Ελάτε στην αγκαλιά μου αδέρφια-καταραμένοι μπαμπακούληδες. Είναι τεράστιο το θέμα, με άμεσες κοινωνικοοικονομικές προεκτάσεις.
Μεγαλώνουμε (στη Δύση πάντα) με αυτή την προπαγάνδα του 'τέλειου παραμυθένιου έρωτα' που καταλήγει με ένα όμορφο 'Just Married' fade-out και κάποια έτσι νεφελώδη υπόσχεση ευτυχίας. Μπού-για, το άλλο με τον Τοτό, το ξέρουμε; Ουσιαστικά όταν γυρίζεις με το πρώτο παιδί από το μαιευτήριο σπίτι και κλείνει η πόρτα πίσω και είστε οι τρεις σας, ξεκινά η ενήλικη ζωή.
Τα περισσότερα ζευγάρια επίσης ξεκινάμε με κάποια πανέμορφη αφελή ιδέα πώς 'Ε θα είναι δύσκολα, αλλά θα τα μοιραστούμε 50/50, θα βάλουμε πλάτη και η αγάπη μας θα θριαμβεύσει'. ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΑ ΝΟΜΙΣΤΕΡΑΚΙΑ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ;
Δεν ξέρω αν μερικοί από μας τρώμε την παραμύθα και την προπαγάνδα λίγο περισσότερο από άλλους και είμαστε πιο επιρρεπείς στη 'λούμπα'. Όσο με θυμάμαι, ήθελα να κάνω πάντα όσα με τρόμαζαν -σε λογικά πλαίσια. Να ανοίξω όλες εκείνες τις πόρτες που κοιτούσα από μακριά με ντροπή, φόβο και μια αίσθηση μειονεξίας που δεν είχα φτάσει ακόμη εκεί. Και πήγα. Και τις άνοιξα. Και μου κάναν τα μούτρα κρέας, αλλά παραμένω φρικτά και μυστηριωδώς, νεκροζώντανος, δεμένος στη μυλόπετρα μέχρι ν' αγιάσει η σκόνη από τα κόκκαλά μου.
Οι στατιστικές καλά τα λένε,
@Norshgaath , την μηχανική 'βαριά' παιδοκομία των πρώτων ας πούμε τεσσάρων ετών για το κάθε παιδί, κανείς δεν την αναπολεί. Και η ζημιά που κάνει στη σχέση, είναι ανεπανόρθωτη. Από την άλλη, αν αντέξεις, αν δεν σπάσεις και κατορθώσεις να σκοτώσεις κάθε προσωπική επιθυμία κι επιδίωξη και να υπηρετήσεις το καλό της οικογένειας, έχεις μια ευκαιρία να δεις κάτι υπέροχο να συμβαίνει, να καμαρώσεις το ήθος που δίδαξες να απλώνει τα φτερά του στη ζωή και να σε ξεπερνά κατά πολύ.
Στο ενδιάμεσο, ζεις ως το ιδανικό θύμα του καπιταλισμού : η γυναίκα ξεκινά τη μίρλα να πάρετε σπίτι, μετά να φτιάξετε κήπο, να βάλουμε και μια παιδική χαρά για τα παιδιά, μα τί αμάξι είναι αυτό, τί θα πουν οι γείτονες, να πάρουμε αυτό και αρχίζει η Βεγγοτρεχάλα. Και τρέχεις γρηγορότερα απ' ότι έτρεξες ποτέ στη ζωή σου για να βρεις ένα μέρος με γαμημένη ΗΣΥΧΙΑ, να μη σαλεύει φύλλο. Ανοίγεις τα μάτια, είσαι 55.
Και λοιπά και λοιπά που λέγει ο ποιητής.