Χθες, τέλειωσα το Resident Evil Requiem και προσπαθώ να συνέλθω.
Πρώτον, με την Grace Ashcroft, η οποία είναι λίαν γοητευτική, λόγω της αφελούς και απλοϊκής ιδιοσυγκρασίας της, αλλά, και της πανουργίας της, όταν τα δύσκολα, της χτυπούν την πόρτα.
Δεύτερον με τον Leon, ο οποίος, πέραν των αμερικανιάδικων (sic) εξυπνάδων του και της υπερβολικής τεστοστερόνης που τον διακατέχει (εντάξει, το καταλάβαμε), έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας και ανθρωπιάς, σε ένα σύμπαν, που πραγματικά δεν ξέρεις τι να πρωτοφτιάξεις και να πιστέψεις.
Τρίτον οι γραφικάρες και η επιστροφή στο παρελθόν, όπου οι αναμνήσεις ξυπνούν, και το ένστικτο σε προστάζει να καλυτερεύσεις το μάταιον της υπόθεσης, κι ας ξέρεις ότι είναι μάταιο.
Τέταρτον, οι διαφορετικοί χαρακτήρες των ηρώων και η γλύκα της προσμονής όταν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Πέμπτον, όλα όσα εκτυλίσσονται τα έχουμε ξαναδεί. Σε άλλα παιχνίδια, στο ίδιο το franchise, στην ίδια μας την ιδιοσυγκρασία, η οποία, ενώ ξέρει ότι θα δει τα γνωστά, πέφτει με τα μούτρα στην περιπέτεια, καθώς, θέλει να πράξει το καλό, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Έκτο και τελευταίο, ευελπιστώ ότι η Capcom, θα επιστρέψει με ένα ρέζι που να είναι ανάλογο των πρώτων της παιχνιδιών. Επιτυχημένη η συνταγή του survivor horror που εναλλάσσεται με την δράση και τούμπαλιν, αλλά, κακά τα ψέματα, η κλειστοφοβία, οι δύσκολοι γρίφοι, η αίσθηση ότι τα χέρια σου θα ιδρώσουν κρατώντας το gamepad, έκαναν γνωστά και αγαπημένα τα πρώτα παιχνίδια της σειράς. Θεωρώ ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της AI, ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να αγγίξει το άριστο.
8.5/10