφέρουμε ότι η σοφή ή μη διαχείριση του εξοπλισμού μας μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ μιας πανηγυρικής νίκης και μιας συντριπτικής ήττας.

Όλα αυτά τα εντοπίζουμε στο κεντρικό hub του παιχνιδιού, όπου αποτελεί το ορμητήριο μας για την αναβάθμιση των χαρακτήρων (ασπίδα, hacking level, skills κοκ), για την ολοκλήρωση challenges (πολύ σημαντικά και για την περαιτέρω ενίσχυση των ηρώων), αλλά και για τυχόν επιστροφή σε προηγούμενα checkpoints, ώστε να συλλέξουμε αντικείμενα που δεν ήταν εφικτό να αποκτηθούν κατά την πρώτη μας επίσκεψη (εδώ υπάρχει μια μικρή metroidvania πινελιά). Αξίζει να αναφερθεί ότι κάθε φορά που επιλέγουμε να γυρίσουμε στο hub, μετά από την ενεργοποίηση ενός checkpoint, όλοι οι εχθροί που έχουμε εξοντώσει γίνονται respawn. Ωστόσο, καθώς η δομή των levels είναι σχετικά γραμμική (με αρκετές ευκαιρίες εξερεύνησης, όμως), σε «κανονικές» συνθήκες παιχνιδιού, δεν θα χρειαστεί να περάσουμε ξανά από κάποιο σημείο που έχουμε ήδη καθαρίσει. Αν όμως σκοπεύουμε να συλλέξουμε τα πάντα (υπάρχουν μπόλικα μυστικά – σεντούκια, logs, skill points, mods κλπ), τότε το respawn των εχθρών είναι μια παράμετρος που οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Μιας και αναφερθήκαμε στους εχθρούς, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει εντυπωσιακή ποικιλία, τόσο σε αριθμό όσο και σε σχεδιασμό. Δίνεται η αίσθηση ότι το κάθε robot έχει τη δική του προσωπικότητα, παρ’ όλο που πρακτικά πρόκειται απλώς για νοσηρές κατασκευές που θέλουν να μας σκοτώσουν (υπό τις διαταγές του IDUS), ενώ την παράσταση κλέβουν τα bosses, κυρίως σε θέμα μεγέθους, αλλά και κινησιολογίας. Θα πρέπει να τα δείτε εν δράσει για να το πιστέψετε, με τις μάχες απέναντι τους να είναι πραγματικά επικές και απολαυστικές.

Αν θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε κάποια άλλα αρνητικά στο Pragmata, πέρα από την περιορισμένη αξιοποίηση της ιστορίας, αυτά σχετίζονται κυρίως με τον ρυθμό της δράσης. Το παιχνίδι σε ορισμένα σημεία, κυρίως προς το τέλος της περιπέτειας, «τραβάει» περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, ειδικά όταν επιμένει να παρουσιάζει παρόμοιες ιδέες, σε μια προσπάθεια, ίσως, να παρατείνει τη διάρκεια του, σε μια ιστορία που δεν αντέχει μεγαλύτερο «ξεχείλωμα».

Παρ’ όλα αυτά, το Pragmata είναι ένα από εκείνα τα παιχνίδια που αξίζουν απερίφραστα την προσοχή μας. Δεν είναι τέλειο, ωστόσο είναι καλοδουλεμένο με πλούσιο περιεχόμενο, επιχειρεί να πει μια όμορφη ιστορία με τον δικό του τρόπο, ενώ διακατέχεται από μια αυθεντικότητα που σπανίζει στις μέρες μας. Δεν το λες και λίγο αυτό.

Ευχαριστούμε θερμά τη CD Media για την παροχή του review code.

Go to discussion...