Προτάσεις για ταινία

[Eaglos]

Πρωταγωνιστής βλέπω ο Ben Foster που όπου τον έχω πετύχει δίνει ρεσιτάλ. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ξαναείδα μετά από χρόνια το horror scifi αριστούργημα Pandorum (2009) 6.7 | Action, Horror, Mystery , μιλάμε για ταινία επιπέδου Event Horizon

Μπηκε σε υψηλη προτεραιοτητα!

 

[Tony Corvus]

Εξαιρετική ταινία το Martin Supreme.
Ερμηνείες, μουσική, σκηνοθεσία, διάλογοι.
True fcking cinema!

9 στα 10

 

[Tony Corvus]

Α! Να πάτε να τη δείτε!

 

[soad667]

Τρέηλερ δεν βάζεις, το όνομα λάθος, μετά ο Μητσοτάκης σας φταίει.. Aλλά ευτυχώς έχω τετραψήφιο αϊκιού και βρήκα ποια ταινία εννοείς. Την είχα προσπεράσει με τέτοια μλκ όνομα, νόμιζα κανένα παιδικό σα τον Μπεν 10 θα είναι. Μπήκε στο στόχαστρο πλέον.

 

[nitro912gr]

έχω τετραψήφιο αϊκιού

Ο σόδας λογικά

 

[Bathory]

Ερμηνείες

 

[Tony Corvus]

Λυπάμαι για την ονομασία. Είχα τα best off του Ρίκι Μάρτιν να παίζουν στο σπετσοφαι και ξέφυγα.

Ο Σαλαμε είναι ένα έξοχο καθίκι στη ταινία. Η Παλτροου παριστάνει την ατάλαντη ηθοποιό και είναι αρκετά καλή σε αυτό το ρόλο.
Ειδικά μνεία στον Κέβιν που παριστάνει τον λεφτά που τα ξέρει όλα (ότι είναι και στη πραγματική ζωή)

Αν άρεσε έστω και λίγο το Uncut Gems, τότες εδώ θα ρίξετε χειροκρότημα

 

[nitro912gr]

Η πάλτροου... παίζει τον εαυτό της;

 

[Borracho]

Ο Σαλαμές είναι υστερικά γαμάτος MVP, μην εκπλαγεί κανένας όταν στα γεράματα θεωρείται ο Daniel Day Lewis της GenZ. Κάνει και φοβερές επιλογές, παρακολουθώ στενά την καριέρα του.

Τρία έργα έχω γι'αυτές τις μέρες : Song Sung Blue, Deliver Me From Nowhere και Train Dreams. Μόνο πχοιότητα για να ρεφάρω από τον Πολωνό σεφερλή που έτρωγα τόσες μέρες στη μάπα στα πεθερικά. #ΜόνοΤέχνη #ΠολύΝόημα #ΘαCEBECTE

 

[Northlander]

Train Dreams

Punchline στο τέλος της ταινίας που τσάκισε κόκκαλα. 10/10 would cry again

 

[Eaglos]

Train Dreams

Έχει τόση δράση και ένταση όσο το Task;

 

[Borracho]

Υπέροχο το Train Dreams, συνωμοταξία Benjamin Button/Big Fish για καθοριστικά σπαραξικάρδιες σεκάνς. Ένα οπτικοποιημένο ποίημα, λογικά θα σηκώσει Όσκαρ.

Και μη σκιάζεστε όταν διαβάζετε 'ποίημα'. Η αφήγηση είναι στρωτή και φυσιολογική, μέχρι και χιούμορ έχει. Αληθινό, ανθρώπινο, από τα έργα που σου μένουν.

 

[soad667]

Έκτακτο χάλουγουιν σπέσιαλ γιατί μπορούμε. Κι επειδή τα 15 δευτερόλεπτα είναι πολλά να τα αφιερώσεις στα τρέηλερς του σόδα, τώρα καταλαβαίνεις απευθείας από τα θαμπνέηλς για τι μλκς πρόκειται..

Τρυφερό κανιβαλιστικό δράμα μάνας και γιου, βασισμένο λέει σε αληθινή ιστορία.



Το βρετανικό τεριφάιερ είπανε. Δεν ξέρω βέβαια αν το είπανε για καλό αυτό, αλλά ούτε καν..



Σουρβάιβαλ χόρορ με σκύλο, γιατί με γάτα δεν θα δούλευε ποτέ το πράμα..


Το τελευταίο πήγε φιλενάδα μου και το είδε σινεμά, δείξε μας τους φίλους σου λέγανε οι σοφοί.

 

[Adhan]

Το good boy συμπαθητική ιδέα το POV: you are a doggo seeing weird sheit αλλά μέτρια εκτέλεση.
Πορτιέρης στο είδος, σαν τους Δήμου Βόργιρ στο πλοκ μέταλ.

 

[soad667]

Τώρα που γυρνάει θα πλήρωνα να δω μια ταινία που σκοτώνουν τον Τζον Γουίκ και ο σκύλος μετά παίρνει εκδίκηση από όλους.

EDIT: Kομματάκι δύσκολο τώρα που το σκέφτομαι..

 

[Adhan]

Φαίνεται μισό κλικ ανώτερο από τα τυπικά σοδοτρέηλερς

 

[soad667]

Aπό τους δημιουργούς του Τεριφάιερ και του Σλάπφεης, τι δεν καταλαβαίνεις; Το γκέημ το μποϊκοτάρω, αφού το πήρα βέβαια, επειδή σου στέλνουν τα πτώματα με τα βρακιά και καλείσαι να κάνεις τη νεκροψία χωρίς να βλέπεις βυζγιά και παλλόμενα ντινγκ-ντονγκς. Που είναι το ιμέρσιον σε αυτό; Θόλωσε εκεί 4 πίξελ σαν τις γιαπωνέζικες τσόντες και άσε μας ήσυχους.

