Με την τριτη μολις προσπαθεια ειναι σαν να το εβγαλες με την πρωτη ρε μποτι. Απο τις 10-15 χαμενες αρχιζουμε τα καντηλια.
Αν αποκωδικοποίησα σωστά το Bot-άκι, νομίζω εννοεί με την τρίτη προσπάθεια
της ημέρας. Αφού πρώτα έφαγε 2 ώρες (=καμιά 30ρια προσπάθειες, εικάζω?) την προηγούμενη.
Το συγκεκριμένο boss, πάντως, ήταν από τα σχετικά βατά, εννοείται με βοήθησε κι εμένα ο Δον Κιχώτης αλλά γενικά δεν συγκρίνεται με τις πίκρες που έφαγα αργότερα, π.χ. με τη Last Judge. Σίγουρα πέταξα ένα δίωρο-τρίωρο ώσπου να πέσει η σιχαμένη.
Εκείνο που γενικά έχω παρατηρήσει στο Silksong είναι πως όταν τελικά βγάζω ένα δύσκολο boss, έχω σχεδόν πάντα γεμάτη ζωή και resources. Δηλαδή έχω φτάσει πλέον σε ένα σημείο που ξέρω τη μάχη απέξω κι ανακατωτά, αλλά καταφέρνω να χάσω από ένα στιγμιαίο λάθος ή ατυχία. Συνεπώς, όταν κερδίζω δεν νιώθω τόσο το αίσθημα του θριάμβου όσο ανακούφιση, τύπου άντε επιτέλους, πας κι εσύ. Ίσως φταίει η τραγική έλλειψη skills, ίσως ο τρόπος που έχουν σχεδιαστεί τα encounters, πάντως δεν θεωρώ ότι είναι το συναίσθημα που θέλεις να σου αφήνει ένα απαιτητικό/συναρπαστικό boss fight
Σε άλλα νέα, έχω κατεβάσει κι εγώ ρυθμούς, κυρίως επειδή κάποια σημεία/μάχες μοιάζουν περισσότερο με αγγαρεία παρά με πρόκληση. Ωστόσο, η εξερεύνηση του Citadel και των παρακείμενων περιοχών έχουν την πλάκα τους κι ακόμα δεν έχω πέσει πάνω σε κάποιο απροσπέλαστο εμπόδιο (famous last words). Με έχει βοηθήσει ΠΑΡΑ πολύ το Wanderer's crest, ειδικά στο platforming το θεωρώ σωτήριο για νουμπάδες σαν εμένα που δεν μπορούν να συνηθίσουν με τίποτα αυτή τη λοξή εφόρμηση της Hornet.