Steam Next Fests Official Thread: Εντυπώσεις από demos και προτάσεις

Welcome!

By registering with us, you'll be able to discuss, share and private message with other members of our community.

SignUp Now!
Πλάκα πλάκα το δοκίμασα ελέω υπέροχης ρετροαισθητικής και ούτε το τουτόριαλ δεν είχα το ψυχικό σθένος να τελειώσω. Ειδικά αυτή η μηχανική των jump-bumps/whatever αντί για ένα ορθόδοξο double jump/dash, με έκανε να το ξεγουισλιστέψω άμεσα.
 
Πλάκα πλάκα το δοκίμασα ελέω υπέροχης ρετροαισθητικής και ούτε το τουτόριαλ δεν είχα το ψυχικό σθένος να τελειώσω. Ειδικά αυτή η μηχανική των jump-bumps/whatever αντί για ένα ορθόδοξο double jump/dash, με έκανε να το ξεγουισλιστέψω άμεσα.
grandpa.png
 
Στο μεταξύ αυτά τα wall jumps ήταν στάνταρ κίνηση στο ρεπερτόριο του χαρακτήρα και στα προηγούμενα Ninja Gaiden ρε :D

Θα το τσεκάρω οσονούπω.
 
Tα wall jumps εντάξει τα έχω, αλλά εδώ παίζει μια μαλακία φοβερή που πατάς LB ή Α το μιλισεκόντ που πηδάς πάνω σε κάτι για να αναπηδήσεις και θέλει χειρουργική ακρίβεια. Προ Παιδιών (ΤΜ), τότε που ήμουν ζωντανός, ίσως να το πάλευα, τώρα; ΙΧΟΥΧΟΥΧΟΥ.
 
Ok αυτό είναι νέο. Αλλά και πάλι ρε συ δε το βρήκα τόσο δύσκολο, ίσως επειδή ένα παρόμοιο μηχανισμό είχε στο Hollow Knight (και ένα από τα exp του Shovel Knight). Και το detection collision είναι σχετικά μεγάλο imo. Δεν το ολοκλήρωσα το demo - έβγαλα εκτός από το tutorial και άλλες 2 πίστες. Περισσότερο με δυσκόλεψαν τα σημεία που ελέγχεις το κομενάκι νίτσα γιατί πρέπει να κινηθείς γρήγορα αλλιώς επαναλαμβάνεις το sequence.
Γενικά πάντως, σαφώς ΑΠΕΙΡΩΣ πιο ανθρώπινο το δείγμα αυτό από την ορίτζιναλ τριλογία του NES, δεν υπάρχει σύγκριση. Ομαλός έλεγχος, οπτικοακουστικά να το πιεις στο ποτήρι.
 
Εντάξει, ως γνωστό αμπάλι που μπερδεύει κουμπιά με σκανδάλες και τον αντίχειρα με τον παράμεσο, πρέπει να πω ότι λίιιιγο υπερβάλλεις για το NG: Ragebound ρε συ Μπο (πόσο edgy ο τίτλος στο μεταξύ).
Έχει δίκιο ο Adhan, είναι αρκετά γενναιόδωρο το game (=demo) με τη συγκεκριμένη κίνηση, ούτε τρομερό timing απαιτεί, ούτε χειρουργική ακρίβεια. Έπαιξα κι εγώ το tutorial και καμιά δεκαριά οθόνες ακόμα, μια χαρά παλεύεται... προς το παρόν. Καμία σχέση με το Plague of Shadows του Shovel Knight (αν και μάλλον άλλη campaign εννοούσες, @Adhan).

Κατά τα άλλα, συμπαθέστατο το game, έχει έναν φρενήρη ρυθμό χωρίς να σε παλαβώνει. Σαν ατμόσφαιρα δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, αλλά το κρατάω wishlist και περιμένω reviews.

Αργότερα θα δοκιμάσω και το Strange Antiquities, που είναι εγγυημένο κρυφογκότι.
 
Last edited:
Πριν μια ώρα το εγκατέστησα κι εγώ κ το τερμάτισα. Το πρώτο boss με τη δεύτερη.

Πλάκα πλάκα το δοκίμασα ελέω υπέροχης ρετροαισθητικής και ούτε το τουτόριαλ δεν είχα το ψυχικό σθένος να τελειώσω. Ειδικά αυτή η μηχανική των jump-bumps/whatever αντί για ένα ορθόδοξο double jump/dash, με έκανε να το ξεγουισλιστέψω άμεσα.

Tα wall jumps εντάξει τα έχω, αλλά εδώ παίζει μια μαλακία φοβερή που πατάς LB ή Α το μιλισεκόντ που πηδάς πάνω σε κάτι για να αναπηδήσεις και θέλει χειρουργική ακρίβεια. Προ Παιδιών (ΤΜ), τότε που ήμουν ζωντανός, ίσως να το πάλευα, τώρα; ΙΧΟΥΧΟΥΧΟΥ.

Θα σου προτεινα να κάνεις αυτό που λέει ο Μάστερ Ρύου "find inner peace" αλλά μετά θυμήθηκα πως έχεις κ δυο νιανιαρα στο σπίτι οπότε μάλλον δε..
 
Μισή ώρα Strange Antiquities έτσι για τη γεύση κι αμέσως uninstall, ώστε να κρατήσω την όρεξή μου για όταν θα βγει κανονικά. Προβλέπεται hotseat παίξιμο με την κυρά να θυμηθούμε τα παλιά.

