Περιμένω σεντόνι Μάνου με το ποπκόρν ανά χείρας. Ως τότε, να γράψω δυο ζόρικα πράγματα γιατί έχω να ποστάρω...ω, δεν ξέρω, καμιά μπροσούρα από μίξερ <b>που σίγουρα είναι δυνατότερο από καβουρντιστήρι της AMD Γεράνιο.</b>
Και επειδή προτού γίνει η Έξοδος του '12, μελέτησα ένα γλυκό βουνό ισολογισμών, μπορώ να πω τα εξής, χωρίς να γίνω κακόγουστος και να υπεισέλθω σε χυδαίες λεπτομέρειες :
Η Compupress, μέχρι και το 2010 περίπου, ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση. Ναι, τα έσοδα από το PC Master συρρικνώνονταν ραγδαία κάθε χρόνο από το 2006 και μετά, αλλά το έντυπο παρέμενε οριακά κερδοφόρο.
Κάθε συντάκτης που έμπαινε στην περιπέτεια της επαγγελματικής γραφής, όπως σωστά αναφέρθηκε στο thread, λάμβανε πλέον μέρος σε μια παραγωγική διαδικασία, στην οποία ο ρομαντισμός, το μοναδικό πράγμα που επηρέαζε, ήταν η ίδια η ποιότητα των κειμένων του. Το γεγονός ήταν πως από το πνευματικό του έργο, κάποιος έβγαζε κέρδος και υπήρχε μια προσυμφωνημένη αμοιβή. Γι'αυτό και θα παίξεις τίτλους που ενδεχομένως δεν σε ενδιαφέρουν, γι'αυτό και θα κοιμηθείς 3 ώρες ένα βράδυ και θα πας στην κανονική δουλειά σου ζόμπι, προκειμένου να είσαι κύριος με τις προθεσμίες σου. Τα χρήματα, είναι γι'αυτό. Είναι ο σεβασμός στην πειθαρχία σου. Και είναι προσυμφωνημένα.
Ποιός δεν θα ήθελε να βιοπορίζεται αποκλειστικά παίζοντας Witcher; Δε φαντάζομαι κανείς να προτιμούσε να σηκώνει ψαροκασέλες 10 ώρες αντ'αυτού και να "χαλαρώνει" λίγο στο παιχνίδι. Η σύμβαση του Τσουρινάκη, αν και του απέφερε περισσότερα έσοδα από τους υπόλοιπους συντάκτες, ήταν <b>οριακά</b> αρκετή προκειμένου να βιοπορίζεται, μόνος. Οριακά. Οι υπόλοιποι φαντάζομαι (και εγώ σίγουρα, όταν μπήκα στην ομάδα) είχαμε μια συμφωνία για ένα ποσό που μπορούσε να χαρακτηριστεί αξιοπρεπές χαρτζιλίκι. Σε καμία περίπτωση κύριος βιοπορισμός. Το γνωρίζαμε εξ'αρχής και συμφωνήσαμε εν πλήρει γνώση μας. Τα προβλήματα φυσικά άρχισαν όταν ενώ εμείς ήμασταν συνεπείς στις υποχρεώσεις μας,ο εκδότης δεν ήταν.
Στην πορεία, με αγώνες, τα πάντα φυσικά διευθετήθηκαν, αλλά αυτό δεν έγινε ούτε γλυκά, ούτε μαγικά, ούτε αβασάνιστα.
Και γυρνάμε στην κεντρική ιδέα του πράγματος : από την στιγμή που μια σχέση γίνεται επαγγελματική/εργασιακή, τα προσυμφωνημένα τυπικά της είναι <b>αδιαπραγμάτευτα</b>. Μόλις βγάλουμε το ταμείο και εξηγηθούμε σαν κύριοι, βεβαιότατα, μιλάμε για ρομάντζο, μεράκι και τέχνη. Αλλά όταν προωθείς έργο πνευματικής διάνοιας ως προϊόν, σε κάποια πράγματα, οφείλεις να είσαι τυπικός.
Αυτά τα ολίγα προς ώρας, ο Μάνος φαντάζομαι θα έχει απείρως περισσότερα να γράψει, καθώς η εμπειρία του είναι απείρως μεγαλύτερη από τα δικά μου, αλεξιπτωτιστικά, τέσσερα τεύχη.