REVIEWS
Trending

HADES

Η Supergiant Games είναι σίγουρα μία από τις πιο αξιόλογες εταιρίες στην παραγωγή των λεγόμενων indie games. Οι μόλις τρεις παραγωγές που έχει στο παλμαρέ της (Bastion, Transistor και Pyre) είναι εξαιρετικές, η καθεμία με τον τρόπο της, ενώ έχουν κερδίσει ουκ ολίγα βραβεία από τα διάφορα μέσα του χώρου. Ανάμεσα στα προαναφερθέντα παιχνίδια λοιπόν, έρχεται να προστεθεί και το Hades, ένα roguelite παιχνίδι δράσης που ξεκίνησε την «καριέρα» του πριν δύο χρόνια σε Early Access μορφή, αποκλειστικά στο Epic Store, ενώ μετά τη λήξη της (γνωστής) ετήσιας αποκλειστικότητας του καταστήματος της Epic, η προσθήκη του στο Steam έδωσε επιπλέον ώθηση στο παιχνίδι, ώστε να γίνει περισσότερο γνωστό και να ολοκληρωθεί επίσημα στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Από τα τέλη του 2018 μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν την εξέλιξη του παιχνιδιού, αντιλαμβάνονται ότι η Supergiant Games έχει στα χέρια της κάτι πολύ καλό. Δεν είμαστε σίγουροι αν πρόκειται για ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει, αλλά μετά βεβαιότητας μπορούμε να πούμε ότι το Hades είναι από τα καλύτερα roguelite παιχνίδια που έχουμε δει ποτέ. Με ένα μικρό κλικ παραπάνω «αγάπης» από τους Έλληνες, όντας ένα παιχνίδι που σχετίζεται με τη μυθολογία μας και τους Ολύμπιους Θεούς.

Πολλή χαρτούρα εκεί στον Κάτω Κόσμο…

Η υπόθεση είναι απλή: ελέγχουμε τον Zagreus, το γιο του Άδη, του θεού του Κάτω Κόσμου, ο οποίος μην αντέχοντας άλλο τη ζωή (;) εκεί κάτω, προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια και να εξερευνήσει τον κόσμο. Άγνωστο γιατί, ο Άδης έχει έντονες αντιρρήσεις, με συνέπεια ο δρόμος προς τον Όλυμπο κάθε άλλο παρά ανοικτός είναι. Αντίθετα είναι γεμάτος με δεκάδες εχθρούς που ως μοναδικό στόχο έχουν να στείλουν τον Zagreus πακέτο πίσω στο σπίτι του. Ως εκ τούτου, η κόντρα μεταξύ του Zagreus και του Άδη είναι αναπόφευκτη, με τον πρώτο να προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ικανός να ξεφύγει χωρίς τη βοήθεια του πατέρα του, ενώ ο δεύτερος να του βάζει όσο το δυνατόν περισσότερα εμπόδια για να συνετίσει τον ατίθασο γιο του. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι οι υπόλοιποι θεοί του Ολύμπου δείχνουν να είναι με το μέρος του Zagreus, οι οποίοι δεν έχουν καμία αντίρρηση να του δανείζουν κάθε τόσο μια «τζούρα» από τις δυνάμεις τους. 

Αν και γενικότερα η υπόθεση δεν είναι το ατού ενός roguelite παιχνιδιού, το Hades κάνει μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια να δημιουργήσει μια πλοκή αξιώσεων, με δεκάδες διαλόγους μεταξύ του Zagreus και «διάσημων» προσωπικοτήτων, όπως ο Αχιλλέας, ο Ύπνος και οι Ερινύες, κάμποσα codexes καθώς μια χούφτα cutscenes. Ομολογουμένως η προσπάθεια αυτή αποδίδει καρπούς, κάνοντας μας να ενδιαφερθούμε πραγματικά για ένα άγνωστο πρόσωπο όπως τον Zagreus, καθώς και να λύσουμε το μυστήριο της επίμονης άρνησης του Άδη και της σχέσης του με τη μητέρα του μυστηριώδη υιού του.

Ο Διόνυσος έχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα buffs να προσφέρει.

