Το Ταξιδι τελειωσε.<br>Μαλλον, ψεμματα, αυτο το ταξιδι δεν τελειωνει ποτέ. Οχι επειδη ερχεται το blood and wine σε λιγους μηνες, αλλά γιατι αυτα που ζησαμε κατα τη διαρκεια του θα ειναι μαζι μας για παντα. Δεν υπαρχουν λογια να περιγραψω τι ενιωθα και σε ποια στιγμη του, εξαλλου δεν εχει και σημασια, ο καθενας εχει τον δικο του καταλογο. Αυτο που μενει σε μενα ειναι η διαπιστωση οτι ηταν το πιο πληρες, αυτη ειναι η λεξη που πιστευω το εκφραζει καλυτερα, παιχνιδι που εχω παιξει ποτέ και οτι εχω πια ενα μετρο συγκρισης που μοιαζει πολυ δυσκολο να ξεπεραστει στο μελλον. <br><br>Τα παραπανω ειναι η περιληψη. Brace yorselves, ακολουθει η λονγκ βερσιον. Σε κουτακι γιατι ειναι σεντονάρα ατελείωτη και γιατι εχει ΧΟΝΤΡΑ σποιλερς:<br><br><span class="bbcode_spoiler"><br><span style="font-size:12pt"><u>Το Σετινγκ</u></span>: οπεν γουωρλντ στο συμπαν του γουιτσερ? Ειχα δαγκωθει οταν το πρωτοδιαβασα. Κακως. Μετα το white orchard που λειτουργει σαν τουτόριαλ, ολα ανοιγουν. Αισθημα απολυτης ελευθεριας τσεκ. 749 κουεστς στο κουεστλογκ, μονο και μονο επειδη σ αρεσει να λοξοδρομεις λιγο και να μπαινεις σε οποια σπηλια, καστρο ή χωριουδακι βρεις μπροστα σου και λιγο αριστερα – δεξια απο κει που ηθελες να πας αρχικα? Τσεκ. Η αισθηση οτι η σιρι μπορει να χασει τη ζωη της απο λεπτο σε λεπτο, γιατι εσυ χαζευεις τα ηλιοβασιλεματα στα σκέλιγκε ή κανεις γλυκο ερωτα στα θυματα της ασπρομάλλικης γοητειας σου? Ευτυχως αντσεκ. <br>Ενταξει, δεν μπορουμε να τα εχουμε ολα. τα θετικα και αρνητικα που συνεπαγεται ο ανοιχτος κοσμος ειναι γνωστα. Συνολικα μιλωντας παντως, μια χαρα λειτουργει εδω. Τα χωριά ειναι ζωντανα, τα αγρια θερία δε δειχνουν οτι ειναι φυτεμενα εκει περιμενοντας να περασεις, αλλά μοιαζουν οργανικο μερος του κοσμου που τα περιβαλλει, οι πολεις και ειδικα το νοβιγκραντ ειναι οτι πιο ομορφο και “νορμαλ” σε πολεις εχω συναντησει σε παιχνιδι και σε αφηνουν αφωνο με το μεγεθος και κυριως τη ζωντανια τους.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Τα Γραφικα</u></span>: συνολικα θεσπεσια. Ουρανος, βουνά, νερά, ζώα, σπιτια, καστρα, μπουντρουμια, ολα φυσικα και πανεμορφα. Χαρηκα που χρησιμοποιησα Το Παιγνιδι σαν αφορμη για την αγορα νεου πισιού γιατι πραγματικα αξιζει τον κοπο να το παιξεις σε μαξ σετινγκς. Το μονο αρνητικο το dithering, ειδικα στα φυτα, το οποιο οντως ειναι ξενερωτικό αλλά οπως διαβασα ηταν μαλλον συνειδητή επιλογη της cdp, για να μην “βαρυνει” κι αλλο το παιχνιδι σε απαιτησεις.. μικρο ανταλλαγμα - θυσία μπροστά στο επιπεδο των υπολοιπων γραφικων.