Κατεβατό περί Kylo Ren, που κλέβω αυτούσιο από άλλο φόρουμ:<br><br><br><span class="bbcode_spoiler">O Kylo Ren είναι καλός κινηματογραφικός χαρακτήρας και από άποψη δυνάμεων δεν είναι παλτό.<br><br>Δεν εννοώ οτι είναι καλός άνθρωπος και φυσικά είναι παλτό, μόνο αν τον συγκρίνεις με τον Darth Sidius και τον Darth Vader και άλλους μεγάλους Sith. <br><br>Για κάποιον λόγο o Kylo Ren είναι κοινωνιοπαθής. Γενικά οι κοινωνιοπαθείς άνθρωποι είναι έτσι για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν ξέρουμε, λόγους που δεν κατανοούν ούτε οι ίδιοι, ούτε καν οι κοντινοί τους άνθρωποι. Εξάλλου, μόνο ένας κοινωνιοπαθής άνθρωπος θα μπορούσε να καταλήξει Sith και να συνεργάζεται με ομάδες που ανατινάζουν πλανήτες για διασκέδαση. Δεν ξέρουμε τι πήγε λάθος στο μεγάλωμα του, στο μυαλό του, στις περιστάσεις κλπ αλλά κάποια στιγμή άρχισε να έχει αντικοινωνική συμπεριφορά, να μην νοιάζεται για τον πόνο των άλλων και κυριότερα να νιώθει οτι είναι λίγος και να πολεμάει τον εαυτό του (αυτό σαφέστατα με αντικοινωνικό, αντιπαραγωγικό και αυτοκαταστροφικό τρόπο). <br><br>Αυτό που βλέπουμε στον Kylo Ren είναι μια μάχη ενάντια στον εαυτό του. Προσπαθεί να πετύχει τον σκοπό του, το να μην είναι αδύναμος, να κερδίσει τον σεβασμό των άλλων που όπως φαίνεται τον έχουν όλοι χεσμένο και του την λένε συνεχώς, όπως κανένας δεν θα τολμούσε να κάνει στον Darth Vader (τουλάχιστον όχι χωρίς να αρχίσει να στραγγαλίζεται στο έτσι). <br><br>Κεντρικό σημείο στην ψυχολογία των Sith (τουλάχιστον όπως μας τους παρουσιάζουν οι ταινίες) είναι ο φόβος, η στενοχώρια και ο πόνος. Εξάλλου κεντρικό σημείο της φιλοσοφίας του Star Wars είναι ότι ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν. Το Star Wars είναι γραμμένο για την καλή πλευρά της Δύναμης, οι Jedi είναι οι κεντρικοί ήρωες και οι Sith είναι βοηθητικοί χαρακτήρες που για εμπορικούς λόγους αναπτύχθηκαν και περιγράφηκαν και πωλήθηκαν, ακολουθώντας διάφορα trends, κοινωνικές τάσεις και τον γενικότερο κακοκωλισμό των σπασικλών (ο οποίος μέχρι έναν βαθμό μπορεί να χαρακτηριστεί και ως κοινωνιοπάθεια - αντικοινωνικότητα κλπ). <br><br>Στις ταινίες (πάντα) έχουμε μια απόπειρα να δικαιολογηθεί η πορεία του Darth Vader ο οποίος στα παλιά επεισόδια ήταν ο ψηλός, γαμιστερός, αστρονάζουλας του κερατά που γαμούσε πλανητικά συστήματα και ήταν γνωστός με τους κεντρικούς ήρωες από παλιά. Δείξαν λοιπόν έναν νέο κοινωνιοπαθή, βασανισμένο από εφιάλτες, τον φόβο του θανάτου που εκδηλωνόταν σαν φόβος θανάτου των αγαπημένων του. Αν και η μητέρα του τον αγαπούσε πολύ και τον πρόσεχε και οι δάσκαλοί του, Όμπι Ουαν και Κουαι Κον Τζιν είναι οι πιο γαμάτοι δάσκαλοι στον Γαλαξία μαζί με τον Γιόντα, ο μικρός ενδεχομένως είχε θέματα λόγω της απουσίας του πατέρα του, της εκμετάλλευσης από τον ιδιοκτήτη του, την σκατένια κατάσταση στον πλανήτη που ζούσε και κυρίως λόγω του αποχωρισμού με την μητέρα του. Αυτα, μαζί με την εφηβεία (γκλιν γκλον, ήχος χρημάτων για τους παραγωγούς που πουλάνε μυθολογία σε σπασίκλες εφήβους κλπ) τον έκαναν να είναι νευρικός, ψηλομύτης, ψωνίκουλας αλλά κυρίως φοβισμένος. Αυτό τον φόβο, την έπαρση και τον θυμό που πηγάζει από τα δύο πρώτα, εκμεταλλεύτηκε ο αρχικοινωνιοπαθής και αρχιχειριστικός διάβολος Darth Sidius, μαζί την ευπιστία του και τον έστρεψε ενάντια στους δασκάλους του. Έτσι λοιπόν όταν μετά από διάφορες μικρές μαλακίες έγινε η πρώτη χοντρή μαλακία χωρίς να μπει φρενο και να δοθούν εξηγήσεις (η έλλειψη