Τι Παίζετε Αυτόν τον Καιρό - Part III

[Borracho]

@ebon page Συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα παρατηρείς επάνω στο KR2. Το καταευχαριστήθηκα παρ'ολ'αυτά. Νομίζω στο πρώτο παιχνίδι, το υπερφυσικό στοιχείο ήταν ελαφρώς πιο 'μαζεμένο' και Twin Peaks-ικό, οπότε δεν χτύπαγε τόσο παράταιρα. Στο δεύτερο το έχουν τραβήξει σε διάρκεια και εύρος και παίζει μεταξύ Silent Hill και Michalski χωρίς ποτέ να εμβαθύνει. Δεν με χάλασε, είχα ευχαριστηθεί την διαδρομή ως εκεί, οπότε το λίγο γιούχου φινάλε του το συγχώρεσα εύκολα.

Γενικά παρατηρώ ότι στα γεράματα περισσότερο εκτιμάω τη συνολική εμπειρία και το συναίσθημα που μου αφήνει ένα παιχνίδι, παρά ένα συγκεκριμένο σημείο του. Αν το όλο βάιμπ δηλαδή είναι σωστό, συγχωρώ πάρα πολλά επιμέρους ψεγάδια.

 

[Comet]

Λοιπόν τελικά το Expedition 33 είναι όντως πολύ καλό, μου θυμίζει αρκετά το Nier Automata και σε έναν μικρότερο βαθμό το Dark Souls. Καταλαβαίνω γιατί σάρωσε τα βραβεία.

Το μόνο μου παράπονο είναι οι μάχες, καθώς το παιχνίδι δεν ξέρει τι θέλει και προσπαθεί να συνδιάσει νερό και λάδι, και τελικά μαγειρεύεις μόνο με το λάδι. Δηλαδή, σου δίνει άπειρα πραγματάκια να συνδιάσεις για να κάνεις builds αλλά στο τέλος 3 καλά parries κερδίζουν κάθε μάχη. Δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το να φτιάξω stats/builds και πιστεύω δεν έχει και νόημα. Φαντάζομαι όσοι πήραν το παιχνίδι νομίζοντας ότι ειναι turn-based έφαγαν μεγάλη κατραπακιά. Επίσης είναι αρκετά εύκολο να γίνεις overleveled εαν εξερευνάς συνέχεια, και αυτό μπορεί να κάνει κάποιες μάχες ανούσιες, την πάτησα έτσι όταν άφησα για το τέλος το Yellow Harvest στο Act 1. Πιστεύω εαν οι μάχες ήταν μόνο turn based ή μόνο real-time το παιχνίδι θα ήταν 10/10.

Όταν προχωρήσεις και τα υπόλοιπα Halo κάνε ένα ranking, είμαι περίεργος να δω πώς τα βαθμολογούν και οι υπόλοιποι. Π.χ. για μένα το καλύτερο από όλα ήταν το Reach.

Είναι εντελώς υποκειμενικό, ο καθένας έχει το δικό του tier list. Προσωπικά θεωρώ ότι το Halo 2 έχει το καλύτερο campaign αφού αυτό ήταν που άνοιξε παραπάνω τον κόσμο και το lore, αλλά το multiplayer του Infinite το ευχαριστήθηκα περισσότερο απο όλα. Συνολικά θα έλεγα 3>2>Reach>Infinite>4>CE. To CE το βάζω τελευταίο γιατί ναι μεν ήταν επαναστατικό όταν βγήκε, αλλά σε σχέση με τα επόμενα ειναι πλέον φτωχό. Επίσης το remake του ήταν χάλια. Το H2 είχε πολύ καλύτερο remake. Στο H3 έκαναν τόσο καλή δουλειά που δεν χρειάζεται remake.

Aπό όσα έχω παίξει μέχρι τώρα για μένα ήταν 4,3,1,reach. Ο κολλητός που είναι άρρωστος με τα παιχνίδια αυτά μου είπε 3,2,1 και πως τα άλλα δεν τα υπολογίζει. Σοκαρίστηκε όταν του είπα για το 4 αλλά προσωπικά το λάτρεψα για την ατμόσφαιρα του. Λες και ήμουν σε ταινία Alien ένιωθα, ειδικά προς το τέλος. Πάντως ένα πράγμα είναι σίγουρο πως συμφωνούμε το 3 έχει μακράν το καλύτερο multiplayer. Χρόνια παίζουμε 8 και 12 άτομα ταυτόχρονα σε ένα σπίτι pvp με 3 xbox 360 και 12 χειριστήρια!

