Official thread περί adventure games

[Adhan]

Το έχω τελειώσει (το Syberia), καλό ήταν.

 

[Borracho]

Είναι σχεδόν αδύνατο να κριθεί δίκαια και αντικειμενικά οποιοδήποτε adventure του τότε με σημερινά δεδομένα, καθώς έχουν βγει άπειρα, υπερποιοτικά adventures που πατώντας σε ό,τι έκαναν τα παλιά σωστά, βελτίωσαν την φόρμουλα και εξάλειψαν τις παραφωνίες του είδους.

Το Monkey Island 2, την εποχή που κυκλοφόρησε, όπως και ο προκάτοχός του, ήταν μια αποκάλυψη. Εκπληκτικά γραφικά και ήχος, κινηματογραφικού τύπου σενάριο και παρουσίαση, ήταν από τα παιχνίδια που έφερνες κόσμο στο σπίτι να καμαρώσουν τη θαυμαστή κρυστάλλινη σφαίρα που λεγόταν "home υπολογιστής". Φυσικά τότε δεν ίσχυαν τα ίδια πράγματα για τα adventures, ούτε επρόκειτο για κάποιο "θρυλικό" είδος. Αντίθετα, τα επονομαζόμενα red herrings, αντικείμενα δηλαδή που μπορούσες να μαζέψεις κατά τη διάρκεια της περιπέτειας και δεν τα χρειαζόσουν καθόλου και απλώς υπήρχαν για να σε μπερδεύουν ως προς τις πιθανές λύσεις, ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένα.

Μεγάλωνε και η διάρκεια των παιχνιδιών έτσι, αν και στις προ-internet εποχές, δεν ήταν ασυνήθιστο να κόλλαγες κάπου για 3-4 μήνες, να μάθαινες εντελώς συμπτωματικά τη λύση από κάποιο φίλο φίλου στο ξεκάρφωτο και να έτρεχες πίσω στο παιχνίδι, να έπαιζες λυσσασμένος και να ένιωθες λες και είχες πιάσει το Τζόκερ όταν επιτέλους περνούσες το φοβερό γρίφο που σε είχε κολλήσει και έβλεπες όλες τις μαγικές νέες τοποθεσίες που σε περίμεναν.

Τα παλιά αυτά adventures είναι η παιδική ηλικία και η εφηβεία μου. Το να τα συγκρίνω μηχανικά με το The Journey Down ή το Primordia φερ' ειπείν, είναι ανούσιο. Καταλαβαίνω απολύτως πως αν πιάσεις τώρα το Monkey Island 2, το Loom ή το Shadows of Darkness να πεις "Εντάξει, δεν τρέχει και τίποτ, πώς κάναν έτσι όλοι" και να έχουν την αντίστοιχη θέση στην καρδιά σου σύγχρονα παιχνίδια περιπέτειας, αλλά αυτή είναι και η ομορφιά της εξέλιξης του είδους.

 

[Adhan]

Δεν είναι το "οτι δεν τρέχει κάτι", μια χαρά το εκτίμησα σε τομείς που έχουν απλοποιηθεί σε μεταγενέστερα του είδους, απλά διαφωνώ με τη νοοτροπία του στυλ "σχεδιάζω γρίφους που δεν πατάνε στη λογική και μόνο εγώ ο ντιβέλοπερ θα λύσω"...
Ίσως να έπρεπε να έχω ενεργοποιημενα τα hints τελικά, πάντως τέτοιες ελεεινές λογικές και προσεγγίσεις στο πρώτο δε θυμάμαι...

 

[Borracho]

Το 2ο είχε ξεφύγει πολύ περισσότερο στο θέμα των γρίφων, γιατί μετά την επιτυχία του πρώτου, είχε ζουρλαθεί ο Σάφερ και ήθελε να τα βάλει ΟΛΑ μέσα και κάπου λογικό είναι να έπεσε έξω. Από άποψης γρίφων πάντως, τα 1 και 3 πιστεύω είναι τα αρτιότερα της σειράς.

 

[Northlander]

Adhan ξέγραψε το 2ο από πλευράς τερματισμού και "τρέλας" (παρότι είχε απίστευτα ξεκαρδιστικές στιγμές) και χώσου με τη μία στο 3ο της σειράς. Βγάζει μία απίστευτη γλυκύτητα και είναι πανέξυπνο και μετρημένο. Έχω τόσο έντονες αναμνήσεις από αυτό ώστε θυμάμαι και τις μυρωδιές της εποχής που το έπαιζα (συννεφιασμένα φθινόπωρα επί καταλήψεων περιόδου Αρσένη).

Μετά από 8 χρόνια και αφότου το είχα τερματίσει 12 φορές (ΝΑΙ), συνειδητοποίησα ότι δεν έπρεπε ποτέ να κάνω skip τα opening credits!

 

[manos426f]

Συμφωνώ ότι είναι <u>ΠΟΛΥ</u> αδικημένο το 3ο Μonkey Ιsland κι αυτό επειδή δε συνοδευόταν από τα ονόματα των Schafer και Gilbert.

