Τι Παίζετε Αυτόν τον Καιρό - Part III

[mits@kos]

Τόσο καλό; Με εξαίρεση κάτι biased PlayStation Access κλπ, δεν ήταν τπτ τρελό τα reviews, RQ συμπεριλαμβανομένου.

 

[Chronomancy]

Αφού βρέθηκα μόνος στο σπίτι για κάποιες ημέρες έδωσα πόνο με το Total War Medieval 2 και θυμήθηκα τα παλιά. Long campaign σε 3 μέρες δεν πρέπει να έχω ξανακαταφέρει.
Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι να έχει τόσα πολλά τεχνικά προβλήματα. Ίσως επειδή στα μικράτα μου προσπερνούσα τα πάντα ακόμη κι αν έπρεπε να φάω μια βδομάδα για ένα game breaking bug.

 

[Borracho]

Λοιπόν, αυτό με τα Ρέτ Τέτ βάιμπς στο Days Gone, το 'χω συνέχεια στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Ρεντ Ντέντ και Γουίτσερ 3, το οποίο είχε αφομοιώσει τα καλύτερα κομμάτια του πρώτου RDR και τα είχε εμπλουτίσει στη νιοστή. Μέχρι και οι εκπληκτικές σεκάνς με τις σπαραξικάρδιες μπαλάντες ενώ τραβάς με τη μηχανάρα προς το άγνωστο, χτυπάνε κατευθείαν Far Away/Unshaken χορδές.

Αδικήθηκε πολύ όταν κυκλοφόρησε, ίσως γιατί έβρεχε ΤΙΤΑΝΙΕΣ παιχνιδάρες παντού τριγύρω και ξεκινά τόσο άργα και σχετικά αδιάφορα, που εύκολα το ξεγράφεις ως ντεμέκ Walking Dead/Sons of Anarchy ποζεριά άνευ ουσίας. Όσο περισσότερο χρόνο του αφιερώνεις, τόσο σε ανταμείβει και πραγματικά έπαθα πλάκα όταν συνέχισε να μου εμφανίζει νέους εχθρούς και μηχανισμούς μετά από πενήντα ώρες παιχνιδιού.

Έχει αρκετά σημεία που φαινομενικά είσαι παγιδευμένος σε b-roll filler επεισόδιο του Walking Dead αλλά καπάκια σε βάζει σε φανταστικά σκηνικά και το ζεις όσο δεν πάει. Τεράστιο φάουλ το πανηλίθιο κασκέτο που ο πρωταγωνιστής επιμένει να φορά σχεδόν σε κάθε σημείο του παιχνιδιού. Χωρίς αυτό, είναι ΙΔΙΟΣ ο Ύστατος Σκαπόη Μάρστον. Ίσως το έκαναν κι επίτηδες για ν' αποφύγουν τυχόν συγκρίσεις. Και είναι εντελώς γραμμικό, δε σ'αφήνει να επιλέξεις τίποτε και κυκλοφόρησε σε καιρό που ο ανταγωνισμός έδινε έστω και τις ψευτοεπιλογές του Βλαχάρα.

Έτερο ατού του, ο ρεαλιστικός κόσμος (των ζομπιών εξαιρουμένων). Οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται, είναι αληθοφανείς και συνεισφέρουν τα μέγιστα στον εμβαπτισμό σου. Είμαι περίεργος τί θα δω ακόμη ως το φινάλε.

 

[Robin Hood]

Είμαι περίεργος τί θα δω ακόμη ως το φινάλε.

Μια συμβουλή όσο πιο spoiler free γίνεται. Όταν τελειώσεις και δεις τα credits συνέχισε να παίζεις.

 

[captain kal]

Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι να έχει τόσα πολλά τεχνικά προβλήματα. Ίσως επειδή στα μικράτα μου προσπερνούσα τα πάντα ακόμη κι αν έπρεπε να φάω μια βδομάδα για ένα game breaking bug.

Ψάξε για m2ex και θα με θυμηθείς!!!!!