To 4 γενικά το σνομπάρουνε οι Halo fans, αλλά έχει καλό campaign κατα την γνώμη μου. Το μεγάλο του ελάττωμα είναι ότι σε αρκετές μάχες κάνει καλύτερη δουλειά το κρατάς αποστάσεις, κάτι που πάει ενάντια στο ranged->melee->grenade στυλ των παιχνιδιών αυτής της σειράς. Οι prometheans είναι λίγο περίεργοι αντιπαλοι. Επίσης το multiplayer του είναι το λιγότερο δημοφιλές, επειδή διαφοροποιείται αρκετά απο τα προηγούμενα. Προσωπικά μου άρεσε πάντως.

Επίσης ναι, πάρε το MCC. Οι developers έχουν ρίξει πολλή δουλειά για να το βελτιώσουν και είναι σαν μια ενιαία πλατφόρμα για τα παλιά παιχνίδια της σειράς.

 

[Borracho]

@Comet Αυτό που λες για τις μάχες του Expedition 33 ισχύει 100% μέχρι κάποιο σημείο στο Act 2 που ξεκινάνε τέρμα ζόρικοι πόσηδες και εκεί σχεδόν ΑΠΑΙΤΕΙ να παίξεις με συγκεκριμένα builds/pictos και δε συμμαζεύεται. Δηλαδή έπαιζα τέρμα γιωτάδικα και επέλεγα ό,τι μου φαινόταν μπάνικο μέχρι ένα σημείο και κατέληξα με μια ομάδα που πέρναγε κλάφτα ώρα σε κάθε σοβαρό μπός. Απηύδησα, κοίταξα wiki για το 'σωστό' build των χαρακτήρων που ήθελα και από εκεί και πέρα, γίναμε κιμαδομηχανές.

Τα parries ήταν ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ πάντως. Μέγιστο βαβαβούμ-ζομφαγκάουα επί της οθόνης.

 

[Comet]

Είμαι στην αρχή του Act 2, αμέσως μετά το boss του forgotten battlefield. Ακόμα με κουβαλάνε τα parries, στο normal diff πάντα. Εαν δω τα σκούρα θα κοιτάξω λίγο παραπάνω τα builds. Μέχρι στιγμής μόνο με την Lune έχω ασχοληθεί να μάθω τις ικανότητές της, κυρίως πως η μια απορροφά το stain της άλλης για να ενισχυθεί.

 

[manofsorrows]

Α ρε τυχεροί άνθρωποι που μπορούν να κάνουν parry! Ζήτημα να πέτυχα 5 σε όλο το παιχνίδι. Απλά το πήρα απόφαση και δεν ξανασχολήθηκα. Όπως με τα ολοκληρώματα και τους μιγαδικούς στις πανελλήνιες!

Σε άλλα νέα ακολουθεί το... τυλιχτό του Ιανουαρίου όπου τριμάραμε ικανοποιητικά το backlog:

Τhe Invincible: Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στανισλαβ Λεμ (περιμένω να μου έρθει για να το διαβάσω), έχουμε να κάνουμε μ'ένα πολύ ατμοσφαιρικό walking sim / narrative adventure παιχνίδι που μεταφέρει εξαιρετικά την Σοβιετικής αισθητικής επιστημονική φαντασία. Εντυπωσιακή η απεικόνιση του πλανήτη που εξερευνούμε, μας βυθίζει στον κόσμο του, αλλά τελικά παρά την εξερεύνηση και το μυστήριο δεν με ενθουσίασε όσο θα περίμενα. Πιθανόν να μην με έπεισαν τόσο οι χαρακτήρες. 7.3/10

Firewatch: Στο ίδιο κλίμα, αλλά αυτή τη φορά στα δάση του Wyoming ως δασοφύλακες, γνωρίζουμε τον Henry (ο χαρακτήρας μας) και την Delilah (αχ Cissy Jones! ) που περνάνε το καλοκαίρι τους απομονωμένοι στα φυλάκια τους κι επικοινωνούν μέσω ασυρμάτων, όπως στο Invicible η ηρωίδα μας με τον Astrogator. Εδώ όμως έχουμε ένα αριστούργημα γραφής για την φυγή και την απώλεια. Ήταν το 2ο playthrough που έκανα μετά από 3 χρόνια και το ευχαριστήθηκα ίσως και περισσότερο. Το ξαναέπαιξα για τις ανάγκες της λέσχης ανάγνωσης video gaming που έφτιαξα για να παίζουμε κάθε μήνα και να συζητάμε τρώγοντας σουβλάκια με φίλους. 8.5/10

