Προτάσεις για ταινία

[munkinnousu]

Είμαι κάπου στα 30'. Τρελό κράξιμο στο νέο predator.

 

[captain kal]

Τελικά πολύ καλές ταινίες τα τελευταία Impossible Mission!! Τα είδα σχεδόν back to back! Τα περίεργα stunts του θωμά τα περίμενα!! Αυτό που δεν περίμενα, είναι αφενός ότι θα με κρατούσε σε αγωνία, αφετέρου ότι κάποιες στιγμές ήταν ιδιαίτερα κωμικές!!

Spoiler

Ο θάνατος του κακού: Σαν τον Γουϊλι Κογιότε πήγε!!!!!!

 

[Borracho]

Aναφέρθηκε η εκπληκτικά τραγικά εκδοχή του Frankenstein που παρέδωσε ο Ντελ Τόρο, έτσι; Βαρύ, γοτθικό, σπαρακτικό κι ανθρώπινο.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση, επιστρέφοντας στο μύθο του Σύγχρονου Προμηθέα, είναι πόσο μου σπάραζε την καρδιά όταν έβλεπα τον Ελόρντι να φέρεται σαν μπέμπης κι ο άθλιος 'πατέρας' Βίκτωρ να τον μεταχειρίζεται σαν ανεπιθύμητο σκυλί. Κλέβει την παράσταση και το φιλμ όλο το 'τέρας'. Σου αλλάζει ριζικά τη θεώρηση ορισμένων πραγμάτων η Μπαμπακουλίτιδα.

 

[Sephir]

Το έχω στα υπόψη το Frankenstein και θα το δω κάποια στιγμή, αλλά περισσότερο επειδή δεν υπάρχει και κάτι άλλο να δεις. Κάπου όμως έχω κουραστεί με τη φόρμουλα ανακύκλωσης των ίδιων ιστοριών.

Πέρυσι είχαμε το Nosferatu του Robert Eggers, φέτος το Dracula από τον Luc Besson....δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να είναι καλές ταινίες, αλλά το παιχνίδι παίζεται εκνευριστικά safe με όλες αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές.

 

[Tony Corvus]

Είχα δει το Δράκουλα του Μπεσον σε ένα χαλογουην μαραθώνιο που είχε γίνει εδώ πέρα.
Προσωπικά δε με τρέλανε. Μέτριο θα το χαρακτήριζα στη καλύτερη και ολίγον "φθηνό".
Παρένθεση. https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/dracula/ έχει παράσταση Δράκουλα στην Αθήνα (μέχρι 28 Δεκέμβρη).

Όσο για τον Φρανκεσταην, θα μπει στο watchlist

 

[Borracho]

O Δράκουλας του Μπεσόν ήταν συμπαθητικός για να περνά η ώρα κι ως εκεί. Θεωρώ πως αυτά τα έργα γίνονται για τους νεότερους, να μυηθούν στις κινηματογραφικές εκδοχές των μύθων με μια σύγχρονη ματιά.

Η δική μας γενιά 'κλείδωσε' στον Κοπόλα κι οι παλιότεροι στο Λι ή το Λουγκόζι.

Νορμάλ κι υγιές είναι αυτό. Το Φρανκενστάιν φέρνει νέα οπτική στην χιλιοπαιγμένη ιστορία, την ζωντανεύει πειστικά για τα επόμενα 30 χρόνια.

 

[Tony Corvus]

Θα έβαζα μέσα και τον Δράκουλα των Εξαρχείων.

 

[Adhan]

Δεν το έχω δει ακόμα, αλλά αυτή την οπτική που αναφέρεις Στέφανε, στη σχέση "γονιού-παιδιού" την είχε φέρει νωρίτερα πιστεύω το άνισο Penny Dreadful (το οποίο δίνει περισσότερη βάση στη δραματουργία από τον αγνό τρόμο). Το Πλάσμα ήταν μακράν κι εκεί στους 2-3 πιο καλογραμμένους χαρακτήρες.

 

[munkinnousu]

Το Penny Dreadful ήταν καταπληκτικό, το μόνο αδύναμο plot ήταν του Dorian Grey (όχι κακό , δεν ξέρανε που να πάνε με αυτό).

 

[Borracho]

Συμφωνώ για το Penny Dreadful, απίστευτα καλογραμμένο. Είχε και το θέαμά του και το Ευάκι το Γκρίν, λουκούμι για γερογκοθάδες. Το Πλάσμα που ήταν φουλ καταραμένος ποιητής ήταν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες και ο Ντελ Τόρο ακολούθησε αντίστοιχο μονοπάτι για το χαρακτήρα στη φετινή διασκευή.

