Παιδιά είδα κατόπιν θετικών σας κριτικών το 28 Years Later: The Bone Temple και ήταν πραγματικά εξαιρετικό μοντέρνο θρίλερ, εντελώς διαφορετικό από το B-movie/σπλάτερ που περίμενα. Πέρα από την δεύτερη καλύτερη χρήση του Number of the Beast σε φιλμ, μου άρεσε τόσο πολύ που θα κάνω την παλλικαριά να κάτσω να δω το 28 Years Later για τις ιστορίες των χαρακτήρων που πλέον αγάπησα. Θυμάμαι το είχα κλείσει στο δεκάλεπτο, αποθαρρυνμένος από την φοιτητική κάμερα και το ευρύτερο βοϊδοπουτσιάρικο χάος, αλλά με τις εξαιρετικές εντυπώσεις από το Bone Temple νωπές, είμαι περίεργος να δω πώς θα μου φανεί.
Όλσο, Hamnet. Ο τίτλος ακούγεται ηλίθιος. Είχα τεράστια προκατάληψη απέναντί του γι'αυτό και μόνο. Μετά διάβασα το σενάριο και πάλι δεν ψήθηκα. Ακαδημαϊκό μελόδραμα, σιγά μην ασχοληθώ. Μετά κάπου διάβασα πως ο Τζίμης ο Κάμερον το είδε δυο φορές και πήρε τηλέφωνο τη σκηνοθέτρια να της δώσει συγχαρητήρια και να της πει ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει όσο το έβλεπε. Ο Μάλικ έγραψε προσωπική συγχαρητήρια επιστολή. Λέω όπα, κάτσε. Ας βάλουμε τρέηλερ. Με παίρνουν τα ζουμιά. Αρχίζω να καταλαβαίνω τί παίζει.
Το είδαμε χθες με την κυρά και πλαντάξαμε επίσης στο κλάμα. Μεγαλειώδες, υπερβατικό, αριστούργημα. Μένει αξέχαστο. Ενέργεια κι εμπειρία αντίστοιχη με την ακρόαση του Ghosteen. Καραμπινάτη αρχαιοελληνική τραγωδία, σου αφήνει μια αίσθηση κάθαρσης απερίγραπτη.
Πάρα πολύ ιδιαίτερο, όσοι είστε γονείς ειδικά, θα πάθετε ζημιά. Λογικά θα μαζέψει όλα τα Όσκαρ. Είναι αδύνατο να σταθεί δίπλα του οποιοδήποτε 'συμβατικό' φίλμ.