Άντε ανακοινώστε τα!

[nikoladim]

ΜΜΜ συμφνω με τον Νικο, το HR ειχε οντως καποια προβληματακια (θυμαμαι οτι κανανε Outsource τα boss battles.. με οτι και αν σημαινει αυτο)αλλα θεωρω πως πηγε προς τη σωστη κατευθυνση ενος reboot που χτυπησε και στις κονσολες. Το Deus Ex 1 ειναι πραγματικος θριαμβος του gaming, θα ελεγα πως ειναι το Blade runner της video game βιομηχανιας. Πολυ μπροστα απο την εποχη του, εξαιριτικη ποιοτητα, cult classic μετα απο λιγα χρονια.

 

[Borracho]

Bioshock-System Shock, πράγματι καμιά επαφή. Φοβερά franchises αμφότερα, για άλλους λόγους όμως.

Και ναι, θα πιούμε σε αυτό Αδελφέ ΦουΤουΜπουΝουΠού!

 

[asghan]

Obsidian Alpha Protocol τώρα που έχεις τα φράγκα και την αξιοπιστία (προσωπικά την έχω δεδομένη) και πάρε μας τα μυαλά!!!

 

[kuivamaa]

f2bnp wrote:
Νομίζω πως όποιος έχει παίξει το 1ο και το HR, δύσκολα θα βρει το HR να υπερτερεί.

Ήταν αρκετά καλό το Human Revolution, αλλά δεν μου άρεσαν αρκετά πραγματάκια, όπως για παράδειγμα το weapon proficiency που αν δεν κάνω λάθος είχες ένα skill που αφορούσε όλα τα όπλα. Έριχνες το ίδιο καλά με πιστολάκια και sniper rifles.
Άλλα πράγματα που με εκνέυρισαν είναι τα takedowns, που έχω σιχαθεί να βλέπω σε κάθε game και το πόσο μικρά ήταν τα hubs κάθε πόλης.
Το χειρότερο όλων είναι το τέλος του παιχνιδιού για μένα, τελείως broken final boss (είχα πάρει immunity στον ηλεκτρισμό και πολύ απλά δεν με ακούμπησε) και ύστερα μερικές φωτογραφίες και narration από τον πρωταγωνιστή για τις τελικές σκηνές. Τουλάχιστον anti-climactic.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μπορούμε όλοι να ξεχάσουμε ότι το Invisible War κυκλοφόρησε.</blockquote>

Για μένα υπερτερεί ξεκάθαρα (εχοντας παιξει και τα δυο στον καιρό τους). Eπίσης είμαστε εντελώς out of synch στα του τελους, θεωρώ το φινάλε του HR την κορυφαία στιγμή της ιστορίας του SP gaming σε φιλοσοφικό επίπεδο. Είμαι και από αυτούς που δεν απογοητευτηκαν και ιδιαίτερα με τα boss fights, εντάξει η fedorova και το τελευταίο boss ήταν εύκολα, αλλά ο Barrett ήταν πολύ διασκεδαστική μάχη. O namir τώρα είχε την εξης ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου. Ενώ είχα ψυλλιαστεί ότι η αλλαγή στα εμφυτεύματα που με συμβούλεψαν να κάνω οταν ειχα παράσιτα θα παίξει ρόλο στην πορεία, υπολόγισα ότι πρεπει να γινει αφού είμαι ήδη ευάλωτος. Ετσι οταν έφτασα στον αγαπητό ισραηλινό δεν υπήρχε περίπτωση να τον σκοτώσω στα χάλια που είχα. Reload, οπως ερχόμουν ειχα καθαρίσει ολη τη βάση, σήκωσα ενα turret, το άφησα στην πόρτα του ανελκυστήρα και έκανα όλη τη μάχη kite το namir μπροστά από το ρομποτάκι μέχρι που ψόφησε. Τρελή ικανοποίηση

 

[f2bnp]