Συνέχισα λίγο και το Ninja Gaiden, δεν με χάλασε τόσο η φάση με την δαιμόνισσα ή ό,τι είναι. Eίχε και το Sanabi κάτι τέτοια σημεία που τρόπον τινά παντρεύουν platforming με puzzles.
 
RE MLK MOO EXEI NEXT FEST
 
Έ να βάλω το Clawed να κατέβει, γιατί δεινόσαυροι
 
Dark Rites of Arkham της Post Modern Adventures με διαφορά το κορυφαίο από τα demos που έπαιξα, η εταιρεία αποτελεί εγγύηση στην ποιοτικά ανατριχιαστική ρετροπιξελούμπα. Εξαιρετικό soundtrack και χρήση των φωτοσκιάσεων δημιουργούν υποβλητικότατη ατμόσφαιρα. Σκληρά Gabriel Knight vibes.

Από κοντά και το Nighthawks της Wadjet Eye (σε ρόλο εκδότριας) που μπορεί να μυρίζει off-brand VtM αλλά το επιπέδο γραφής σε συνδυασμό με το υπέροχο soundtrack το κρατάνε άνετα.

To Reanimal επιβεβαιώνει πως είναι το ΑΛΗΘΙΝΟ και Ορθόδοξο Little Nightmares III και ο νέος Μπόμπ Σφουγγαράκης δείχνει σωστό αποχαυνωτήρι μικρών δαιμόνων. Το Marvel Cosmic Invasion τιμιότατο ρετρό μπήτ εμ απ, αλλά με έχει καταστρέψει το Άμπσολουμ με το μπόλι Hades του και μου φάνηκε...κάπως...βαρετό. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Φαντάζομαι όσο πιο Μαρβέλκυθος, τόσο μεγαλύτερη απόλαυση αντλείς από δαύτο.

Πάω να δοκιμάσω Seance of Blake Manor κι επανέρχομαι.
 
Εχω να δοκιμασω χρονια demo γιατι με το τερας που εχω ξερω οτι θα τρεχει max 60 fps με η χωρις fsr αρα δεν χρειαζεται να κατεβαζω demo.
 
Βγήκε demo του Star Trek Voyager Across the Unknown, θα τιμηθεί.
 
Last edited:
Ξεκίνησα ανάποδα απ' τον Borracho βάζοντας πρώτα το The Séance of Blake Manor.
Ιδιαίτερη comic book αισθητική που υπηρετεί καλά τη spooky ατμόσφαιρα και το σκοτεινό φολκλόρ. Ο μηχανισμός με το χρόνο με ξενέρωσε (τι παράξενο...) γιατί είμαι ο κλασικός τύπος που στα adventures ανοίγω κάθε συρτάρι, ψαχουλεύω τους κάδους απορριμμάτων, παρατηρώ ένα-ένα τα βιβλία στα ράφια και πάει λέγοντας. Στο Blake Manor κάθε σου ενέργεια, όπως π.χ. το να κοιτάξεις έναν πίνακα, "κοστίζει" λεπτά, προχωρώντας κάθε φορά το in-game ρολόι. Αν περάσει ώρα και δεν έχεις βρει το κρίσιμο στοιχείο ή συμβάν που προχωράει την υπόθεση, έχασες. Εννοείται κατάφερα να χάσω στο demo, μάλιστα το παιχνίδι είχε κάνει autosave ακριβώς ένα λεπτό πριν το game over, με αποτέλεσμα να μην έχω καμία ελπίδα πέρα από νέο playthrough.
Γενικά η λογική του μού θύμισε αρκετά το αείμνηστο Cruise for A Corpse (με ολίγη από Last Express), που εξαιτίας αυτού του μηχανισμού δεν το προχώρησα ποτέ.
Πάντως το παιχνίδι ως ύφος και story με ιντριγκάρισε αρκετά ώστε να τρυπώσει wishlist, αλλά σίγουρα θα περιμένω reviews και τυχόν αλλαγές προτού το τολμήσω.
 
Λοιπόν, μου άρεσε πολύ και το Blake Manor, ΑΚΡΙΒΩΣ για το λόγο που δεν ξετρελάθηκε ο Μαλαντρουά. Αν και νεότερος απεχθανόμουν κι εγώ αυτά τα 'στανικά' αντβέντσουρς που δε σου επέτρεπαν να χαζολογάς με LOOK AT σε διάφορες ασχετίλες για το ροκ, στα γεράματα τα έχω εκτιμήσει πάρα πολύ. Παίζοντας όπως και στην πραγματική ζωή, μου δημιουργούν ένα πολύ βαθύτερο αίσθημα εμβαπτισμού στον κόσμο τους.

Δηλαδή όταν έχω να κάνω κάτι συγκεκριμένο στο Χ μέρος, θα πάω να κάνω αυτό, δεν θα ψάχνω αν παίζει κανένα μπλε λουλουδάκι στο παρτέρι Δ. Σε adventures τρόμου και αγωνίας το προτιμώ, γιατί επιτείνει αυτό το ασφυκτικό συναίσθημα πως πρέπει να δράσω ΤΩΡΑ, ότι οι ενέργειές μου έχουν άμεσο αντίκτυπο στην πλοκή της ιστορίας.

Αρκετά δύστροπο και ρετρό βέβαια, θέλει βροχερό απόγευμα και ουισκάρα προκειμένου να το απολαύσεις καταπώς του πρέπει.
 
Back
Top