Δεν έχω καταλάβει πώς ακριβώς ορίζουμε τα cinematics ή πως θέλει η βιομηχανία να τα ορίζουμε. Αν πάρω σαν ορισμό το στυλ παιχνιδιών της telltale, αρχικά πρέπει να πω ότι δεν έχω κάτι με το συγγεκριμένο είδος, ισα-ισα το απολαμβάνω ιδιαίτερα. Πάρα ταύτα, δεν ξέρω αν μπορώ ή αν πρέπει να το εντάξω στην κατηγορία video games. Εξ ορισμού σε ένα παιχνίδι είναι υποχρεωτική η ύπαρξη πλούσιου gameplay και τα δημιουργήματα της εν λόγω εταιρίας είναι ιδιαίτερα φτωχά σε αυτόν τον τομέα. Όπως και να χει, η telltale ήταν αληθινή ως προς τον σκοπό της. Διαδραστικές ταινίες ήθελε να δημιουργήσει κι όντως αυτό πρόσφερε. Έτσι γεννήθηκε ένα είδος (εγώ τουλάχιστον από την telltale το ανακάλυψα) το οποίο χαρίζει όμορφες στιγμές διασκέδασης. Θεωρώ πως εκείνοι που δεν μπορούν να το χαρούν είναι γιατί δεν μπορούν να το αποδεχτούν αφού πλασάρεται σαν παιχνίδι. Εγκλωβίζονται δηλαδή στους ορισμούς και στα καρτελάκια και μαζί με αυτούς εγκλωβίζεται και η απόλαυση τους. Δεν μπορώ να καταλάβω τι στερείται το είδος από μια σειρά ή μια ταινία και γι αυτόν τον λόγο το θεωρώ χαζό να μην αρέσει σε κάποιον. Πάντα βέβαια με την προϋπόθεσή ότι δεν πρέπει να συγκρίνεται με κάποιο αμιγές είδος της gaming κοινότητας (πχ τα adventure, με τα οποία το ταυτίζουν πολλοί)
Εν αντίθεση, από το λίγο που έχω ασχοληθεί με το όλο τζέρτζελο, το the order προσπάθησε να καμουφλάρει τις ελλείψεις και τις βλακείες του πίσω από τον όρο cinematic εκμεταλλευόμενο την επιείκεια που υπόκεινται τα παιχνίδια που εντάσσονται σε αυτό το είδος. Με άλλα λόγια η παραγωγή δεν ήταν αληθινή ως προς τις προθέσεις της ούτε είχε εξ αρχής καθαρό στόχο, κάτι που φαίνεται και από την αξιολύπητη διάρκεια του έργου της.
Τέλος, αν ορίσουμε τα cinematics ως ένα υβρίδιο video game/ταινίας τότε οφείλει το προϊόν να δίνει την ίδια βαρύτητα και στις δύο πτυχές του. Πρέπει δηλαδή οι developers να μας παρουσιάσουν μια ιστορία όμορφα γραμμένη, υπέροχα σκηνοθετημένη αλλά ταυτόχρονα με πλούσιο, καλοδουλεμένο gameplay που να μην περιορίζεται απλά σε επιλογές. Κάτι τέτοιο φαντάζει ονειρικό για εμένα, καθώς είμαι άνθρωπος που πάντα έδινα βάση στην ιστορία ενός video game. Το Alan Wake που ανέφεραν πολλοί, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα υβριδίου και έχει εξέχουσα θέση στην λίστα με τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
" title="