 

[Chronomancy]

Το έχω για το επόμενο. Αυτή την φορά έπαιξα κλασσικά με stainless steel

 

[ebon page]

Είμαι ο μόνος που τους καλοκαιρινούς μήνες δεν μπορεί να παίξει ούτε ναρκαλιευτή;; Και δεν είναι οτι δεν έχω χρόνο γιατί κάνω κρουαζιέρα στις κυκλάδες.

 

[shredder]

Μια συμβουλή όσο πιο spoiler free γίνεται. Όταν τελειώσεις και δεις τα credits συνέχισε να παίζεις.

Λοιπόν, αυτό με τα Ρέτ Τέτ βάιμπς στο Days Gone, το 'χω συνέχεια στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Ρεντ Ντέντ και Γουίτσερ 3, το οποίο είχε αφομοιώσει τα καλύτερα κομμάτια του πρώτου RDR και τα είχε εμπλουτίσει στη νιοστή. Μέχρι και οι εκπληκτικές σεκάνς με τις σπαραξικάρδιες μπαλάντες ενώ τραβάς με τη μηχανάρα προς το άγνωστο, χτυπάνε κατευθείαν Far Away/Unshaken χορδές.

Αδικήθηκε πολύ όταν κυκλοφόρησε, ίσως γιατί έβρεχε ΤΙΤΑΝΙΕΣ παιχνιδάρες παντού τριγύρω και ξεκινά τόσο άργα και σχετικά αδιάφορα, που εύκολα το ξεγράφεις ως ντεμέκ Walking Dead/Sons of Anarchy ποζεριά άνευ ουσίας. Όσο περισσότερο χρόνο του αφιερώνεις, τόσο σε ανταμείβει και πραγματικά έπαθα πλάκα όταν συνέχισε να μου εμφανίζει νέους εχθρούς και μηχανισμούς μετά από πενήντα ώρες παιχνιδιού.

Έχει αρκετά σημεία που φαινομενικά είσαι παγιδευμένος σε b-roll filler επεισόδιο του Walking Dead αλλά καπάκια σε βάζει σε φανταστικά σκηνικά και το ζεις όσο δεν πάει. Τεράστιο φάουλ το πανηλίθιο κασκέτο που ο πρωταγωνιστής επιμένει να φορά σχεδόν σε κάθε σημείο του παιχνιδιού. Χωρίς αυτό, είναι ΙΔΙΟΣ ο Ύστατος Σκαπόη Μάρστον. Ίσως το έκαναν κι επίτηδες για ν' αποφύγουν τυχόν συγκρίσεις. Και είναι εντελώς γραμμικό, δε σ'αφήνει να επιλέξεις τίποτε και κυκλοφόρησε σε καιρό που ο ανταγωνισμός έδινε έστω και τις ψευτοεπιλογές του Βλαχάρα.

Έτερο ατού του, ο ρεαλιστικός κόσμος (των ζομπιών εξαιρουμένων). Οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται, είναι αληθοφανείς και συνεισφέρουν τα μέγιστα στον εμβαπτισμό σου. Είμαι περίεργος τί θα δω ακόμη ως το φινάλε.

Ξερεις πολυ καλα πως ειναι το φιναλε. Σκοτωνεις ολα τα ζομπι και τους κακκους που εφτιαξαν τον ιο και αυτο ειναι. Ειναι παιχνιδαρα το επαιξα την ημερα κυκλοφοριας στο pc και ελεγα και εγω οπως εσυ τι παιχνιδαρα παιζω!! Δεν πουλησε πολυ οταν βγηκε οχι μονο επειδη ειχαν βγει και αλλα καλα παιχνιδια τοτε αλλα επειδη ο περισσοτερος κοσμος δεν μπορουσε να το παιξει γιατι ειχε βγει μονο σε playstation. Αυτο που δεν καταλαβαινουν οι νεοι αρχηγοι της sony ειναι πως με το να μην βγαζουν τα παιχνδιια στο pc η να τα καθυστερουν πολυ χανουν πωλησεις και δεν θα μας πεισουν να παρουμε playstation. Αν ειχε βγει ταυτοχρονα και σε pc θα πουλαγε πολυ καλα.