Ο Τοlkien είναι ΠΟΛΥ βαρετός ώρες-ώρες. ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟ BACKSTORY ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΛΑΔΙΟΥ, ΡΕ ΘΕΙΟ! Kαι το Hobbit+LotR πολύ προβλεπέ σα βιβλία. Δεν τα διαβάζεις για να 'δεις τι θα γίνει, ΞΕΡΕΙΣ ή τουλάχιστον έχεις ΨΙΛΟΚΑΤΑΛΑΒΕΙ τι θα γίνει. Τα διαβάζεις για την εμπειρία του ταξιδιού, όπως όταν ένα παιδί ευχαριστιέται τη πρώτη του πτήση με αεροπλάνο, και ας ξέρει ότι θα πάει ξερωγώ στη Ρόδο, την οποία μπορεί να την έχει βαρεθεί επειδή πάει κάθε χρόνο, απλά με καράβι.<br>Για παρόμοιο λόγο μου άρεσαν τα κεφάλαια της Μπριέν. Είναι μια καλή, μικρή απεικόνιση της καθημερινότητας ενός περιπλανώμενου ιππότη στην Westeroσιανή ύπαιρθρο. Xώρια τα υπονοούμενα ότι είναι μακρυνή απόγονος του Ντάνκαν της Ψυλλογ- Του Σερ Ντάνκαν του Ψηλού! (Πόσο γαμάει το λογοπαίγνιο που δημιουργείται στην Ελληνική μετάφραση :worshippy: )<br>Για τον ίδιο λόγο μου άρεσαν και τα κεφάλαια του σκύλου με τη μικρή, αλλά και οι σκηνές από αυτά που έδειξε στο GoT.<br>Ο Χοντρός από την άλλη είναι πιο απρόβλεπτος, αλλά όταν "μυριστείς" ποιους έχει για "πρωταγωνιστές" τότε λίγο-πολύ ξέρεις ότι είναι deathproof και δε θα πεθάνουν ότι και να γίνει. Τότε είναι που χάνει το ενδιαφέρον που είχε στην αρχή. Ενώ στην αρχή τα 'σπαγε. "Α, ο Ned είναι πρωταγωνιστής, θα λύσει το έγκλημα και μάλλον θα γίνει και βασ- Α, ο γιος του είναι μάγκας και νταής, έχει και τον λύκο, θα πα΄ρουν εκδ- κτλ κτλ".