 

[maladroid]

Είδαμε ψες βράδυ το 28 Years Later με την κυρά και νιώσαμε ότι μας πιάσανε κορόιδα.

Ο Danny Boyle του πρώτου 28 Μέρες Μετά (κυρίως γνωστός απ'το Trainspotting) επιστρέφει στη σκηνοθεσία, ενώ στο σενάριο έχουμε πάλι τον tryhard Alex Garland. Το αποτέλεσμα είναι συνεχείς παρεμβάσεις fever dream αισθητικής που πασχίζουν να δώσουν αρτιστίκ κύρος σε μια κατά τα άλλα κλασική ζομποταινία, η οποία λες και απεχθάνεται την ταυτότητά της. Η κεντρική υπόθεση με το quest του μικρού άνευ νοήματος, η δράση έχει σασπένς αλλά εκνευριστικη σκηνοθεσία, και τα νέα είδη infected είναι παρμένα αυτούσια από τα video games, όπως και η διακόσμηση στο ξέφωτο του γιατρού. Το δε φινάλε με τους κουζουλούς cosplayers μόνο ως τρολιά μπορώ να το εκλάβω.
Μην χάνετε άδικα το χρόνο σας, 4/10 και πολύ της είναι.

 

[Borracho]

Ρε συ Μαλαντρουά, ειλικρινής απορία, τώρα με τα παιδιά που ελεύθερο χρόνο βρίσκεις με το καλαμάκι, δεν έχεις πειστεί να έρθεις στο Σκοτεινό Εικοσάλεπτο κι εσύ; Δηλαδή αφού κάτσεις και δεις και τα πρώτα 20 λεπτα είναι για πέταμα, πόσες πιθανότητες δίνεις πως θα φτιάξει αργότερα;

Κι εμείς έτσι προσπαθήσαμε να το δούμε, για την παλιά αγάπη το Μπόιλ, αλλά μετά το πρώτο ΑΠΑΛΕΥΤΟ 20λεπτο, είπαμε γεια σας και πήγαμε σε κάτι εποικοδομητικότερο.

#ΑβαντάζΤουΓήρατος #Ευθυκρισία #ΝτοςΈκβις

 

[maladroid]

Έχουμε ένα κουσούρι με την κυρά, όταν καθόμαστε να δούμε ταινία τρώμε πρώτα κάνα δεκάλεπτο στο ψάξιμο. Εγώ έλεγα για θρίλερ απόψε, έλα μωρέ τώρα που το μάτι είναι ανοιχτό πάμε για κάνα κοινωνικό, μήπως να δούμε απλά μια χαλαρή ταινία δράσης να μας ξυπνήσει; κτλ κτλ.
Ε όταν φτάνει η ιερή ώρα που βγαίνει ομόφωνη απόφαση, δεν υπάρχει γυρισμός. Πρέπει να είναι ΠΟΛΥ φόλα το πρώτο εικοσάλεπτο για να το κλείσουμε και μετά δεν υπάρχει πλέον διάθεση ή χρόνος για άλλα δέκα λεπτά ψαξίματος + 2 ώρες ταινίας πριν πέσει το βλέφαρο. Άστο, παλιοκατάσταση.

Πάντως στο 28 Χρόνια Μετά φτάσαμε όντως κοντά στο ragequit, ήδη από τα πρώτα πλάνα φωνάζει η ταινία ότι αλλού πατάει κι αλλού βρίσκεται.

 

[Borracho]

ΑΠΟΛΥΤΑ φυσιολογικό στάδιο και θα σου παραθέσω και την αμέσως επόμενη εξέλιξη σε περίπου 4-6 μήνες :

-Το ψάξιμο μειώνεται, η Κυρά σου λέει 'εντάξει μωρέ, ό,τι θες εσύ' και πέφτει για ύπνο στο πρώτο 10λεπτο.

-Την άλλη μέρα θα σε μανουριάσει λίγο 'γιατί το είδες χωρίς αυτή' κυρίως για να στη σπάσει, όχι γιατί την ενδιέφερε το έργο.

-Το ανωτέρω θέατρο θα επαναληφθεί ΧΥ φορές

-Μετά από κανά χρόνο, θα βλέπετε ο καθένας τα δικά του ευτυχισμένοι και μια στο τόσο θα βλέπετε και μαζί κάτι, για το κοινωνικό της φάσης.