Kuivamaa wrote:
Για μένα υπερτερεί ξεκάθαρα (εχοντας παιξει και τα δυο στον καιρό τους). Eπίσης είμαστε εντελώς out of synch στα του τελους, θεωρώ το φινάλε του HR την κορυφαία στιγμή της ιστορίας του SP gaming σε φιλοσοφικό επίπεδο. Είμαι και από αυτούς που δεν απογοητευτηκαν και ιδιαίτερα με τα boss fights, εντάξει η fedorova και το τελευταίο boss ήταν εύκολα, αλλά ο Barrett ήταν πολύ διασκεδαστική μάχη. O namir τώρα είχε την εξης ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου. Ενώ είχα ψυλλιαστεί ότι η αλλαγή στα εμφυτεύματα που με συμβούλεψαν να κάνω οταν ειχα παράσιτα θα παίξει ρόλο στην πορεία, υπολόγισα ότι πρεπει να γινει αφού είμαι ήδη ευάλωτος. Ετσι οταν έφτασα στον αγαπητό ισραηλινό δεν υπήρχε περίπτωση να τον σκοτώσω στα χάλια που είχα. Reload, οπως ερχόμουν ειχα καθαρίσει ολη τη βάση, σήκωσα ενα turret, το άφησα στην πόρτα του ανελκυστήρα και έκανα όλη τη μάχη kite το namir μπροστά από το ρομποτάκι μέχρι που ψόφησε. Τρελή ικανοποίηση </blockquote>

Έλα τώρα ρε Kui, σοβαρά μου λες ότι όχι μόνο σε ικανοποιήσε το τέλος αλλά το θεωρείς και ότι καλύτερο;
Δηλαδή τι το ιδιαίτερο είχε, ουσιαστικά σου έλεγε "πάτα το κουμπί με το τέλος που θέλεις" και έβλεπες ένα παγερά αδιάφορο βίντεο με βιντεοσκοπημένο και συνάμα άσχετο footage και την αφήγηση του Adam.
Εμένα μου φάνηκε εκπληκτικά πρόχειρο και μου χάλασε σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμπειρία μου με το παιχνίδι. Περίμενα να δω τι θα παιχτεί και τι θα αλλάζει με κάθε τέλος στον κόσμο του παιχνιδιού, τους διάφορους χαρακτήρες, αλλά και κυρίως στον Adam. Αντ' αυτού πήρα αυτή την φάβα...

Με τα boss δεν δυσκολεύτηκα ούτε στο ελάχιστο, αλλά μπορώ να καταλάβω γιατί όποιος πήγε για full stealth χαρακτήρα πρέπει πραγματικά να ίδρωσε. Απλά θεωρώ ειδικά το τελευταίο boss, τελείως broken αν έχεις πάρει ένα skill.

 

[Raz]

Kuivamaa wrote:
O namir τώρα είχε την εξης ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου. Ενώ είχα ψυλλιαστεί ότι η αλλαγή στα εμφυτεύματα που με συμβούλεψαν να κάνω οταν ειχα παράσιτα θα παίξει ρόλο στην πορεία, υπολόγισα ότι πρεπει να γινει αφού είμαι ήδη ευάλωτος. Ετσι οταν έφτασα στον αγαπητό ισραηλινό δεν υπήρχε περίπτωση να τον σκοτώσω στα χάλια που είχα.</blockquote>

Δε θέλω ούτε να το θυμάμαι αυτό.Έπαιζα στο hard και μετά από ΑΠΕΙΡΕΣ κυριολεκτικά προσπάθειες κατάφερα να το φάω με το τελευταίο βλήμα του shotgun.Εφιάλτης.

 

[kuivamaa]

f2bnp wrote:


Kuivamaa wrote:
Για μένα υπερτερεί ξεκάθαρα (εχοντας παιξει και τα δυο στον καιρό τους). Eπίσης είμαστε εντελώς out of synch στα του τελους, θεωρώ το φινάλε του HR την κορυφαία στιγμή της ιστορίας του SP gaming σε φιλοσοφικό επίπεδο. Είμαι και από αυτούς που δεν απογοητευτηκαν και ιδιαίτερα με τα boss fights, εντάξει η fedorova και το τελευταίο boss ήταν εύκολα, αλλά ο Barrett ήταν πολύ διασκεδαστική μάχη. O namir τώρα είχε την εξης ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου. Ενώ είχα ψυλλιαστεί ότι η αλλαγή στα εμφυτεύματα που με συμβούλεψαν να κάνω οταν ειχα παράσιτα θα παίξει ρόλο στην πορεία, υπολόγισα ότι πρεπει να γινει αφού είμαι ήδη ευάλωτος. Ετσι οταν έφτασα στον αγαπητό ισραηλινό δεν υπήρχε περίπτωση να τον σκοτώσω στα χάλια που είχα. Reload, οπως ερχόμουν ειχα καθαρίσει ολη τη βάση, σήκωσα ενα turret, το άφησα στην πόρτα του ανελκυστήρα και έκανα όλη τη μάχη kite το namir μπροστά από το ρομποτάκι μέχρι που ψόφησε. Τρελή ικανοποίηση </blockquote>

