Και για λίγο επιπλέον μπαγκράουντ για τη φάση με τη Ρόκσταρ και αντίστοιχα σκηνικά :
Η πιάτσα είναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ και ο καθένας είναι για την πάρτη του. Το μοναδικό δίχτυ ασφαλείας είναι το ταλέντο σου και το δίκτυο σου, τουτέστιν οι επαγγελματικές επαφές στις οποίες μπορείς να απευθυνθείς προκειμένου να καβατζώσεις σιωπηλά την επόμενη θέση.
Χωρίς να ξέρω προσωπικά τους 35 απολυμένους της Ρόκσταρ, έχω γνωρίσει αρκετούς τύπους που αναπτύσσουν νοοτροπία δημόσιου υπαλλήλου μόλις κλείσουν Χ χρόνια σε μια εταιρεία και νομίζουν πως δεν τους κουνάει τίποτε και μπορούν να διατυπώνουν αποψούλα ανοιχτά για όλα. Κύριοι, ζούμε στον ύστερο καπιταλισμό. Η εργασία είναι συνειδητή ανθρωποθυσία. Όποιος δεν έχει μάθει να φυλάγεται και να ελίσσεται, αργά ή γρήγορα παίρνει πούλο και φωνάζει περί δικαιωμάτων και γαλανών πεοεντέριων.
Μακάρι να μην ήταν έτσι, αλλά σ'αυτό τον κόσμο ζούμε. Να σημειώσω πως δώδεκα χρόνια στο χώρο, δεν έχω δει ποτέ ν'απολύεται άνθρωπος που συνειδητά ιδρώνει τη φανέλα ΚΑΙ ξέρει τί να λέει, σε ποιόν και πότε να το βουλώνει. Αντίθετα, έχω δει άπειρα δικαιωματιστικά φυντάνια να αρπάζουν παχυλούς μισθούς επί πενταετίες και εξαετίες και όταν τσιμπάνε 'άδεια ψυχικής κοπώσεως' 6 μηνάκια και ποστάρουν επικά στόριζ από Μπάλι, όλα κομπλέ. Με το που πέφτει ο πέλεκυς 'Αααα μα τί μας κάναν', από πού ήρθε' κτλ. Κάνουν και τον περισσότερο θόρυβο γιατί δεν έχουν απολύτως τίποτε να χάσουν.
Σημειώστε πως στο γκέημινγκ συμβαίνει και το εξής ιδιαίτερο : όσοι ήσαν σε χώρες με βιομηχανία μεταξύ 08-14 προσλαμβάνονταν επιτόπου με πολύ χαλαρά κριτήρια. Έτσι, δέκα χρόνια αργότερα, βλέπεις κόσμο που ούτε για να φέρνει καφέδες δεν κάνει (γεια σου Τόντ) να 'χει φτάσει Διευθυντής του Τάδε με τεράστιο μισθό και ελάχιστο έργο. Όσο βιομηχανοποιείται πλήρως ο κλάδος και εξαλείφονται και οι τελευταίοι υδρατμοί του 'startup/rock and roll' ονείρου, έτσι ξηλώνονται και αυτοί οι υψηλόμισθοι τυχάρπαστοι.
ΔΕΝ τάσσομαι υπέρ της ασύδοτης εργοδοσίας, αλλά το πρόβλημα είναι σαφώς πιο περίπλοκο από μια έτσι ασπρόμαυρη 'Ααα τα κακά αφεντικά μας απόλυσαν γιατί συνδικαλιστήκαμε' εφηβική θεώρηση. Η Rockstar έχει πραγματικά φρικτή φήμη ως εργοδότης, πας μόνο αν είσαι σίνγκλ κατεστραμμένο νέρντ και αποτελεί το μόνο ας πούμε της ζωής σου ταξίδιον. Work life balance ξέρεις πως δεν θα έχει, αντίστοιχη φάση με την Nvidia.