επικοινωνίας - ανταλλαγής πληροφοριών, μετάνοιας, ξήγας και ανοιχτών χαρτιών είναι το κύριο μέσο δρόμο προς την κοινωνιοπάθεια) ξεκίνησε η χοντρή κατρακύλα η οποία ως γνωστόν, δύσκολα σταματάει και μεταμορφώνει το συναισθηματικό κόσμο του θύματος σε μια μάζα ντροπής, φόβου, οργής, σε έναν κύκλο που συνεχίζει ατέρμονα). Γιατρειά γι αυτό είναι η αγάπη προς τον γιο του, η κατανόηση του πόσο θύμα υπήρξε στα χέρια του Darth Sidius και οτι και ο γιος του θα γινόταν το ίδιο θύμα με εκείνον. Όπως λοιπόν γίνεται στον κόσμο, το θύμα ενδέχεται να κατανοήσει την σαπίλα του χειριστικού χαρακτήρα και τότε στρέφεται εναντίον του, καταστρέφοντας τον. Σε ένα ονειρικό, λίγο νεοεποχίτικο στυλ, αυτομάτως ο Vader απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες εναντίον του, ξεχνιούνται οι γεννοκτονίες - πλανητοκτονίες - παιδοκτονίες κλπ και μας πλασάρεται ως ο αγαθός γέρος πατέρας που τελευταία στιγμή γίνεται καλός και όλοι τον καλοδέχονται και τον θάβουν με τιμές. <br><br>Αυτό όλο φυσικά είναι μια καρικατούρα, φτιαγμένη για κινηματογραφικό κοινό και ακολουθεί την δομή φόβος/ανασφάλεια - εκμετάλλευση από κάποιον διαβολικό - κατρακύλα - η αγάπη γιατρεύει - σωτηρία/αθανασία. <br><br>Ο Kylo Ren μας πλασάρεται ήδη έτοιμος, δεν μας λένε πολλά για την ψυχολογία του (θα πουλήσει ακριβά βέβαια το όλο σκηνικό) όπως είχαν κάνει με τον Darth Vader, αλλά έχει ήδη όλα τα στοιχεία που χρειάζεται: είναι βασανισμένος (πράγμα που σημαίνει συμπάθεια), τον χλευάζουν (που σημαίνει συμπάθεια από τον τραμπουκισμένο σπασίκλα) και είναι κακό παιδί (έξτρα συμπάθεια από τον έφηβο σπασίκλα) που δέχεται το κάλεσμα της καλής πλευράς της Δυναμης (αντί για το αντίθετο που μπορεί να φαντάζει πιο κατεστημένο - βαρετό). Οπότε κουβαλάει ήδη έτοιμη και την φάση του μαθητευόμενου - ανερχόμενου, και του βασανισμένου ήρωα και του κακού - μυστηριώδους τύπου. Προς το παρόν η όλη φάση επικεντρώνεται στο ότι είναι παλτό και ότι πριν να κάνεις την χοντρή χοντρή μαλακία, μπορεί να ξεφύγεις την κατρακύλα. Αυτός ο χαρακτήρας, αν τον χειριστούν καλά, μπορεί να γίνει πολύ καλός (όσο καλός παίρνει μια κινηματογραφική ταινία με πίου πίου αστρομαχίες) και δεν είναι απλά ο κακός, μονολιθικός, αντιπαθής, μαλάκας, βοηθητικός χαρακτήρας (βλέπε Darth Maul) που μπήκε τσόντα για να θάψουν κάπως ένδοξα τον Χαν Σόλο και ενδέχεται να εξελιχθεί σε ωραίο αντιήρωα. <br><br>Στο εντελώς σπασικλίδικο κομμάτι, να σημειώσουμε τα εξής: ο τύπος έχει καλές τηλεκινητικές δυνάμεις, διαβάζει μυαλά κλπ κλπ μπλα μπλα. Τρώει μπλαστεριά από το όπλο του Τσουμπάκα που δεν είναι ένα απλό μπλαστεράκι αλλά σπέρνει και αυτό προσπαθεί ο σκηνοθέτης να μας το δείξει με τους πιο καραμπάμ τρόπους (από το οτι γαμάει τα πάντα, ανεξάρτητα από το αν φοράνε πανοπλία, και τα κάνει να πετάνε μέχρι του οτι ο Χαν Σολο ζητάει να παίξει μπάλα με το όπλο γιατί του φαίνεται εξαιρετικά γαμάτο). Αντί να εκτοξευτεί στον αέρα ή να πέσει κάτω φωνάζοντας την μαμά του, επιδεικνύει εξαιρετική αντοχή και στην ζημιά αλλά και στον πόνο και πάει και παίζει ξύλο με έναν δυνατό φαντάρο (ο οποίος φαντάρος καταφέρνει να τον πληγώσει ξανά). Στο τέλος τον πίνει λόγω των τραυματισμών του αλλά και λόγω της εσωτερικής του διαμάχης που του αποσπά την προσοχή (συνεχώς φοβάται οτι είναι λίγος, παγώνει κοιτώντας την ξαδέλφη του και ακούει την καλή πλευρά να τον φωνάζει).</span>
" title="
Φασαίος Larianός
Rocket League RQ Crew 1st Tournament
Order of Alucard
Foot Clan Inductee