Sinking Island: Παιχνίδι του μεγάλου Benoit Sokal, που χρησιμοποιεί την ίδια μηχανή γραφικών και την μουντή καφέ παλέτα χρωμάτων με τα δύο πρώτα Syberia. Πρόκειται για κλασικό whodunit σε μια ατόλη του Ειρηνικού, όπου ένας μεγιστάνας έχει χτίσει ένα τεράστιο πολυτελές ξενοδοχείο. Αυτός βρίσκεται νεκρός στην παραλία κι εσύ αναλαμβάνεις να διαλευκάνεις την υπόθεση. Υπάρχουν 10 υπόπτοι και το παιχνίδι χρησιμοποιεί ένα πολύ ωραίο σύστημα για deduction ώστε να φτάσεις στον ένοχο. Το ωραίο στην υπόθεση είναι ότι η τροπική καταιγίδα απειλεί να εξαφανίσει την ατόλη εντός λίγων ημερών, οπότε νιώθεις κι αυτή την πίεση. Το κακό είναι ότι κουράζει πολύ η ανεύρεση των στοιχείων καθώς οι χαρακτήρες αλλάζουν θέσεις κι εσύ πρέπει αδιάκοπα να πηγαίνεις πέρα δώθε. Γενικά όμως ήταν καλή εμπειρία και μου κράτησε το ενδιαφέρον. 7/10

True Fear: Forsaken Souls Pt.1: Puzzle adventure κοντά στην αισθητική των hidden object, χωρίς να είναι τέτοιο. Στατικές οθόνες με αντικείμενα και puzzles, όπου πάντα κάτι θα χρειάζεται να βρεις για να χρησιμοποιήσεις κάπου και να προχωρήσεις. Η ιστορία είναι horror κι έχει κάποια συμπαθέστατα cutscenes, αλλά δεν θα σας πολυαπασχολήσει. Όταν ήθελα να λύσω παζλάκια για κανά εικοσάλεπτο ασχολούμουν μαζί του. 6.7/10 αλλά συνεχίζω και στο Part 2...

Deepest Chamber: Ressurection: Κλασικό roguelike deckbuilding τύπου Slay The Spire. Έχουμε τρεις χαρακτήρες στην ομάδα μας που κατεβαίνουν στα μπουντρούμια, με τον καθένα να έχει το δικό του σετ καρτών και HP, αλλά τραβάμε από κοινό deck. H ιδιαιτερότητα είναι ότι όταν παίζουμε μια κάρτα από το χέρι μας, η δεξιά και η αριστερή κάρτα τσαρτζάρουν και το effect τους γίνεται ισχυρότερο. Η οπτική είναι πρώτου προσώπου με 3d models για τους αντίπαλους οπότε υπάρχει λίγο καλύτερο immersion αν και η απεικόνιση είναι σχετικά φτωχή. Κατάφερε να με κρατήσει 11 ώρες, βγάζοντας 1 run και παίζοντας σε επόμενη δυσκολία, αλλά ως εκεί. Υπάρχουν πολύ καλύτερα παιχνίδια του είδους να ασχοληθούμε. 6.5/10

Ο Φεβρουάριος με βρίσκει με 30 ωρίτσες στο επικό KOTOR 2, Dordogne, Dispatch και για τις ανάγκες της λέσχης που ανέφερα παραπάνω το Brothers: A Tale Of Two Sons. Έκανα επίσης χθες το λάθος να πάρω Monster Train 2 κι ήδη ακούω το backlog να κλαίει με λυγμούς...

 

[Eaglos]

Monster Train 2

Σωτηρας! Πανω που τελειωσα το Absolum το οποιο δυστυχως δεν εχει τα φοντα για παρα πολλα playthrough και ειχα ξεμεινει.

 

[shredder]

τερματισα χτες το high o nlife και το dlc του και σημερα το dlc του ειχε πολυ πλακα. Εσφαξα ολους τους εξωγηινους. Την Παρακσετυη το βραδυ συναντηθηκα με αυτηντ ην κοντη ξανθια που βγαινουμε εδω και 1,5 χρονο τωρα και κανει αυτα τα περιεργα που ακυρωνει τα ραντεβου και μιλαει πολυ για τον Donald Duck. Αφου βγηκαμε το βραδυ περσαμε για λιγο απο το σπιτι μου και της το εδειξα της αρεσε πολυ μου ειπε και ειδικα τα εξωγηινα οπλα που μιλανε εχουν πλακα! Σε 5 μερες στις 13 βγαινει το High on life 2. Γιαυ το λεω να συνεχισω να σφαζω εξωγηινους και σημερα θα ξεκινησω το Metal Εden!