Eπίσης συμφωνώ με τον Adhan περί του τέλος του 2ου. Για εμένα ήταν το μεγαλύτερο μείον του, μεγαλύτερο κι από τους όποιους "κουφούς" γρίφους που περιείχε, κι οι οποίοι συγχωρούνταν τότε σε πολλά παιχνίδια.

 

[Raz]

Η αλήθεια είναι ότι πάρα πολλά adventures εκείνης της εποχής είχαν τρελούς γρίφους (και πλοκή),αλλά το ΜΙ 2 το παράκανε (μαζί με το Sam & Max,του οποίου το χιούμορ δε με τρέλανε κιόλας).Πολύ καλό παιχνίδι είναι,αλλά το 1 είναι hands down καλύτερο σε όλα και απορώ ακόμη που οι περισσότεροι θεωρούν το 2 καλύτερο της σειράς.

Το 3 όπως αναφέρουν και οι περισσότεροι είναι πραγματικό διαμάντι.Δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ τομέα που να υστερεί.

 

[vtheofilis]

Αν θυμάμαι καλά το 3ο MI δεν είναι αυτό με τα ζωγραφιστά γραφικά, και όχι τα sprites;

 

[Adhan]

^Σωστά.

 

[manos426f]

Raz wrote:
(μαζί με το Sam & Max,του οποίου το χιούμορ δε με τρέλανε κιόλας)</blockquote>

True, πολύ Αμερικανιά που κι εμένα δε κατάφερε να με συγκινήσει ιδιαίτερα.

 

[vtheofilis]

Adhan wrote:
^Σωστά.</blockquote>
Είναι το μόνο που έχω παίξει, ή για να είμαι ακριβής, το έπαιζε ένας φίλος μου και εγώ έβλεπα. Μια χαρά μου είχε φανεί, και θυμάμαι ότι ήταν και αρκετά αστείο, για τα τότε δεδομένα μου (ήμουν στο γυμνάσιο <img src="/smile.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" /> ).

 

[lelos kounelos]

για μενα, ο λογος που αφησαν ιστορια τα monkey island. ειναι οι ψυχασθενικοι γριφοι, ανεξαρτητως δυσκολιας.
το τριτο μαϊμουδακι, ειναι το happy end με πυροτεχνηματα και τυμπανοκορυσιες, για να δηλωσει μια ιστορια η οποια ξεκινησε με ακαταλληλη μορφη pixels για τους νεανιες του σημερα και τερματισμο στα ανεκτα για τα σημερινα δεδομενα γραφικα.
καθολου μικρη διαδρομη.

το τριτο ειχε τα πιο προσγειωμενα γριφακια. "πως θα ξεφλουδισουμε το δερμα του θυματος για να του παρουμε τον χαρτη"

 

[rikimaru]

Northlander wrote:
Adhan ξέγραψε το 2ο από πλευράς τερματισμού και "τρέλας" (παρότι είχε απίστευτα ξεκαρδιστικές στιγμές) και χώσου με τη μία στο 3ο της σειράς. Βγάζει μία απίστευτη γλυκύτητα και είναι πανέξυπνο και μετρημένο. Έχω τόσο έντονες αναμνήσεις από αυτό ώστε θυμάμαι και τις μυρωδιές της εποχής που το έπαιζα (συννεφιασμένα φθινόπωρα επί καταλήψεων περιόδου Αρσένη).

Μετά από 8 χρόνια και αφότου το είχα τερματίσει 12 φορές (ΝΑΙ), συνειδητοποίησα ότι δεν έπρεπε ποτέ να κάνω skip τα opening credits!</blockquote>

Ωραία χρόνια εκείνα, αγνά-ηθικά... https://www.youtube.com/watch?v=qd2M0lleWMM

 

[Grotenfrod]

^Αυτή τη χαβαλετζίδικη νοοτροπία λουζόμαστε πιστεύω σήμερα. Όπως λέει και ο Μποράτσος πολλά από τα adventure της τότε χρυσής εποχής που δεν τα έπαιξα στον καιρό τους και τα βλέπω σήμερα δε μου προκαλούν τόσο μεγάλη αίσθηση. Όχι ότι δεν είναι καλά αλλά σίγουρα είναι ντυμένα μετά από χρόνια με έναν μανδύα νοσταλγίας που σιγοντάρει η ανεμελιά των mid-90's.
Επίσης έπιασα κάτι παλιά πισιμάστερ αυτές τις μέρες και βλέπω βαθμολογίες σε όλα τα adventure τουλάχιστον πάνω από 85%. E δεν ήταν ακριβώς έτσι. Και πάλι δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός καθώς τα κορυφαία για εμένα grim fandango και the beast within τα είχα παίξει στον καιρό τους και δε μπορώ να κρίνω, άλλα μικρότερα όμως όπως το Runaway που είχαν εκθειαστεί τότε, τα θεωρώ καλά μεν αλλά όχι απυρόβλητα.