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Η Ιστορια</u></span>: νομιζω πως μονο στο πρωτο παιχνιδι της σειρας ο Γκεραλτ ηταν στο κεντρο της δρασης και “προχωρουσε” την πλοκη. Στο δευτερο ηταν ενα πιονι αναμεσα σε δολοπλοκιες, συνωμοσιες και πολιτικη ιντριγκα και απλα ηταν στο κεντρο μιας δίνης που εξελισοταν και ξεδιπλωνοταν περα και πανω απ αυτον. Εδω αν και φαινεται να ειναι ο πρωταγωνιστης, εχω την αποψη οτι κατ ουσιαν η σιρι ειναι που εξελισσει την ιστορια και ολα κινουνται γυρω της. Ειδικα αφου δεν σταματαει το στορι οταν την βρισκει ο γκ., αλλά συνεχιζει με την ιδια να ειναι πρωταγωνιστρια απο κει και περα.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Οι Γυναικες</u></span>: πριν παιξω, μονο και μονο λογω εμφανισης ψηφιζα γιεν. Τωρα που τις “εζησα” και τις 2, η αληθεια ειναι οτι δε μ αρεσει καμμια σαν χαρακτηρας, ουτε και νιωθω οτι καποια απ τις 2 τρελαινεται για τον γκηραλτ. Η τρις εχει κανει λαδιες στο w2, ενω και η γιεν εχει τρελλη ατζεντα, εχει παντα ενα σχεδιο που το ακολουθει ερημην του γκ. και προφανως δεν του εχει καμμια εμπιστοσυνη, αφου μαθαινει τα πάντα τελευταιος, και μονο οταν εκεινη αποφασισει να τ ανακοινωσει σε ολους, ουτε στιγμη πιο πριν. Η πρισίλα ηταν πιασμενη, ασε που ηταν καλο κοριτσι, για σπιτι, και δε νομιζω οτι ηταν πολυ συμβατη με τον γκ. τελικα νομιζω οτι το σανάκι ηταν η πιο ταιριαστη κοπελιά για τον Ασπρο Λυκο.. έκαμα ασχήμιες με το γιενεφερακι βεβαιως βεβαιως, την κειρα, το σανακι και με την τρις πρεπει να φτασαμε κοντα... δεν με τιμά τον αγροίκο, αλλα αληθεια, δε θυμαμαι τωρα... απαπα, απ αυτο και μονο φαινεται οτι δεν ηταν γραφτο με το τρισακι. Χααα, σ αρεσει που τωρα εισαι friendzoned, μαρή?? <br><br><span style="font-size:12pt"><u>κουεστς - NPCs</u></span>: δεν χρειαζεται να πω οτι ισως το πιο δυνατο σημειο του παιχνιδιου ηταν οι κουεστς και οι ενπισής.. δε γραφω εδω για τις πιο αξιομνημονευτες, εχουν τονιστει απ ολους. Ειδικα εκεινες που ηταν χτισμενες σε 3-4 επιπεδα και ξεδιπλωνονταν αλυσιδωτα ηταν ενα μικρο θαυμα. Ακομα κι αυτες που δεν ηταν τοσο μελετημενες, ηταν “τιμιες”, λογικες και ταιριαζαν με τον κοσμο και το σετινγκ.<br>Η σιντιπι εδωσε τα ρεστα της με τους ενπισης. Με τη βοηθεια της μηχανης γραφικων πραγματικα εδωσαν ζωη και χρωμα σε καθε διαλογο. Ηταν η πρωτη φορα σε παιχνιδι που οι γκριματσες και οι εκφρασεις του ενπισή επηρεαζαν την απαντηση μου. μπορεις π.