Τα takedowns πραγματικά δεν τα χορταίνω, με κάνουν να νιώθω όσο badass χρειάζεται και το γεγονός ότι ρεγουλάρονταν από τα power cells έβαζε και μια αίσθηση του μέτρου. Τα hubs τα βρήκα "just right", δεν ένιωσα ούτε στριμωγμένος, ούτε και χαμένος στο διάστημα. Τα όπλα λίγο με απασχόλησαν, τα χρησιμοποιούσα διακριτικά και ποτέ δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα. Το τελικό boss θυμάμαι το είχα γλεντήσει, μου φάνηκε και πάλι just right η δυσκολία και το τέταρτο (και μόνο σωστό) φινάλε, με είχε να δακρύζω και να ανατριχιάζω.
Το Deus Ex το πρώτο ήταν ένα φαινόμενο στον καιρό του, αλλά όλα του τα θετικά θεωρώ πως μεταφέρθηκαν στο ΗR με μεγάλη επιτυχία και φυσικά βελτιώθηκαν. Το Invisible War επίσης, δεν είναι τόσο κακό όσο λένε όλοι, απλώς αν τα υπόλοιπα είναι του 92%+, το "καημένο" Invisible War ήταν μια αξιοπρεπής κονσολιά του 80%.
Πάνω απ'όλα η φάση είναι vibe, κόσμος, σκοτεινιά, απάλευτος υπεράντρας πρωταγωνιστής, William Gibson να ξεχειλίζει από κάθε γωνία...δεν μπορώ να μην ερωτευτώ!