Καιρός για το καθιερωμένο μας update.
Πλέον πατάω κορυφές old school σχιζοφρένειας που πια θεωρούσα ανέφικτες. Στις 70 ώρες και με καμιά δεκαριά ακόμη να μου μένουν για το φινάλε (ουσιαστικά τελειώνω και με την Bastion Of Faith και κατηφορίζω σιγά σιγά και αρχοντικά μετά προς Seal Beach/Citadel και την τελική αναμέτρηση), έρχομαι όλο και περισσότερο στα λόγια του Αδερφού Μηδέν Άγαν. Το παιχνίδι έχει αναντίρρητη ολντσκουλιά και το δυνατότερο χαρτί του είναι το ολόμαυρο χιούμορ και τα άπειρα νερντο/pop culture ρέφερενσιζ του. Συνειδητοποιώ πως αυτά είναι που με κρατάνε.
Τα γραφικά εξακολουθώ να τα θεωρώ απαράδεκτα. Το ίδιο και την απαίτηση για save scumming (αντικείμενα που χρειάζονται για quests βρίσκονται πολύ συχνά κλειδωμένα σε σεντούκια/μπαούλα και αν δεν έχεις μεριμνήσει να ανεβάσεις τα σχετικά skills και αν δεν είσαι έτοιμος να λιώσεις στο quickload, πολύ απλά, λυπούμεθα, θα μείνετε με το OCD στο χέρι). Επίσης, με ξενέρωσε απίστευτα η "μαγική" εμφάνιση της Power Armor (σε αντίθεση με τα Fallout όπου η απόκτησή της αποτελεί την κορύφωση της εμπειρίας και το αληθινό σου χρίσμα σε μετα-αποκαλυπτικό Paladin) καθώς και το πως απλά ΑΥΞΑΝΕΙ την ζημιά που δέχεσαι από τα energy weapons αντί να την μειώνει.
Τεράστια παράλειψη και κάκιστος σχεδιασμός το συγκεκριμένο. H στιγμή που κούμπωνε η Power Armor και έμπαινε η μόντα στο Pulse Rifle, ήταν η αποθέωση της Fallout εμπειρίας και εδώ έχει ξεδοντιαστεί εντελώς.
Στο L.A. όντως τα πράγματα βελτιώνονται από πλευράς γραψίματος/χαρακτήρων αλλά δεν φτάνουν ούτε κατά διάνοια στο μεγαλείο του Fallout 2. Εμφανίζονται κάποια ενδιαφέροντα quests με αρκετές εναλλακτικές λύσεις, αλλά επειδή όλα αυτά τα βιώνουμε αποκλειστικά μέσω κειμένου, εκτιμώ πως δεν έχουν τον ίδιο συναισθηματικό αντίκτυπο που έχουν οι αλληλεπιδράσεις μας με NPC's σε άλλα παιχνίδια.
Ενδεικτικά αναφέρω πως με διαφορά οι μόνοι χαρακτήρες για τους οποίους κάπως ενδιαφέρομαι στο παιχνίδι, είναι οι Scotchmo, Vulture's Cry και Lexcanium. Άντε και ο Βάργκας γιατί είναι μεγάλος τσίφτης. Αχαρακτήριστη και η έλλειψη δυνατότητας διαλόγων/side quests με τα μέλη της ομάδας μας και μην ακούσω τίποτε περί ρετρίλας, γιατί μια χαρά NPC interactions είχαμε, από το πρώτο Baldur's Gate ακόμη.
Συνολικά, το Wasteland 2 είναι μια τιτάνια προσπάθεια, ένα σκληρό μπλόκ 80 ωρών από τον gaming χρόνο μας, το οποίο καταφέρνει να προσφέρει διασκέδαση, αλλά ταυτόχρονα αυτοπυροβολείται και στερεί από τον εαυτό του το all-time classic status που θα του άξιζε. Για μένα, το New Vegas παραμένει η κορυφαία υλοποίηση του Fallout ονείρου και εκτιμώ πως δεν πρόκειται να ξεπεραστεί σύντομα.