Συμπόσιο με Αριστοφάνη, Ευρυπίδη, Σοφοκλή, Σωκράτη, Αλκιβιάδη, κατσίκες, Ασπασία, κρασά (sic) και Τζον-Τζον-ΔΑΠίτη-Κάγκουρα-Άλεξιο-Σε Εκδρομάρα-Μύκονο Μόουντ. Ονειρική στιγμή gaming, αισθάνθηκα πως μεταφέρθηκα για λίγο στην Αθήνα του 5ου π.Χ αιώνα και πως πέρασα όντως μια βραδιά με αυτές τις παραλίγο μυθικές μορφές.
Παρά το γεγονός πως η γραφή του παιχνιδιού όσο πάει και χειροτερεύει (ο δε Αλέξιος μόνο ως πρωταγωνιστής κωμωδίας που μετέχει στο καλαμπούρι μπορεί να σταθεί), ο εθισμός που προκαλεί, τρυπάει ταβάνι. Δηλαδή εν συγκρίσει, ακόμη και η εφηβική γραφή του Origins φαντάζει Τολστοϋ μπροστά στα τέρατα του Odyssey.
"Καλησπέρα Αλέξη, καλωσήρθες σπίτι μας! Πώς ήταν το ταξίδι σου;"
"Καλά. Πες μου λίγο, ψάχνω τη μάνα μου, την είδα τελευταία φορά πριν 17 χρόνια."
"Ναι πιστεύω στην Αργολίδα θα 'χει πάει γιατί αρκετές γυναίκες από τη Σπάρτη πήγαιναν εκεί."
"Σ'ευχαριστώ μάγκα, να προσέχεις."
"Αντίο ΜΙΣΘΙΟΣ".
Άξουαλ διάλογος από το παιχνίδι. Τώρα με σχωράτε, αλλά πάω να βουτήξω σε ναυάγια να φέρω πάνω κατάρτια, έμβολα, πανιά, κοκοψίνια και φούλ κοσμέτικ μπλιτζιμπλόγκια για τον θανατηφόρο παπόρο μου.