Kαι με αυτά και με αυτά ξαναέπιασα το DA:I που το είχα αφήσει στις 30 περίπου ώρες. Βλέπετε το είχα αρχίσει τέλη Μαρτίου και έπεσε πάνω στον Ουίτσορα. Είμαι στις 45 ώρες τώρα. Αν και δεν ήμουν ποτέ οπαδός των DA (3-4 ώρες στο δεύτερο και καμιά 100 στο Origins αλλά με είχε κουράσει στο τέλος, ενώ και το σύμπαν τους δεν με εξιτάρει και ιδιαίτερα), το συγκεκριμένο με έχει ενθουσιάσει. Φοβερό γράψιμο, σύνθετοι, γκρίζοι χαρακτήρες (δεν μου αρέσουν οι Πολυάννες) με μπόλικη χολή, σαρκασμό και ειρωνεία, επικολυρική πλοκή (και ας αγγιξε το μιούζικαλ σε ενα σημείο) , εκπληκτικά γραφικά , animation και ήχο και φοβερές μάχες. Δεν τις χορταίνω πραγματικά, ειδικά warrior whirlwind (νοιώθεις πως νικάς την αδράνεια οπως ξεκινάς τις σβούρες) και rogue τοξότης ειναι χάρμα.
Σε σχέση με τον Ουίτσορα, ναι υπερτερεί στα του τεχνικού τομέα. Περίμενα επικό ντέρμπι αλλά το Downgrade της CDPR σήμαινε πως δεν είχαμε μάχη τελικά. Όχι ότι το TW3 δεν είναι πανέμορφο κι έτσι, απλά το DA:I είναι στην τριάδα των πιο προχώ games αυτην τη στιγμή (τα Ryse και Battlefront τα αλλα δύο). Υπερτερεί αναπόφευκτα και στις μάχες αφού είναι team based και υπάρχει ποικιλία. Ναι μεν ο Γκεράλτ μπορεί να παιχτεί με διάφορους τρόπους άλλα όλοι είναι παραλλαγή του βασικού Warrior-Mage υβρίδιου. Παρόλο όμως το υπερποιοτικότατο γράψιμο του Inquisition, το TW3 είναι ενα κλικ παραπάνω (έθεσε τα νέα στάνταρντ σε quests και διαλόγους, κακά τα ψέμματα) ενώ οι Πολωνοί ενσωμάτωσαν το grind πολύ πιο ομαλά στην εξέλιξη της ιστορίας και του παιχνιδιιου. Το DA:I απλώνει και αυτό την πλοκή του όμορφα σε όλες τις περιοχές και σου δίνει κίνητρο να εξερευνήσεις αλλά δεν αποφεύγει την επανάληψη του farming ενώ φυσικά και αυτό, όπως ολα τα Single Player παιχνίδια οφείλουν να κρατήσουν σημειώσεις για το πως φτάχνεις μια μεγάλη πόλη γεμάτη ζωή ("Novigrad"). Το βλέπω να καταλήγει παιχνίδι του 91-92 στην κλίμακά μου (το TW3 συγκριτικά είναν του 95-96).