Έλα τώρα ρε Kui, σοβαρά μου λες ότι όχι μόνο σε ικανοποιήσε το τέλος αλλά το θεωρείς και ότι καλύτερο;
Δηλαδή τι το ιδιαίτερο είχε, ουσιαστικά σου έλεγε "πάτα το κουμπί με το τέλος που θέλεις" και έβλεπες ένα παγερά αδιάφορο βίντεο με βιντεοσκοπημένο και συνάμα άσχετο footage και την αφήγηση του Adam.
Εμένα μου φάνηκε εκπληκτικά πρόχειρο και μου χάλασε σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμπειρία μου με το παιχνίδι. Περίμενα να δω τι θα παιχτεί και τι θα αλλάζει με κάθε τέλος στον κόσμο του παιχνιδιού, τους διάφορους χαρακτήρες, αλλά και κυρίως στον Adam. Αντ' αυτού πήρα αυτή την φάβα...

Με τα boss δεν δυσκολεύτηκα ούτε στο ελάχιστο, αλλά μπορώ να καταλάβω γιατί όποιος πήγε για full stealth χαρακτήρα πρέπει πραγματικά να ίδρωσε. Απλά θεωρώ ειδικά το τελευταίο boss, τελείως broken αν έχεις πάρει ένα skill.</blockquote>

To εννοώ. Πολύς κόσμος θεωρεί το Planescape Torment ως αριστούργημα (που είναι) για τα ερωτήματα που θέτει πανω στην ανθρώπινη φύση. Το HR πάει την συζήτηση πολυυυυυ βαθύτερα. Mιλάμε για παιχνίδι που παρουσιάζει τη διαλεκτική μεταξύ φύσης,πίστης, εξέλιξης, επιστήμης και διανθρωπισμού με τρόπο νηφάλιο και ουδέτερο, χωρίς δαιμονοποιήσεις ή σνομπαρίσματα απόψεων. Η τελική σκηνή είναι η κορύφωση του εσωτερικού δράματος ενος ατόμου που ξεκίνησε την ιστορία κομματιασμένος σωματικά και ψυχικά και βρέθηκε στο τέλος να ισσοροπεί στο απόλυτο όριο διανοητικά ,αναγκασμένος να πάρει αποφάσεις κοσμοϊστορικής σημασίας, πράγμα που ούτε ήθελε,ούτε ζήτησε και για το οποίο μονο έτοιμος δεν ήταν. Εκτός αν νομίζεις το "I never asked for this" μίλαγε μόνο για τα εμφυτεύματα <img src="/tongue.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" /> Tο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών είχε το τέλος που του άρμοζε. <img src="/smile.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" />

 

[asghan]

Kuivamaa wrote:


f2bnp wrote:


Kuivamaa wrote:
Για μένα υπερτερεί ξεκάθαρα (εχοντας παιξει και τα δυο στον καιρό τους). Eπίσης είμαστε εντελώς out of synch στα του τελους, θεωρώ το φινάλε του HR την κορυφαία στιγμή της ιστορίας του SP gaming σε φιλοσοφικό επίπεδο. Είμαι και από αυτούς που δεν απογοητευτηκαν και ιδιαίτερα με τα boss fights, εντάξει η fedorova και το τελευταίο boss ήταν εύκολα, αλλά ο Barrett ήταν πολύ διασκεδαστική μάχη. O namir τώρα είχε την εξης ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου. Ενώ είχα ψυλλιαστεί ότι η αλλαγή στα εμφυτεύματα που με συμβούλεψαν να κάνω οταν ειχα παράσιτα θα παίξει ρόλο στην πορεία, υπολόγισα ότι πρεπει να γινει αφού είμαι ήδη ευάλωτος. Ετσι οταν έφτασα στον αγαπητό ισραηλινό δεν υπήρχε περίπτωση να τον σκοτώσω στα χάλια που είχα. Reload, οπως ερχόμουν ειχα καθαρίσει ολη τη βάση, σήκωσα ενα turret, το άφησα στην πόρτα του ανελκυστήρα και έκανα όλη τη μάχη kite το namir μπροστά από το ρομποτάκι μέχρι που ψόφησε. Τρελή ικανοποίηση </blockquote>