Συνεπώς, η ιστορία δεν περνάει καθόλου σε δεύτερη μοίρα συγκριτικά με το gameplay του παιχνιδιού, το οποίο βέβαια παραμένει σε πρώτο πλάνο. Υιοθετώντας μια ισομετρική προοπτική (κλασική επιλογή για τη Supergiant), ελέγχουμε τον Zagreus, ο οποίος αποδεικνύεται δεινός πολεμιστής… μέχρι ενός σημείου. Οι πρώτες απόπειρες του ήρωα για να ξεφύγει είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Εξ’ ου λοιπόν και η προσπάθειά μας να τον ισχυροποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η άνοδος του Zagreus ξεκινά από τα Τάρταρα (πού αλλού;) και περνά από μια σειρά από δωμάτια, τα οποία υλοποιούνται διαδοχικά με τυχαίο τρόπο έως ότου φτάσουμε στο boss της περιοχής. Σε κάθε δωμάτιο καλούμαστε να εξοντώσουμε όλους τους εχθρούς, να αγοράσουμε αντικείμενα από το κατάστημα του Χάρου ή απλώς (και σαφώς λιγότερο συχνά) να πάρουμε το power up που μας περιμένει καρτερικά και να συνεχίσουμε στο επόμενο. Η έξοδος κάθε δωματίου διαθέτει ένα σύμβολο στο πάνω μέρος της, μάλιστα αρκετές φορές υπάρχουν παραπάνω από μία έξοδοι, οπότε καλούμαστε να επιλέξουμε ποια θα ακολουθήσουμε, η οποία περιγράφει το είδος του bonus που θα βρούμε στο επόμενο δωμάτιο. Αυτό μπορεί να είναι από χρυσάφι, περιορισμένης χρήσης powerups και artifacts που εξαργυρώνονται σε buffs για τον Zagreus, μέχρι κάποια «δωράκια» από τους Ολύμπιους Θεούς που σχετίζονται με την προσωπικότητά τους, όπως η Άρτεμις, ο Δίας, ο Άρης, ο Ερμής ή ο Ποσειδώνας.

Δυο πόρτες έχει η ζωή…

Συνήθως τα εν λόγω δώρα αφορούν την ισχυροποίηση του εξοπλισμού και των κινήσεων του ήρωα (π.χ. μεγαλύτερες πιθανότητες για critical, ταχύτερη κίνηση στο χώρο, επιπλέον damage κλπ) και μας θέτουν αντιμέτωπους με τρεις πιθανές επιλογές. Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε αυτές που πιστεύουμε ότι μας ταιριάζουν καλύτερα, αλλά και στο build που προσπαθούμε να φτιάξουμε. Σίγουρα, στην αρχή του παιχνιδιού, δεν έχουμε ιδέα ποια είναι τα ισχυρότερα builds και θα χρειαστεί αρκετός πειραματισμός και grinding από μέρους μας, αλλά από την άλλη δεν εξαρτάται και τελείως από εμάς, όντας ένας roguelite τίτλος βασισμένος στο RNG. Κοινώς, θα υπάρξουν runs που τα δώρα των θεών θα συνδυάζονται άψογα μεταξύ τους και με τον εξοπλισμό που έχουμε διαλέξει, αλλά και runs που απλώς δεν «τραβάνε», όπου είναι ίσως προτιμότερο να επιλέξουμε Give Up νωρίς-νωρίς. Εξάλλου, θα πεθάνουμε και θα ξαναπροσπαθήσουμε δεκάδες φορές, έτσι δεν είναι;

Εκτός των δώρων που ισχύουν μονάχα για το τρέχον run, το Hades διαθέτει πολλούς ακόμα άσσους στο μανίκι του. Ένας από τους ισχυρότερους είναι τα έξι διαθέσιμα όπλα, τα οποία ξεκλειδώνονται…στην κυριολεξία, αφού κατά τη διάρκεια των runs απαιτείται να μαζέψουμε έναν αριθμό από κλειδιά για να τα πάρουμε, και αλλάζουν τελείως τον μηχανισμό μάχης. Παραδείγματος χάρη, η ασπίδα είναι ιδανική για αμυντικό και αργό παιχνίδι, το τόξο για να κρατάμε τους εχθρούς μακριά, ενώ το σπαθί ενδείκνυται για μεγάλη ζημιά εκ του συστάδην. Σε κάθε run μπορούμε να επιλέξουμε να πολεμήσουμε μονάχα με ένα όπλο, όμως επί της ουσίας δεν υπάρχει κάποιο «άχρηστο», όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους όπου οφείλουμε να προσαρμόσουμε την τακτική μας πάνω τους για να αποδώσουν τα μέγιστα, ενώ ταυτόχρονα μεγάλη σημασία έχουν και τα ανακλαστικά μας ως παίκτες.