 

[Tony Corvus]

Αυτό το διάστημα έχω καταπιαστεί με: Dark Rites of Arkham, Divinity Original Sin 2, Nier Automata και ίσως τσεκαρω την ηρωίνη (mewgenics).

 

[Adhan]

κανει αυτα τα περιεργα που ακυρωνει τα ραντεβου και μιλαει πολυ για τον Donald Duck

Νταίζυ τη λένε;
#einaiperiploko

 

[shredder]

Νταίζυ τη λένε;
#einaiperiploko

Οχι Μαρια την λενε. Αυτη την εβδομαδα βγηκαμε 2 φορες μετα απο καιρο γιατι εδω και 1 μηνα βγαιναμε μονο 1 φορα την εβδομαδα. Ηταν και η αλλη η ψιλη καστανη με την οποια εβγαινα το 2023 για καποιους μηνες. Οταν αρχισα να βγαινω με την κοντη εμαθα κατι που δεν το περιμενα. Οτι αυτες οι δυο γνωριζονται απο παιδια γιατι ηταν συμμαθητριες στο γυμνασιο. Και η αλλη ελευθερη ειναι οποτε το σκεφτομαι αφου δεν γινεται τιποτα με την κοντη μηπως ξανα αρχισω να βγαινω με την ψιλη.

 

[Admiral]

Οχι Μαρια την λενε. Αυτη την εβδομαδα βγηκαμε 2 φορες μετα απο καιρο γιατι εδω και 1 μηνα βγαιναμε μονο 1 φορα την εβδομαδα. Ηταν και η αλλη η ψιλη καστανη με την οποια εβγαινα το 2023 για καποιους μηνες. Οταν αρχισα να βγαινω με την κοντη εμαθα κατι που δεν το περιμενα. Οτι αυτες οι δυο γνωριζονται απο παιδια γιατι ηταν συμμαθητριες στο γυμνασιο. Και η αλλη ελευθερη ειναι οποτε το σκεφτομαι αφου δεν γινεται τιποτα με την κοντη μηπως ξανα αρχισω να βγαινω με την ψιλη.

 

[Eaglos]

Μπήκε Monster Train 2 και επίσης το παρακάτω το οποίο θύμισε εποχές SNES

The Last Spell - A Tactical RPG with roguelite elements

Defend the last bastion of humanity against hordes of monsters in The Last Spell, a turn-based tactical RPG with roguelite elements.

lastspell.com

 

[nitro912gr]

Μπήκε Monster Train 2 και επίσης το παρακάτω το οποίο θύμισε εποχές SNES

The Last Spell - A Tactical RPG with roguelite elements

Defend the last bastion of humanity against hordes of monsters in The Last Spell, a turn-based tactical RPG with roguelite elements.

lastspell.com

τι φάση; είναι διαθέσιμο και gog αλλά στην σελίδα τους διαφημίζουν μόνο αγορά από steam?
Επίσης τι φάση πάλι; Το έχω στο GoG; Από που; μαμημένο backlog

 

[manofsorrows]

τι φάση; είναι διαθέσιμο και gog αλλά στην σελίδα τους διαφημίζουν μόνο αγορά από steam?
Επίσης τι φάση πάλι; Το έχω στο GoG; Από που; μαμημένο backlog

Από Αmazon Prime το έχετε. Το χω βάλει κι εγω στην δουλειά αυτόν τον καιρό κι όποτε δεν έχω τι να κάνω ασχολούμαι λίγο μαζί με Machinarium.

 

[nitro912gr]

Από Αmazon Prime το έχετε. Το χω βάλει κι εγω στην δουλειά αυτόν τον καιρό κι όποτε δεν έχω τι να κάνω ασχολούμαι λίγο μαζί με Machinarium.

Α γεια σου, αλλά τώρα τι είπες... Machinarium. Νομίζω το είχα πάρει στην κυκλοφορία του, ακόμα φοιτητής, είχα χαρεί που έπαιζε και στο macbook τότε, ζήτημα να έπαιξα μισή ώρα πριν πάει backlog δεν του άξιζε τέτοια κατάληξη.

 

[manofsorrows]

Α γεια σου, αλλά τώρα τι είπες... Machinarium. Νομίζω το είχα πάρει στην κυκλοφορία του, ακόμα φοιτητής, είχα χαρεί που έπαιζε και στο macbook τότε, ζήτημα να έπαιξα μισή ώρα πριν πάει backlog δεν του άξιζε τέτοια κατάληξη.

Μέχρι και το αφεντικο το χει παιξει εδω στην εταιρεία
Από τα καλυτέρα adventures, πρέπει να το δεις οπωσδήποτε! Έχει μερικά υπέροχα σαδιστικά puzzles.

