Αν και η σχεση που εχω με το κινητο μου ειναι σαν την σχεση που εχουμε με τον τυπο που μενει στην απεναντι πολυκατοικια.
Η μνημη μου εχει θεματα.
Ενοχοι για την λεηλασια της μνημης ειναι το αγχος και η ρουτινα. Ειδικα η ρουτινα οπου ολα γινονται μηχανικα και η μνημη ειναι σε κατασταση υπνωτικη.
Οποιος πηζει στην ρουτινα, μπορει πρεπει να αλλαζει την καθημερινοτητα του πχ αν ανοιγει την πορτα με το δεξι χερι, πρεπει να ξεκινησει να την ανοιγει με το αριστερο. Να ψαχνει διαφορετικες διαδρομες για τις διαδρομες ρουτινας. Δεν χρειαζεται να καθεστε καθε μερα στην ιδια πλευρα του τραπεζιου. Αυτα τα μικροπραγματα ξυπνανε λιγο τον εγκεφαλο μας. Μπορει να φαινονται ασημαντα αλλα δεν ειναι.
Καποια πραγματα πχ να κλειδωσω την πορτα με το "κουλο" χερι, φερνουν ενα challenge στον εγκεφαλο μας. Οποιος βαζει πρωτα το δεξι παπουτσι, ισως να θελει να δοκιμασει να φοραει πρωτα το αριστερο.
Εχω ξεκινησει να λεω και καλημερα.
Η καραντινα εκανε τα πραγματα χειροτερα επειδη μειωθηκαν τα πραγματα που κανουμε και βυθιστηκαμε περισσοτερο σε παθητικες καταστασεις οπως κινητο, τηλεοραση, προσπαθεια να διακρινουμε τι κανει η γειτονισα πισω απο τις κουρτινες.