Ανεβαίνουμε παιδιά, λίγο ακόμα και φτάσαμε…

Το Hades δεν ξεχνά ότι είναι πρωτίστως ένα γρήγορης κοπής παιχνίδι δράσης, όπου υφίστανται όλα τα κουμπιά που θα έβρισκε κανείς σε παρόμοιο παιχνίδι: κουμπιά επίθεσης, special επίθεσης, dash, cast (τύπου “gadget”, κατά κάποιο τρόπο), έως και επίκλησης σε κάποιο θεό, υπό προϋποθέσεις. Συνιστάται ανεπιφύλακτα η χρήση ενός gamepad και μια ομαλή καμπύλη εκμάθησης των μοτίβων που ακολουθούν τόσο οι απλοί εχθροί όσο και τα bosses ή οι παραλλαγές τους. Μην ξεχνάτε ότι πρόκειται για roguelite παιχνίδι, οπότε με τη σειρά τους τα bosses που θα συναντήσουμε μπορεί να μην είναι ακριβώς τα ίδια. Παραδείγματος χάρη, η Ερινύα του πρώτου level πιθανόν να μην είναι η Μέγαιρα, αλλά κάποια άλλη (π.χ. Τισιφόνη) ή στο τρίτο και ζόρικο κόσμο των Ηλυσίων Πεδίων, ο Μινώταυρος να μην είναι μόνος του, αλλά να έχει παρέα το Θησέα.

Γενικότερα το σύστημα μάχης είναι συναρπαστικό, καθώς ο χειρισμός είναι υποδειγματικός, η ταχύτητα που εκτυλίσσεται η δράση είναι καταιγιστική και σπάνια γίνεται κουραστική. Και λέμε «σπάνια», γιατί υπάρχουν φορές (λίγες ευτυχώς) που ο τυχαίος συνδυασμός των επιπέδων μπορεί να καταλήξει σε δωμάτια με ελάχιστο χώρο για ελιγμούς και πολλούς εχθρούς για εξόντωση, κάνοντας τα πράγματα κομματάκι πιο δύσκολα απ’ ότι θα έπρεπε να είναι. Άλλωστε, ο θάνατος είναι κάτι φυσιολογικό στο Hades και αν θέλουμε να δυναμώσουμε πραγματικά τον Zagreus, οφείλουμε να πεθάνουμε πολλές φορές, ώστε να επιστρέψουμε στον Οίκο του Άδη. Εκεί, εφόσον έχουμε μαζέψει μπόλικα darkness artifacts, κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη του δωματίου μας, επιλέγουμε να αποκτήσουμε μόνιμα buffs (όπως το πολύ χρήσιμο Death Defiance που μας δίνει τουλάχιστον μια ακόμα ευκαιρία), ενώ δίνοντας δώρα στους ήρωες που διαμένουν εκεί (π.χ. στον Αχιλλέα ή στον  Κέρβερο), λαμβάνουμε ως ανταμοιβή ένα φυλακτό που όσο το φοράμε, δίνει με τη σειρά του κάποιο buff όπως περισσότερη υγεία, μεγαλύτερη αντοχή στα χτυπήματα, περισσότερα χρήματα και ούτω καθ’ εξής.

Η ασπίδα “Αιγίς” έχει μερικές ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Όπως και όλα τα όπλα του παιχνιδιού βέβαια.

Το Hades διαθέτει πραγματικά πολύ υλικό που αξίζει να ανακαλύψουμε μόνοι μας, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι το παιχνίδι σχεδόν ποτέ δεν επαναλαμβάνεται. Είτε αυτό λέγεται ατάκες ή συζητήσεις με τους υπόλοιπους χαρακτήρες, είτε στο σχεδιασμό των επιπέδων, το παιχνίδι είναι κάθε φορά μια καινούρια εμπειρία που μας καλεί να τη ζήσουμε. Άλλωστε, ένα ολοκληρωμένο run δεν διαρκεί για περισσότερα από 30-35 λεπτά της ώρας, εφόσον το κατορθώσουμε βέβαια, οπότε το Hades ενδείκνυται και για gaming σφηνάκια. Θα λέγαμε για πολλά συνεχόμενα σφηνάκια.