ΟΛΑ τα μήμς στο Ίνστα περί παντρεμένων είναι ντοκυμαντέρ του αναπόδραστου μέλλοντός μας.

 

[maladroid]

Έχουν συμβεί αυτά κατά διαστήματα, ειδικά το πρώτο, αλλά εδώ έχουμε άλλες δύο κακές συνήθειες. Εγώ που όταν βλέπω κάτι που διάλεξα για λογαριασμό άλλου δεν το φχαριστιέμαι κι όλο λοξοκοιτάω να δω αν πετύχαμε διάνα και η κυρά που ενώ πρώτα δίνει carte blanche, λίγο πριν πατήσω το play αρχίζει να σιγομουρμουράει "και για πες περίπου τι θέμα έχει αυτό;", "α δηλαδή θρίλερ ε; μάλιστα..., "τουλάχιστον παίζει κάνας ωραίος;".

Οπότε δημοκρατία κι ας χάνουμε τσάμπα πολύτιμα δεκάλεπτα ζωής.

 

[munkinnousu]

Είδαμε ψες βράδυ το 28 Years Later με την κυρά και νιώσαμε ότι μας πιάσανε κορόιδα.

Ο Danny Boyle του πρώτου 28 Μέρες Μετά (κυρίως γνωστός απ'το Trainspotting) επιστρέφει στη σκηνοθεσία, ενώ στο σενάριο έχουμε πάλι τον tryhard Alex Garland. Το αποτέλεσμα είναι συνεχείς παρεμβάσεις fever dream αισθητικής που πασχίζουν να δώσουν αρτιστίκ κύρος σε μια κατά τα άλλα κλασική ζομποταινία, η οποία λες και απεχθάνεται την ταυτότητά της. Η κεντρική υπόθεση με το quest του μικρού άνευ νοήματος, η δράση έχει σασπένς αλλά δεν μου άρεσε η κινηματογράφησή της, τα δε νέα είδη infected είναι παρμένα αυτούσια από τα video games, όπως και η διακόσμηση στο ξέφωτο του γιατρού. Το δε φινάλε με τους κουζουλούς cosplayers μόνο ως τρολιά μπορώ να το εκλάβω.
Μην χάνετε άδικα το χρόνο σας, 4/10 και πολύ της είναι.

Δεν σχολίασες το πιό σημαντικό

Χάσατε κάτι τεράστιες μαλαπέρδες των alpha male ζόμπι

Έχω ψηθεί πολύ για το Nuremberg (2025) 7.7 | Biography, Drama, History
Έχω να πατήσω σε αίθουσα σινεμά από το πρώτο Dune.

Είδα χθες το Bone Lake (2024) 5.7 | Horror, Thriller , συμπαθητικό ερωτικό horror θριλεράκι για να δείτε κάτι ανάλαφρο

 

[maladroid]

Η μαλαπέρδα του Σαμψών ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Αν εμφανιζόταν από το πρώτο εικοσάλεπτο πιστεύω θα κώλωνε ο Μποράτσο να βροντοφωνάξει στην οθόνη ΡΕ ΠΑΡΕ ΠΟΥΛΟ ΡΕ.
Δεν μπλέκεις.

 

[Borracho]

Πιθανό αλλά έχω πλέον υψηλά στάνταρ. Έβλεπα χθες το νοστιμότατο Chevalier για να κλείσω κενό στη φιλμογραφία Μουρίκαρου και δύσκολα χτυπάς την πανέμορφη σεκάνς που τριγυρνάει στο παπόρι καυλωμένος και φωνάζει 'ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΩ, ΠΕΙΤΕ ΡΕ, ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ'.

#ΜόνοΤέχνη

 

[Northlander]

Searchlight βλέπω, μάλλον θα είναι ντόμπρο, να το βάλουμε στη watchlist. Δεν υπάρχει κίνδυνος να έχω τη μικρή να με βάζει με το ζόρι να ακούω στο αμάξι το OST σαν το Hamilton, έτσι;

Καταραμένη γενιά, ποτέ δεν είχαμε άποψη στο ραδιόφωνο του αμαξιού. Έρμαια των ορέξεων γονιώνε και παιδιώνε.

 

[Borracho]

...και τώρα; 'Mπαμπάααα βάλε το Golden, βάλε Σαμπρίνα, βάλε Άβα Μαξ'.

Sic transit gloria mundi ΓΑΜΩ την νευρασθένειά μας να τους χαρίσουμε ΣΩΣΤΗ παιδική ηλικία αντί για τα δικά μας horror stories.