 

[shredder]

Τερματισα το Metal Eden. Ειναι οπως λενε DOOM αλλα με εξωγηινους αντι για δαιμονες. Οπως και σοτ high on lfie ετσι και εδω εσφαξα αγριως ολους τους εξωγηινους!! Επισης αν και χρησιμοποιει unreaal engine 5 δεν αντιμετωπισα κανενα προβλημα . Τρεχει σε epic 1440p 60 fps χωρις FSR και εχει γραφικαρες!!

 

[Borracho]

Λοιπόν, ικανοποίησα την μακάβρια περιέργειά μου και ολοκλήρωσα, μετά από 7.5 περίπου ώρες, το Nobody Wants To Die.

Σκληρά ιδιάζουσα περίπτωση ευγενούς αποτυχίας. Τα γραφικά είναι πραγματικά υπέροχα και το παιχνίδι άνετα λειτουργεί ως απόλυτο εικαστικό highlight στο πορτφόλιο των σχεδιαστών του. Διαθέτει αξιοπρεπές σενάριο επιστημονικής φαντασίας, το οποίο αποτυγχάνει παταγωδώς να παρουσιάσει με τρόπο αρμοστό σε video-game, έστω και σε walking simulator. Είχα πολλά χρόνια να παίξω τέτοιο άνισο κατασκεύασμα. Από τη μια, οι ομιλίες των χαρακτήρων είναι στην πλειοψηφία τους απαράδεκτες και από την άλλη, το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού το περνάμε εντελώς μόνοι, γυρίζοντας νευρόσπαστα το χρόνο μπρος-πίσω σε σκηνές εγκλήματος, δημιουργεί μια τρομερή αίσθηση αποσύνδεσης από τα πάντα.

Αισθάνεσαι πολλές φορές ότι 'τάισαν' ένα άνιωθο AI ένα σκασμό από film noir αναφορές και παίζεις αλγοριθμικό ξέρασμα, αφόρητα αρωματισμένο με ΚΑΘΕ πιθανό κλισέ του είδους.

Από τη μέση περίπου του παιχνιδιού και για καμιά εικοσαριά λεπτά, διαφαίνεται τί θα μπορούσε να είχε παραδώσει η Plaion με ικανότερα στελέχη στην ομάδα ανάπτυξης. Ένα από τα μεγαλύτερα κουσούρια του, είναι πως ενώ υποτίθεται σου 'πουλάει' το αστυνομικό μυστήριο, ελάχιστα υποψιασμένος με το είδος και τα κλισέ του να είσαι, θα αντιληφθείς επακριβώς τί παίζει μέσα στα πρώτα 10 λεπτά παιχνιδιού. Μετά περιμένεις ένα μαρτυρικό εφτάωρο να πάρει γραμμή και το ντουγάνι ο πρωταγωνιστής μας.

Έχει μια ιδιαιτερότητα για τους φίλους του είδους αλλά ακόμη και τσάμπα από τον Υπέρλαμπρο Σωτήρα Του Πισί Κέημινκ, Τίμαρο Τον Πρώτο Το Μεγαλοπρεπή, είναι πολύ δύσκολο να το προτείνω στον οποιονδήποτε.

 

[shredder]

Συνεχιζετια η σφαγη εξωγηινων εστι μετα τα 2 fps high on life και Metal Eden ξεκινησα χτες το Marvel Cosmic Invasion. Ειναι της DOT EMU που εβγλε την παιχνιδαρα μου SHRDDER REVENGE το 2022 και NINJA GAIDEN RAGE BOUND περσι. Καλο ειναι με ασταματητη δραση και γραφικαρες! Φαινεται μικρο σε διαρκεια και αυτο καθως εχει 16 πιστες και σημερα το εφτασα στην 10 αρα αυριο το τερματιζω.
Πολυ καλο ομως οπως και ολα τα παιχνιδια της Dot Emu.

 

[Borracho]

Πάντα ήθελα να το γράψω αυτό : ΣΡΕ ΜΟΥ, ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕΣ.

Τσίμπησα το High on Life σε εκπτωσάρα στο Instant, καθώς είχα απολαύσει το Trover Says The Universe και μου είχαν λείψει κομμάτι οι ψυχωτικά σπινταρισμένοι μονόλογοι του Roiland. Υπερβίαιο, ανεγκέφαλο, θαυμάσια βρωμόστομο. Παίζεις στον αυτόματο χαχανίζοντας ανά δίλεπτο, με το σαλάκι να τρέχει.

Πήκ Μπαμπακουλίστικη (ΤΜ) διασκέδαση, χάιλι ρικομέντεντ.