Εν κατακλείδι, συνδυάζοντας έναν εξαιρετικό τεχνικό τομέα, με τα καταπληκτικά ζωγραφιστά γραφικά, τα καλοδουλεμένα voice-over και τις όμορφες συνοδευτικές μελωδίες με ένα πολύ βαθύ, μελετημένο και πλούσιο gameplay και περιεχόμενο, το Hades είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να σας απασχολήσει για δεκάδες ώρες και να σας χαρίσει άλλες τόσες συναρπαστικές στιγμές. Ακόμα και αν δεν είστε οπαδός των roguelite παιχνιδιών και του grinding που απαιτούν. Ίσως το Hades να σας αλλάξει γνώμη.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 90%

90%

Νέκταρ & Αμβροσία

Ίσως ο καλύτερος τίτλος της Supergiant Games και ένα από τα καλύτερα roguelite games εν γένει.

Tags

Γιώργος Δεμπεγιώτης

Συντάκτης-λάτρης των action, shooter, adventure, RPG’s και ενίοτε racing παιχνιδιών, προτιμά κυρίως το single-player gaming. Που και που ξεσπάει σε κανά multi, αλλά δεν το παρακάνει κιόλας.

Northlander

Tarrasque
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
15,438
Είχα παρακολουθήσει λίγο τον τίτλο όταν είχε πρωτοβγεί στο EGS και είχα ακούσει θετικά λόγια ήδη από τις πρώιμες εκδόσεις του. Θα μπει ψηλά στη λίστα πλέον μετά την ανάλυσή σου Γιώργο. Φαίνεται το ιδανικό πάντρεμα μεταξύ Bastion και Binding of Isaac.

Αγάπη.
 
Joined
Nov 24, 2019
Messages
610
το κλικικλικι του πραγματος και το εικαστικο μου φαγουριζουν τα δαχτυλα.
ΩΣΤΟΣΟ, θα θελα αν γινεται να μου εξηγησεις τι συμβαινει οταν πεθαινει ο ηρως, γιατι δεν εχω καταλαβει καλα απ οσα διαβαζω στο νετ.
οκ, ξαναγυριζεις εκει στη σαλα, που ξεκουμπωνεις τα σκιλς, αγοραζεις πραματα, μιλας με τους θεους, σου κανουν χωρατα "αχαχαχαχα, τι πλακα εχει που πεθανες, ωραια δεν ειναι?" κλπ.
μετα οταν βγαινεις απο κει, ΑΠΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ? ελπιζω στο σημειο οπου πεθανες.
και οχι οτι ξεκινας παλι απ την αρχη.
 

Hellion

Αρχιμανδρίτης
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
11,007
...ελέγχουμε τον Zagreus...



 
Joined
Nov 24, 2019
Messages
610
αντιο χέιντς.

παρολα αυτα δε με βοηθας σαγονοξυστη. οκ, δεν εχω θεωρητικες βασεις στο γκεημινγκ, αλλά βλεπω στο νετ οτι ευρεως χαρακτηριζεται και το ντιαμπλο ρογκλαικ. και εκει σε βγαζει στο σημειο που πεθανες.
 

Northlander

Tarrasque
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
15,438
To Diablo είχε υιοθετήσει στοιχεία από το Rogue με το βασικότερο να είναι το random map generation κάθε φορά που μπαίνεις στο παιχνίδι (με εξαίρεση το single-player του Diablo 1 όπου ο χάρτης παρέμενε ο ίδιος κατά τη διάρκεια του playthrough).

Θα έλεγα πως ό,τι διαβάζουμε στο net δεν είναι και απαραίτητα αλήθεια. Πάρε το sdna για παράδειγμα.
 
Joined
Nov 24, 2019
Messages
610
υποτιμαται γενικα οχι μονο εδω, αλλα και εκει εξω ΠΟΛΥ το σινγκλ πλειερ κομματι ενος γκειμ και το ποσος κοσμος παιζει σινγκλ κι οχι μουλτι η κοοπ ξερω γω. εννοειται οτι εχω παιξει μονο σινγκλ ντιαμπλο οπως σε ολα τα παιγνιδια και μου φανηκε πολυ λογικο να εμφανιζεσαι εκει που πεθανες και οχι στου διαβολου τον γλουτό.

