Αντί να περιμένω το patch του Swordhaven είπα να προχωρήσω με το main story. τι το 'θελα? Αφενός ανήκει στα παιχνίδια που λες "τώρα λογικά μπαίνουμε στο ζουμί" και μετά από λίγο απλά τελειώνουν. Το φινάλε και γενικά η όλη τελική φάση μου φάνηκε ταυτόχρονα πολύ ηλίθια και πολύ έξυπνη. Με λίγα λόγια τον πλανήτη που διαδραματίζεται το γκέμι των έχουν επισκεφτεί εξωγήινοι, με τα laser τους και τα όλα τους, και στα μουλωχτά κλέβουν τα μεταλεύματα μας για να φτιάξουν διαστημόπλοια. Υπάρχουν και αυτοί που τους ανταγωνίζονται και έχουν μασκαρέψει τη τεχνολογία τους ως μαγεία, παρόλο που κανείς δε πιστεύει σε μαγεία στο νησί, ούτε και κανένας από τους playable χαρακτήρες μπορεί να γίνει μάγος. Χαιρόμουνα εγώ στις αρχές, που ξεκινάς σα σκουπίδι και σιγά-σιγά φτιάχνεις τα πρώτα σου όπλα από κλαδιά και σανίδια. Νόμιζα έπαιζα ένα gritty low-fantasy, low-magic, game... Αμ πως! Αλλά ντάξει, οι πρώτες 30 ώρες (50 μου πήρε σύνολο) είναι ΠΑΡΑ πολύ ευχάριστες και έχουν όλα τα θετικά που προανέφερα.
Το άλλο που με χάλασε είναι το πόσο λίγοι είναι οι recruitable χαρακτήρες και πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις κάποιους. Και δε σε παίρνει να το κάνεις! Το party πάει max μέχρι 5 άτομα και οι recruitable χαρακτήρες είναι ΑΚΡΙΒΩΣ όσοι χρειάζονται για να το γεμίσουν. Σκεφτείτε ότι εγώ έβγαλα το main quest (και συνεχίζω να εξερευνώ μέχρι να βγει το patch για να τελειώσω και τα side-quests) με 4 άτομα.
Ε και μετά από όλα αυτά λέω να ξεκινήσω Tainted Grail και να συνεχίσω να κρατάω καβάτζα το Chronicles of Sagrea για κάνα διάλλειμα. Παρεπιτόντως χαίρομαι που δεν έχει quicksave και τέτοια, παίζεις με checkpoints όπως άλλωστε θεωρώ ότι έπρεπε να είναι και το Blade of Darkness, το οποίο όχι απλά σε άφηνε να κάνεις όσα save θέλεις, όπου θέλεις, αλλά μπορούσες και in combat κιόλας!