 

[chek2fire]

rikimaru wrote:


Northlander wrote:
Adhan ξέγραψε το 2ο από πλευράς τερματισμού και "τρέλας" (παρότι είχε απίστευτα ξεκαρδιστικές στιγμές) και χώσου με τη μία στο 3ο της σειράς. Βγάζει μία απίστευτη γλυκύτητα και είναι πανέξυπνο και μετρημένο. Έχω τόσο έντονες αναμνήσεις από αυτό ώστε θυμάμαι και τις μυρωδιές της εποχής που το έπαιζα (συννεφιασμένα φθινόπωρα επί καταλήψεων περιόδου Αρσένη).

Μετά από 8 χρόνια και αφότου το είχα τερματίσει 12 φορές (ΝΑΙ), συνειδητοποίησα ότι δεν έπρεπε ποτέ να κάνω skip τα opening credits!</blockquote>

Ωραία χρόνια εκείνα, αγνά-ηθικά... https://www.youtube.com/watch?v=qd2M0lleWMM
</blockquote>

Τα δικά μας δύο δεκαετίες ποιο πρίν όταν δλδ παίζαμε Larry ήταν αρκετά ποιο όμορφα...

<img src="http://gr.contrainfo.espiv.net/files/2010/11/atkdkkapa.jpg" alt="atkdkkapa.jpg" class="bbcode_img" />

 

[Adhan]

Γνώμες για
-Outcry
-Discworld
-Discworld 2

Υ.Γ. Το Noir μου άρεσε πολύ

 

[grmadness]

Diskworld
Μην διαβάσετε όσοι δεν ξέρετε αλλά θέλετε να παίξετε. Σας προειδοποίησα.
<span class="bbcode_spoiler">Ο κόσμος δεν μπορεί να πεθάνει, ψάχνεις να βρείς τον Χαρίλαο που έχει εξαφανιστεί (έχει φύγει διακοπές ο θεούλης, βαρέθηκε), μαθαίνεις και γιατί κρατάει δρεπάνι, επικ χιούμορ ιζ επικ, πίριοντ. Από κοντά και το μακράν καλύτερο inventory ever, τιτανομεγιστοτεράστιο παιχνίδι.</span>

Για τα άλλα δύο δεν θυμάμαι αγορίνα....

 

[Great0ldOne]

Αδερφέ Φραπέ, αυτό που περιγράφεις είναι το Discworld 2 - ένα εξαιρετικό adventure, που συνδύαζε το εκπληκτικό χιούμορ με μεστό adventuring gameplay.

Το Discworld 1 τώρα, είναι δύσκολη περίπτωση. Οι αρχικές εκδόσεις είχαν τόσα πολλά bugs, που ήταν πρακτικά unplayable (διαρκή crashes, saves που εξαφανίζονταν, η λειτουργία save/load σταματούσε να δουλεύει στα καλά καθούμενα, bugs που οδηγούσαν σε unwinnable states χωρίς να το ξέρεις και άλλα τέτοια ωραία) - και αυτό σε εποχές που η διάθεση patches δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αυτό άφησε το παιχνίδι με αρνητική "ρετσινιά" ανάμεσα στους gamers.

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή βγήκε πατσαρισμένη έκδοση που λειτουργεί σωστά. Από κει και πέρα, έχεις ένα από τα πιο δύσκολα third-person adventures που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, ικανό να λυγίσει οποιονδήποτε τίμιο adventurer, αλλά και ένα πλούσιο κόσμο με το γνωστό χιούμορ του Terry Pratchett - όσοι, όπως εγώ, τον θεωρούν ως τον κορυφαίο χιουμοριστικό συγγραφέα των τελευταίων 30 χρόνων, δε νοείται να μη δουν το παιχνίδι, ακόμα και αν χρειαστεί να το παίξουν με το ένα μάτι κολλημένο στο walkthrough.

 

[greygore]

Αν και μάλλον η άποψη μου είναι επηρεασμένη απο τα βιβλία του Terry Pratchett (fanboy κ.τ.λ.), τα Discworld games είναι απο τα αγαπημένα μου comedy adventures, είναι απο αυτά τα παιχνίδια που τα απολαμβάνεις σε κάθε ηλικία - slapstick comedy για πιο νεαρά άτομα, dark humor για τους ενήλικες - και γενικά (για τον καιρό του) είχε μια φοβερή μείξη απο Simon the Sorcerer, Monty Python και γενικό pop/nerd culture.

Οι γρίφοι ήταν λίγο φλού στα πρώτα 2 (βλ. Ritual of AshkEnte, το imp puzzle) αλλά για κάποιο fan των βιβλίων τουλάχιστον είχαν κάποια "in-universe" λογική, οπότε YMMV.

Τέλος, το 2ο συγκεκριμένα είχε απλά το καλύτερο intro song σε comedy game που γράφτηκε ποτέ (Eric Idle γαρ):

[video width=425 height=344 type=youtube]L9pQUKV9MuM[/video]

 

[Tony Corvus]

http://www.dsogaming.com/news/syberia-3-first-two-characters-ayawaska-simon-steiner-revealed/" class="bbcode_url">Syberia 3 – First Two Characters, Ayawaska & Simon Steiner. Revealed