οσον αφορα το χειντς:
εχουμε πει δεν κρινω τα χουγια του καθενος και το s/m παιγνιδι στις καταλληλες συνθηκες μπορει να ειναι εως και απολαυστικο.

αλλά με τον χρονο που εχουμε για γκεημι και την rl να μας κυνηγα, αυτος ο μηχανισμος μου φαινεται οχι απλα μαζοχιστικος, αλλά γελοιος. δεν γινεται να με πηγαινεις παλι στην αρχη οταν εχω φτασει ξερω γω προτελευταιο επιπεδο. οχι γιατι δεν μπορεις, αλλα γιατι θα σπασω το μαμημενο πληκτρολογιο και ισως και την οθονουλα μου.
κι αυτα καλο ειναι να μη γινονται συχνα.
 

Sephir

Iga Clan
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
4,730
@Χειρομαλάχτης

Σε βγάζει από την αρχή ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ. Στην αρχή και 'γω στράβωσα, αλλά το συνηθίζεις και μετά σ' αρέσει κιόλας. Αργότερα, αφού δυναμώσεις αρκετά, τα πρώτα levels δεν είναι πια και τόσο δύσκολα και βγαίνουν νερό. Άλλωστε, όπως έγραψα και στο review, ένα escape run δεν κρατά πάνω από 30-35 λεπτά, οπότε το "ξανά από την αρχή" δεν είναι και τόσο τραγικό.

Πάντως κλικι-κλικι δεν το λες, δεν υπάρχει mouse pointer όπως στο Diablo.
 

Northlander

Tarrasque
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
15,438
υποτιμαται γενικα οχι μονο εδω, αλλα και εκει εξω ΠΟΛΥ το σινγκλ πλειερ κομματι ενος γκειμ και το ποσος κοσμος παιζει σινγκλ κι οχι μουλτι η κοοπ ξερω γω.

Παρερμήνευσες. Το Binding of Isaac που είναι αποκλειστικά single-player παιχνίδι, έχει ακριβώς την ίδια φιλοσοφία: "Once kaput, back to the root."(χεχ, ομοιοκαταληξία) Όλα τα roguelike ή roguelite παιχνίδια που είναι κατά κόρον single το υιοθετούν αυτό.
 
Joined
Nov 24, 2019
Messages
610
με στεναχωρησες σεφιρ, αλλά δεν το ηθελες, οπότε δε σου κρατώ κακία.
για ποσα επιπεδα μιλαμε περιπου??

επισης σχωρεστε με που δεν γνωριζω βασικα πραματα ισως, αλλά οταν κανεις κουίτ, τουλαχιστον σε βγαζει εκει που ησουν η παλι απ την αρχη???
 

Sephir

Iga Clan
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
4,730
Είναι τέσσερα τα επίπεδα (Tartarus, Asphodel, Elysium και Temple of Styx), με το καθένα να αποτελείται από αρκετά δωμάτια.

Όταν κάνεις quit, συνεχίζεις από το δωμάτιο που ήσουν. Αν χάσεις ή κάνεις Give Up, φτου και απ' την αρχή.
 

maladroid

Half-Ogre
Joined
Nov 27, 2012
Messages
739
@Χειρομαλάχτης

Ναι, μπορείς να κάνεις Save & Exit και θα σε βγάλει στο δωμάτιο που μόλις καθάρισες. (edit: ninja'd by Sephir)

Ο αριθμός των δωματίων με μάχες (έχει και ενδιάμεσα όπου ψωνίζεις/σαχλαμαρίζεις με NPCs) πρέπει να είναι γύρω στα 40 αν θυμάμαι καλά; Ίσως και λίγο περισσότερα. Ξέχασα να δω πόσο ήταν το πιο μεγάλο μου run ως το τελικό boss.

Πάντως κι εμένα γενικά δεν μου πολυαρέσει π.χ. να πεθαίνω στο 3ο boss και στο αμέσως επόμενο run να πρέπει να περάσω πάλι τα δύο πρώτα για να το ξαναπροσπαθήσω. Αλλά όπως είπαν και τα παιδιά είναι μηχανισμός του συγκεκριμένου genre. Χωρίς να έχω παίξει πολλά, νομίζω ότι το Hades είναι η καλύτερη υλοποίηση που δοκίμασα (όχι μόνο όσον αφορά τη διαχείριση του θανάτου σου, γενικότερα ως μηχανισμοί). Επίσης το game κάνει τα πάντα για να νιώσεις ότι ο χρόνος σου δεν πήγε χαμένος. Είτε με rewards, είτε με story, είτε αλλάζοντας λίγο τα boss encounters την επόμενη φορά που θα τα βρεις, κτλ.

Δεν είναι κλίκι-κλίκι, όμως. Για την ακρίβεια νομίζω ότι παίζεται καλύτερα με χειριστήριο (εγώ έτσι το παίζω, παρότι γενικά προτιμώ m+k όποτε μπορώ).
Το Diablo νομίζω χαρακτηρίζεται ως rogueκάτι κυρίως λόγω των randomized επιπέδων και του dungeon crawling, κατά τα άλλα δεν έχει και τόσες ομοιότητες με το είδος, θα έλεγα.
 
Last edited:

Adhan

Connoisseur of Dismal Art
Staff member
Joined
Nov 27, 2012
Messages
9,854
Ναι το Diablo δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τα roguelike (τα οποία οφείλουν την ύπαρξη τους σε αυτό, για όσους δεν γνωρίζουν). Οι random χάρτες περισσότερο είναι τα αντίστοιχα των instances από mmorpg, γι' αυτό άλλωστε σε όσα από αυτά παίζεις offline είναι σταθερή η διαρρύθμιση και η τοποθέτηση εχθρών και αμοιβών.

Πραγματικό roguelike είναι ένα παιχνίδι αν:
-έχει turn based μάχη (βασικό, συνήθως είναι εκείνο που λείπει από τις περισσότερες σύγχρονες υλοποιήσεις του είδους)
-έχει permadeath, κοινώς run από την αρχή αν πεθάνεις με άλλο χαρακτήρα
-procedurally generated περιοχές
-ξεκλειδώνεις αντικείμενα, skills κλπ που είναι διαθέσιμα την επόμενη φορά είτε εξαρχής ή αγοράζοντας-βρίσκοντας τα
-έχει dungeon crawling (προαιρετικό αυτό)

Τα Dungeons of Dredmor και Crypt of the Necrodancer, για παράδειγμα, είναι τέτοια παιχνίδια. Άλλα που δεν πληρούν όλες αυτές τις προϋποθέσεις και αρκετές φορές ενσωματώνουν στοιχεία από άλλα είδη (π.χ. Rogue Legacy, Binding of Isaac κλπ.) συνήθως τα λέμε roguelite (και όχι light όπως το έχω πετύχει κάποιες φορές - δεν είναι τυρί φέτα με λίγα λιπαρά).
 

Savatar

Blackguard
Joined
Dec 1, 2012
Messages
1,307
Προσωπικά μου αρέσει πολύ η σύγχρονη Roguelike "σκηνή", έχω λιώσει τίτλους όπως : Rogue Legacy, Rampage Knights, Everspace, Ziggurat κτλ. Το Hades δείχνει εξαιρετικός εκπρόσωπος του είδους και θα το τιμήσω κάποια στιγμή ;)

Το turn-based ή όχι δεν έχει να κάνει με το είδος κατα την γνώμη μου, αντίθετα πλέων τα roguelike έχουν τεράστια ποικιλία στο gameplay (από κλασικά dungeon crawl με TB έως καθαρόαιμα FPS) , το βασικό στοιχείο είναι κατα πόσο τηρεί το ιερό τρίπτυχο των Roguelike : Play - Die - Retry και όχι την κλασική φόρμα του Save - Load (Αν εξαιρέσουμε το random της υπόθεσης σε mechanics και τα Dark Souls είναι επηρεασμένα πολύ από την Roguelike φιλοσοφία)

Και γω πιστεύω πως τα κλίκι-κλίκι αρ πι τζιά είναι απόγονοι των Roguelike, Εξελίχθηκαν βέβαια σε ξεχωριστή κατηγορία με τα δικά της χαρακτηριστικά
 