Έλα τώρα ρε Kui, σοβαρά μου λες ότι όχι μόνο σε ικανοποιήσε το τέλος αλλά το θεωρείς και ότι καλύτερο;
Δηλαδή τι το ιδιαίτερο είχε, ουσιαστικά σου έλεγε "πάτα το κουμπί με το τέλος που θέλεις" και έβλεπες ένα παγερά αδιάφορο βίντεο με βιντεοσκοπημένο και συνάμα άσχετο footage και την αφήγηση του Adam.
Εμένα μου φάνηκε εκπληκτικά πρόχειρο και μου χάλασε σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμπειρία μου με το παιχνίδι. Περίμενα να δω τι θα παιχτεί και τι θα αλλάζει με κάθε τέλος στον κόσμο του παιχνιδιού, τους διάφορους χαρακτήρες, αλλά και κυρίως στον Adam. Αντ' αυτού πήρα αυτή την φάβα...

Με τα boss δεν δυσκολεύτηκα ούτε στο ελάχιστο, αλλά μπορώ να καταλάβω γιατί όποιος πήγε για full stealth χαρακτήρα πρέπει πραγματικά να ίδρωσε. Απλά θεωρώ ειδικά το τελευταίο boss, τελείως broken αν έχεις πάρει ένα skill.</blockquote>

To εννοώ. Πολύς κόσμος θεωρεί το Planescape Torment ως αριστούργημα (που είναι) για τα ερωτήματα που θέτει πανω στην ανθρώπινη φύση. Το HR πάει την συζήτηση πολυυυυυ βαθύτερα. Mιλάμε για παιχνίδι που παρουσιάζει τη διαλεκτική μεταξύ φύσης,πίστης, εξέλιξης, επιστήμης και διανθρωπισμού με τρόπο νηφάλιο και ουδέτερο, χωρίς δαιμονοποιήσεις ή σνομπαρίσματα απόψεων. Η τελική σκηνή είναι η κορύφωση του εσωτερικού δράματος ενος ατόμου που ξεκίνησε την ιστορία κομματιασμένος σωματικά και ψυχικά και βρέθηκε στο τέλος να ισσοροπεί στο απόλυτο όριο διανοητικά ,αναγκασμένος να πάρει αποφάσεις κοσμοϊστορικής σημασίας, πράγμα που ούτε ήθελε,ούτε ζήτησε και για το οποίο μονο έτοιμος δεν ήταν. Εκτός αν νομίζεις το "I never asked for this" μίλαγε μόνο για τα εμφυτεύματα <img src="/tongue.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" /> Tο καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών είχε το τέλος που του άρμοζε. <img src="/smile.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" /></blockquote>

Θα συμφωνήσω με τον Kui
Προσωπικά το τέλος του HR κονταροχτυπιέται σε επίπεδα ικανοποιήσης με αυτό του Infinite. Αλήθεια μπορεί ο κόσμος να αλλάξει με το πάτημα ενός κουμπιού? Δύσκολα θα το δεχόμουνα αν δεν μου έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα να κόβω βόλτες in game και να ανάβω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο out of game μέχρι να αποφασίσω ποιο κουμπί να πατήσω... τρομερό immersion το παιχνίδι, μπήκα κυριολεκτικά στην θέση του Adam και ένιωθα την ευθύνη των πραξεών μου!
Και κάτι τέτοιες στιγμές δεν μπορούν να μπουν στην ίδια ζυγαριά με οποιοδήποτε boss fight σε οποιοδήποτε βαθμό δυσκολίας <img src="/wink.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" />

 

[Borracho]

Αυτό ακριβώς. Το "πάτημα του κουμπιού" που λεει ο f2bnp είναι ο "παιχνιδένιος μηχανισμός" που πυροδοτεί την καθαρή ομορφιά μερικών εκ των πλέον δυνατών, καλογραμμένων και λυτρωτικών φινάλε στην ιστορία του gaming. Αν δηλαδή το δεις σαν "παιχνίδι" το Deus Ex, χάνεις όλο το νόημα κατ'εμέ. Το Deus Ex είναι εμπειρία, διαδραστική περιπλάνηση σε ένα ιδιαίτερα πιθανό μέλλον, αφορμή για διαρκή εσωτερική αναζήτηση και φιλοσοφία ενώ τραβάς και δυο-τρια takedowns για να ξεχαρμανιάζεις.

