Eντάξει το 1 μία τοπ ντάουν μλκούλα ήταν που έκανε εντύπωση λόγω εγκλήματος, το 2 βελτίωσε τα βίζουαλς, έβαλε συμμορίες, γενικά το ανέβασε πολύ για εκείνα τα χρόνια. Και μετά ήρθε το 3 που έφερε την θριντί επανάσταση και πήγε την υπεργαματοσύνη κάμποσα πατώματα πάνω λόγω οπτικοακουστικού, παραμένοντας μία θριντί μλκούλα αυτή τη φορά. Και σκάει το Βάις Σίτι, Σκάρφεης κι έτσι που γενικά έσπειρε λόγω θεματολογίας. Και μετά το Σαν Άντρεας όπου μπορούσες να κάνεις κυριολεκτικά τα πάντα, καθόλου άδικος ο χαρακτηρισμός από κάποιους ως το καλύτερο αρπιτζί της γενιάς του. Και προσωπικό αγαπημένο αν σκεφτείς ότι έπαιξα καμιά 600-700 ώρες αφού το τερμάτισα φτιάχνοντας φωτογραφικά άλμπουμ. Το 4 που ήταν το πέρασμα στη νέα εποχή, λατρεία λόγω όρθοδοξ μπράδερ πρωταγωνιστή, αλβανικές μαφίες και δε ξέρω 'γω τι άλλο με τα οποία ταυτιστήκαμε μεγαλώνοντας. Το 5 οκ δεν υπάρχουν λόγια, ζεις μία υπερπαραγωγική ταινία με τρεις τόσο διαφορετικούς πρωταγωνιστές και σάτιρα υπερδεκαπλασιασμένη σε σχέση με τη σκοτεινιά του 4, σε κάποια σημεία προτίμησα το 4 λόγω αυτού αλλά γάμησε όπως και να 'χει. Και μετά άπειρο λιώσιμο στο ονλάιν, όπου τα λόγια είναι περιττά, αυτοί που ξέρουν ξέρουν.
Από το 6 δεν περιμένουμε τίποτα λιγότερο από το να φέρει την αποκάλυψη του γκέημινκ. Όσοι έπαιξαν ΡεΝτέ2 και δεν έχουν κάνει λοβοτομή, μπορούν να εκτιμήσουν το μεγαλείο στο οποίο έχει φτάσει η μηχανή της ρόκσταρ στην απόδοση κόσμων, ατμόσφαιρα, αλληλεπίδραση, ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ.. πριν καμιά δεκαετία που βγήκε. Αγνό δέος στη σκέψη που θα έχουν φτάσει τα πράματα τόσα χρόνια μετά. Περιμένουμε στεγνά παρόμοια ψυχαναγκαστική εμμονή με την τελειότητα και τίποτα παρακάτω.
ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕ
Α και στον από πάνω, ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΛΕΜΕ. Ένα αμερικανάκι ήταν στο 3, ένα ιταλοαμερικανάκι στο Βάις και στον Άγιο Ανδρέα ένα αφροαμερικάνακι.