εγραψα ενα τεραστιο σεντονι. ελεγε πολλα. μετα το εσβησα.<br>ενα φορου για πισι γκειμς ειμαστε, τι νοημα εχει να βγαζουμε τα εσωψυχα μας και κομματια του εαυτου μας πολυ σοβαρα και βαρια? ποιος ο λογος δηλαδη?<br>στεναχωρεθηκα ειν η αληθεια λιγο, με τις απαντησεις. καλα, μεσα στο κεφαλι μου ο Λελος ειναι Παρατηρητης ανθρωπινων συμπεριφορων και ως λογοτεχνης (που θα επρεπε να ειναι αντι να παλευει με τα δικτυα και τα πισι στις εσχατιές της γης), γραφει μια ιστορια (που μπορει να ειναι και αληθινη μερικες φορες, δε λεω... :devil: ) και μετα περιμενει να δει τους ομοκεντρους κυκλους απ το βοτσαλακι που πεταξε, να ρυτιδωνουν τη λιμνη του ρεηκουι.<br>αν δεν εγινε φανερο απ το παραπανω παραληρημα (και πως να γινει εξαλλου?)<br><br>ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΜΗΝ ΜΠΕΙΣ.<br><br>οφτοπικ (και ισως οντοπικ): Αντρας δεν ειναι μονο βλοσυρο βλεμμα, γενια 3 ημερων, ουισκαρα στο χερι και οτι κινειται βαφεται. Αντρας ειναι μπεσα, καθαροτητα, τσιπα και κυριως Αξιοπρεπεια. αν για το καθε πηδημα που προκυπτει μπροστα σου και για να αυτοεπιβεβαιωθει η καθε στερημενη Καρχια τα προσπερνας αυτα, εισαι Λίγος. καπως ετσι το βλεπω.<br><br><br>περιληψη: ρε, διαολοστειλε το το τσόλι.