Ο βαθμός ταύτισης που ένιωσα και εγώ με τον Adam ήταν απόλυτος, η περιπέτεια με συνεπήρε ολοκληρωτικά, την έζησα. Επαναλαμβάνω, το να βλέπονται έργα τέχνης όπως το Human Revolution και το Bioshock Infinite ως απλά "παιχνίδια", ως "σύνολα μηχανισμών", τα αδικεί κατάφωρα. Η ψυχή που ξεχειλίζει μέσα από αυτά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και όντας στα επεισόδια του '11, πολύ απλά έβλεπα το "σωστό" φινάλε μου, εντελώς ανατριχιασμένος.

 

[f2bnp]

Καλά, δεν πρόκειται να καταλήξουμε κάπου, ιδιαίτερα από την στιγμή που μπήκε στο παιχνίδι το Bioshock Infinite, ένα απογοητευτικότατο παιχνίδι για μένα με τελείως επιδερμική επαφή με τα όποια θέματα ήθελε να καταπιαστεί.

Anyway, έχουμε ξεφύγει παντελώς Off-Topic και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα. Απλά επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά πως έχω τελείως διαφορετικά γούστα με την πλειοψηφία του κόσμου. Θα έλεγε κανείς πως είμαι hipster gamer .

 

[Borracho]

Χίπστερ γκέημερ δεν είσαι μέχρι να ξυρίσεις τα πλαϊνά, να ρίξεις καπέτα και κοκκάλινο Rayban (έξτρα πόντοι αν δεν έχεις ΚΑΘΟΛΟΥ μυωπία) και ακούς μόνο μπάντες με 4 οπαδούς και κάτω στο Soundcloud. Επίσης, θα πρέπει να ορκιστείς πως τα Life Is Strange είναι τα αγαπημένα σου παιχνίδια έβερ.

ΥΓ Το Bioshock Infinite είναι απλά αριστουργηματικό. Θεωρία του χάους, παράλληλα σύμπαντα, ρατσισμός, λύτρωση/καταδίκη, Will The Circle Be Unbroken, πανέμορφα εικαστικά, Αμερικανικός Εμφύλιος, η τραγική μορφή του Booker DeWitt, η απίστευτη Elizabeth, ο Songbird, το κορυφαίο δέσιμο με τα άλλα Bioshock μέσω του επικού Burial At Sea...δεν με ενδιέφερε καν αν ήταν adventure, rpg, action, fps, puzzle platformer ή walking simulator. Έζησα στην Columbia δυο εβδομάδες. Μοναδική εμπειρία που καμία σχέση δεν έχει με απλά και ευτελή πράγματα όπως "μηχανισμοί" και "gaming".

YΓ2 Επίσης, ΜΟΝΟ μοριακά κοκτέηλ και μπύρα ζυμωμένη από πατούσες ιερών ρακούν, εκπαιδευμένων από Ταοϊστές Μοναχούς οι οποίοι έχουν αφοσιωθεί στην συντήρηση της dubstep κληρονομιάς του Ανατολικού Θιβέτ.

 

[kara]

Από το 2013 η EA/Visceral δουλεύει πάνω σε ένα Star Wars παιχνίδι. Μέχρι στιγμής το μόνο που γνωρίζουμε είναι κάποιοι από τους συντελεστές τίποτα άλλο, ούτε τίτλο, ούτε είδος κι ούτε πλατφόρμα.

Αυτή η σημαία κρέμεται πάνω από τα γραφεία τους
<img src="http://media1.gameinformer.com/filestorage/CommunityServer.Components.SiteFiles/imagefeed/featured/electronic-arts2015/stormtrooperx.jpg" alt="stormtrooperx.jpg" class="bbcode_img" />

Άντε να δούμε opcorn: