Μετά τα σημερινά, πικρά νέα, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω δύο αράδες για αυτόν τον άνθρωπο. Τον Λέλο τον γνώρισα από κοντά σε κάποιο meeting που μου διαφεύγει πότε και πού ήταν ακριβώς, λογικά σε κάποιο μεγάλο φαγοπότι στο σουβλατζίδικο που πηγαίναμε τα πρώτα χρόνια, κάπου προς Νέα Χαλκηδόνα το πλέον μακρινό πλέον 2013( ? ).
Αρχικά βέβαια τον έμαθα από τα τεράστια, παραληρηματικά posts, που άλλες φορές διηγούνταν μια ιστορία, συχνά μέσα από αλληγορίες, που ήταν αρκετά δύσκολο να πιστέψεις πως είχαν όντως συμβεί, άλλες φορές είχαν έντονο ειρωνικό χαρακτήρα, άλλες φορές ούτε που καταλάβαινα που κόλλαγαν. Κάθε post ήταν ένα στοίχημα αν θα διαβάσεις κάτι τρελό, αστείο, πειραγματικό προς κάποιο άλλο μέλος ή απλά παντελώς χάσιμο χρόνου, κάτι με το οποίο πιστεύω διασκέδαζε πάρα πολύ και μόνο στην ιδέα.
Από κοντά όμως, ο Λέλος ήταν αρκετά διαφορετικός. Υπήρχε αυτή η ζωηράδα και σπιρτάδα στο βλέμμα του, αλλά αισθανόμουν ότι ένα τοίχος έπεφτε και μπορούσες να δεις τον άνθρωπο πίσω από το προφίλ, την persona. Είχαμε κάνει κάποιες τρομερά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, για την ζωή του μεγαλώνοντας, τα ταξίδια του, τα χρόνια στην Ταϊλάνδη... Όντας 20-21 τότε, όλα αυτά φάνταζαν τρομερά.
Και ήταν πραγματικά πολύ γλυκός άνθρωπος ο Λέλος. Κοιτώντας το σήμερα, έχω την εντύπωση ότι του άρεσε να ξεγελάει τον κόσμο ότι ήταν λίγο πιο χαζούλης, λίγο πιο γελωτοποιός, ενώ στην πραγματικότητα από πίσω κρυβόταν ένα ευφυέστατο άτομο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια συνάντηση (μάλλον mini meeting) στο Τιθόρα που ήσουν και εσύ Μάνο μαζί μας και τον εξόργισες ρε μπαγάσα με την ιστορία από τα φοιτητικά χρόνια με τις διακοπές με τις μηχανές που τον έκαψε ο ήλιος τον Λέλο και είχε γίνει κόκκινος σαν αστακός. Πραγματικά από τις ελάχιστες φορές που τον είχα δει πειραγμένο (ε του άξιζε λίγο εδώ που τα λέμε!) είτε από κοντά είτε Ιντερνετικά. Μετά βέβαια τσακίσαμε τις μπύρες και γελούσαμε, πρέπει να πήγε ο καθένας 3-4 φορές για κατούρημα.
Με τα χρόνια χαθήκαμε τελείως, έχω εξαφανιστεί κι εγώ με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Έβλεπα μερικές φορές που έμπαινα κάποια ποστς. Κάποιες φορές καταλάβαινα, άλλες ούτε κατά διάνοια που το πήγαινε. Θεωρούσα ότι είτε έχω χάσει επεισόδια ή ότι έχασε την αίγλη του αυτού του είδος το post, τουλάχιστον για μένα. Αν μη τι άλλο ήταν true ο μπαγάσας.
Μάνο λυπάμαι πολύ, τον γνώριζες μάλλον καλύτερα, σίγουρα περισσότερο καιρό απ' όλους μας. Να τον θυμάσαι θερμά και με εκείνη την γλυκιά και πολλές φορές εκνευριστική, διεστραμένη δόση παράνοιας που τον χαρακτήριζε και μας έκανε όλους να τον αγαπήσουμε και να τον έχουμε πάντα κάπου στο μυαλό μας.
Και λυπάμαι και πολύ και για σένα βρε Λελάκο. Μακάρι να ηρέμησε η ψυχούλα σου ή έστω να είσαι κάπου όμορφα και ξέγνοιαστα, συνεχίζοντας κάπου το ακραιοποστάρισμα και την larger than life φιγούρα σου. Θα σε κρατάω στις σκέψεις μου και θα σε φέρνω ξανά στο νου όπως κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Εις το επανιδείν!
Φασαίος Larianός
Τσοβόλα δώστα όλα
Sign me up!
Approval of the Admiral
Rocket League RQ Crew 1st Tournament