 

[Tony Corvus]

Στο 28 Years Later βαρέθηκα και έριξα αρκετά facepalms. Αντίθετα, το Bone Temple ήταν pure fucking masterpiece! Βρετανικό μαύρο χιούμορ, σαπίλα και παλιός καλός τρόμος

8 στα 10

 

[Borracho]

@Brother Bruce Αξιώθηκα σήμερα να δω το Deliver Me From Nowhere.

Μου άρεσε ΠΑΡΑ πολύ, γιατί ήξερα τί ακριβώς θα έβλεπα. Ο Τζερεμές/Κάρμι μπήκε άψογα στο ρόλο και παρέδωσε τη σπεσιαλιτέ του : βαριά καταθλιψάρα η οποία επικοινωνείται μονάχα με βλέμματα και σιωπές. Ο τρόπος που απεικόνισε τη δημιουργία του Nebraska, ταυτίστηκε εν πολλοίς με την αίσθηση που έχω για το άλμπουμ στο κεφάλι μου. Δεν έπιασα παραφωνίες και φάλτσα (χοχό). Ειδικά η εικόνα του φλεγόμενου καλλιτέχνη προς το φινάλε, ήταν πανέμορφη.

Μου άρεσε γιατί στην πραγματικότητα ήταν μια ταινία για την κατάθλιψη, την απομόνωση, την γονεϊκή απόρριψη. Όμορφα, βατά, καθημερινά θέματα με τα οποία οι περισσότεροι εξ' ημών γνωριζόμαστε καλά.

Τόσο όσο η έμφαση στη σύνθεση των ύμνων του Nebraska, η σεκάνς που άκουγε εμμονικά το Frankie Teardrop για να γράψει το State Trooper, έξοχη. Θα 'θελα κάτι πιο ουσιώδες για το Atlantic City, μα ας είναι, έδεσε.

Ωραίος και ο Στρόνγκ ως υπερ-υποστηρικτικός/σουπερτέλειος υπερμάνατζερ Λαντάου. Εντάξει, όλοι οι διάλογοι του ήσαν άθλια γραμμένοι, σαν να διάβαζες το βιβλίο του Zane απευθείας, αλλά κατανοητό. Το ίδιο και η πιτσιρίκα η Οντέσα, που με ό,τι της έδωκαν, δούλεψε. Την ίδρωσε τη φανέλα, αλλά ο ρόλος της ήταν άνισα γραμμένος εξαρχής.

Είχα τρομάξει λίγο με όσα διάβαζα, αλλά για μένα είναι ξεκάθαρο σκαλοπάτι πάνω από την εύγεστη ποπ τσιχλόφουσκα του A Complete Unknown. Και όσο το σκέφτομαι, μου άρεσε ΠΟΛΥ περισσότερο και από την πρόσφατη βιογραφία των Queen και του Elton John. Ήταν πιο αληθινό.

 

[captain kal]

@Brother Bruce Αξιώθηκα σήμερα να δω το Deliver Me From Nowhere.

Μου άρεσε ΠΑΡΑ πολύ, γιατί ήξερα τί ακριβώς θα έβλεπα. Ο Τζερεμές/Κάρμι μπήκε άψογα στο ρόλο και παρέδωσε τη σπεσιαλιτέ του : βαριά καταθλιψάρα η οποία επικοινωνείται μονάχα με βλέμματα και σιωπές. Ο τρόπος που απεικόνισε τη δημιουργία του Nebraska, ταυτίστηκε εν πολλοίς με την αίσθηση που έχω για το άλμπουμ στο κεφάλι μου. Δεν έπιασα παραφωνίες και φάλτσα (χοχό). Ειδικά η εικόνα του φλεγόμενου καλλιτέχνη προς το φινάλε, ήταν πανέμορφη.

Μου άρεσε γιατί στην πραγματικότητα ήταν μια ταινία για την κατάθλιψη, την απομόνωση, την γονεϊκή απόρριψη. Όμορφα, βατά, καθημερινά θέματα με τα οποία οι περισσότεροι εξ' ημών γνωριζόμαστε καλά.

Ωραίος και ο Στρόνγκ ως υπερ-υποστηρικτικός/σουπερτέλειος υπερμάνατζερ Λαντάου. Εντάξει, όλοι οι διάλογοι του ήσαν άθλια γραμμένοι, σαν να διάβαζες το βιβλίο του Zane απευθείας, αλλά κατανοητό. Το ίδιο και η πιτσιρίκα η Οντέσα, που με ό,τι της έδωκαν, δούλεψε. Την ίδρωσε τη φανέλα, αλλά ο ρόλος της ήταν άνισα γραμμένος εξαρχής.

Είχα τρομάξει λίγο με όσα διάβαζα, αλλά για μένα είναι ξεκάθαρο σκαλοπάτι πάνω από την εύγεστη ποπ τσιχλόφουσκα του A Complete Unknown. Και όσο το σκέφτομαι, μου άρεσε ΠΟΛΥ περισσότερο και από την πρόσφατη βιογραφία των Queen και του Elton John. Ήταν πιο αληθινό.

Αγαπητέ Μποράτσιε, μάλλον πρέπει να ξεκινήσεις μια ρετροσπεκτήβα, με κωμωδίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, γιατί σε βλέπω σε λίγο καιρό, να κάνεις χαρακίρι με κουτάλι, σε ένδειξη διαμαρτηρίας και αγανακτήσεως!!!!!