Καλά τα πήγε τελικά η εθνική. Οι παίκτες θεωρώ πως έκαναν ο καθένας ότι μπορούσε με εξαίρεση τον τριποντίνο που ήταν ικανός για μια καλύτερη εμφάνιση συνολικά στο τουρνουά. Ο κόουτς, που λοιδορήθηκε όσο λίγοι, πιστώνεται την επιτυχία. Οι προκάτοχοί του που άφησαν την ομάδα 16 χρόνια χωρίς μετάλλιο είχαν καλύτερη αντιμετώπιση από τον κιλιμπίλι, ο οποίος παρά τη δεδομένη απειρία του συγκριτικά με μεγάλα ονόματα της προπονητικής δείχνει ότι μια χαρά μπορεί να αναλάβει οποιαδήποτε ομάδα και να την οδηγήσει ψηλά. Αν θέλετε να δείτε αποτυχημένο προπονητή κοιτάξτε προς ΣΕΦ μεριά…
Ο τελικός μου δημιούργησε ένα πρωτοφανές αίσθημα. Είχα την εντύπωση ότι ως ουδέτερος φίλαθλος θα απολάμβανα ωραίο μπάσκετ και «να το πάρει ο καλύτερος». Αμ δε. Το μπάσκετ ήταν κορυφαίου επιπέδου, απολαυστικό από την αρχή ως το τέλος του αγώνα, αλλά μου ήταν και οι 2 ομάδες τέρμα αντιπαθητικές. Όχι λόγω έθνους αλλά λόγω προσωπικοτήτων. Ασυμπάθηστοι όλοι ρε παιδί μου. Ουστ στον έναν, όξω στον άλλον. Τέλος πάντων τελικά διαπίστωσα ότι η κλαμένη σαν νινι φάτσα του Αταμαν και του Σενγκουν μου πρόσφεραν μεγαλύτερη απόλαυση από το εκνευριστικό χαμόγελο του παιδιού της κρεστ Σρεντερ/Σρουντερ/Σροιντερ οπότε και κοιμήθηκα γαλήνια.