Adhan

Connoisseur of Dismal Art
Staff member
Joined
Nov 27, 2012
Messages
9,854
Αν εξαιρέσουμε το random της υπόθεσης σε mechanics και τα Dark Souls είναι επηρεασμένα πολύ από την Roguelike φιλοσοφία
Δε βλέπω αυτές τις επιρροές (από Zelda και Metroid από την άλλη, πάμπολλες). Εκτός κι αν οτιδήποτε δύσκολο που μας κάνει να προσπαθούμε ξανά και ξανά θεωρείται roguelike. Με την ίδια λογική τέτοια θα έπρεπε να είναι τα Battletoads, Ghost 'n Goblins, Ninja Gaiden κλπκλπ.
Τα Dark Souls σε στέλνουν μεν πίσω - όχι στην αρχή βέβαια - αλλά η πρόοδος σου αποθηκεύεται, παραμένει. Σιγά-σιγά κάνεις βήματα μπροστά. Ούτε τίποτα αμοιβές ξεκλειδώνεις, το αντίθετο κιόλας, αν πεθάνεις δεν κρατάς ό,τι είχες βρει. ΄Άντε το μόνο που μπορείς να πεις ότι θυμίζει κάπως τα roguelike είναι το ότι σε τιμωρούν με το να σου "διαγράφουν" μέρος της προόδου που είναι τα Souls όταν πεθάνεις και αποτύχεις να φτάσεις σε αυτά.
 

Savatar

Blackguard
Joined
Dec 1, 2012
Messages
1,307
Όταν πρωτοπαίζεις τα DS οι διαρκείς ψόφοι είναι αναμενόμενοι με την λογική του "δοκίμασε ξανά να φτάσεις ποιο μακριά". Δεν έχει όμως την arcade δυσκολία του Ghost n Goblins π.χ., αφού επενδύεις (με τα souls) σε ένα καλύτερο "run" ανεβάζοντας stats , items κτλ. Καλά, δεν είναι roguelike τα παιχνίδια, σίγουρα, απλά έχει επιρροές , όπως φυσικά και από πολλά άλλα είδη (π.χ. Zelda όπως πολύ σωστά αναφέρεις) ;)
 

lucinos

Blackguard
Joined
Nov 16, 2015
Messages
1,014
Το turn-based ή όχι δεν έχει να κάνει με το είδος κατα την γνώμη μου,
Να πω και εγώ μια γνώμη σε αυτό. Δείτε το ορίτζιναλ.

σημείωση, το είχα παίξει πολύ λίγο παλιότερα στην ακόμα πιο ορίτζιναλ Unix έκδοση (έχει ASCII χαρακτήρες αντί για IBM χαρακτήρες)

τι παρατηρείτε για το σύστημα μάχης; Αυτό που εγώ παρατηρώ είναι ότι δεν δίνεται καθόλου έμφαση σε αυτό. Οπότε εγώ θα το έλεγα ότι στο καθαρόαιμο rogue-οειδές το σύστημα μάχης είναι αδιάφορο (άρα το turn based σε καμμία περίπτωση δεν θα το έβαζα στα στοιχεία τού είδους. Αν έχει σημασία το σύστημα μάχης τότε είναι μίξη rogue με το αντίστοιχο είδος.
 

Adhan

Connoisseur of Dismal Art
Staff member
Joined
Nov 27, 2012
Messages
9,854
Ρε παιδιά πιαστήκατε από μία λέξη, που ok ίσως να μην ήταν προσδιόριζε απόλυτα αυτό που ήθελα να πω. Όταν έγραψα πραγματικό (roguelike) εννοούσα κλασικό, παραδοσιακό. Δεν είπα ότι ένα παιχνίδι για να είναι roguelike πρέπει να έχει οπωσδήποτε tb μάχη. Tb βλέπουμε και σε tactics, rpg κλπ. Αυτό που εννοούσα είναι πως το tb σύστημα είναι αυτό που συνήθως δεν έχουν οι σύγχρονες εκδοχές αυτών των παιχνιδιών, πέρα από το γεγονός ότι πολλές φορές παίζουν εντελώς διαφορετικά (π.χ. το Strafe έχει FPS gameplay ως βάση). Και όλα αυτά τα παιχνίδια που αναφέραμε roguelike (σκέτο) να τα πεις, δεν είναι λάθος.

Tldr, η TB μάχη από τα χαρακτηριστικά που ανέφερα (και από τα οποία ένα παιχνίδι πρέπει να έχει πάνω από ένα για να το κατατάξεις στα roguelike) είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εκείνο που έχει καταλήξει να διαχωρίζει roguelike από roguelite (ή αν προτιμάτε τα παραδοσιακά roguelike από εκείνα που έχουν εξελίξει το είδος). Ελπίζω να έγινα πιο κατανοητός τώρα. :)
 

Related Articles

Check Also
Close
Back to top button
Follow on Feedly

Close