χ. οταν σου μιλαει καποιος να προσπαθησεις να καταλαβεις μεχρι και τι σκεφτεται, αν λεει αληθεια η οχι, να τον συμπαθησεις γνησια ή να τον αντιπαθησεις ακραια, πραγμα που νομιζω προσθετει ακομα ενα επιπεδο σε καθε κουεστ. Οι αγαπημενοι μου ηταν χωρις καποια αξιολογικη σειρα ο Βλοντομιρ, ο Ντίκστρα, ο godling τζονυ και μια καταπληκτικη succubus στο δασος, με κερατα, κατσικοποδαρα και κοφτερο χιουμορ, που δυστυχως εχει ελαχιστη παρουσια, μονο σε μια side quest, αλλά με μαγεψε. Και λιγο πιο πισω ο βαρωνος και ο ολγκιερντ.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Μαχη</u></span>: μ αρεσε πολυ. Φαστ επιθεση, με igni για τις δυσκολες στιγμες... ισως πρεπει να το κοιταξω με ψυχιατρο, αλλα εβρισκα πολυ χαριτωμενο τον τροπο που καιγόσαντε σιγα σιγα οι αντιπαλοι (καταπληκτικα ολα τα εφε, αλλα ειδικα της φωτιας ηταν αξεπεραστο). Οσο ανεβαινανε τα λεβελς και μπαινανε ποντοι στα σκιλς, το μπαλετο του θανατου γινοτανε ακομα πιο εντυπωσιακο. Κανονικη χορογραφια.. να σ εχουνε κυκλωσει 3, να ριχνεις μια σπαθια στον ενα, ν αποφευγεις τον αλλο με τουμπα και να καις τον τριτο μολις σηκωθεις. Επαιζα σε bbb και ειχα προβλημα, ενα μυστηριο πραμα, μονο στις μαχες με τις γροθιες. Βεβαια εγω φταιω προφανως, δεν ασχοληθηκα καθολου, ουτε καν εμαθα τα πληκτρα αμυνας.. Βαραγα κει χαμω και η τις ετρωγα η τον ξαπλωνα. Παντως ψιλομπαγκαρισμενες μου φανηκαν. Δηλαδη, τωρα στο τελος ημαντε λεβελ 38, εκοβα το συμπαν στα 2 με τη σπάθα και ομως, στις γροθιες με κατι χωρικους λεβελ 31, με μαζευανε απ τα λασπονερα... <br><br><span style="font-size:12pt"><u>αρνητικα</u></span>: ας τα γραψω τωρα, πριν μπω στο μεγαλο φιναλε. Μπροστα στο βαρος της τελειοτητας, τα αρνητικα φαινονται πολυ μικρα και λιγα, αλλα πρεπει να τ αναφερω. Μ εκνευρισανε λοιπον: οι αορατοι τοιχοι στο τελος του κοσμου, το χαος σε καποια κομματια του ui (βεβαια ηταν πολυ βελτιωμενο σε σχεση με το 2, το πως μοιραζονταν στον χαρτη τα κουεστς εντελως χύμα και οπως ναναι σε σχεση με το απαραιτητο λεβελ, το dithering στα φυτα και σχωρεστε με τωρα, τα μουσια που μεγαλωνανε. Ελα τωρα, κουκλιτσες μου, που μας ειχατε να τρεχωμε στον μπαρμπερη καθε 10 μερες ενω καιγοταν το συμπαν γυρω μας... γαμω το ρεαλισμο μου μεσα. Χαζο κι αχρειαστο. Τι θ ακουλουθησει? Ξαλαφρωμα του γκεραλτ στα θάμνα καθε πρωι? Μπουγαδα στο ποταμι καθε 3 μερες? Ντουζακι απο βροχονερο στις ταρατσες του νοβι? <br>Αυτα. και βεβαια καποια ελαχιστα αλλά σημαντικά (και για αρκετους gamebreaking) μπαγκς, που πρεπει επειγοντως να λυθουν, γιατι ειναι λεκες στην Τελειοτητα και δεν κανει.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Ο ΓΚΕΡΑΛΤ</u></span>: ο γκηραλτ ειναι Φιλος κι Αδρεφος. Μπηχτης, σφιχτης, τυραγνισμενη ψυχη, δικαιος, μπερδεμενος, ανεκφραστος (λογω φυσης και επαγγελματος), σκληρος οταν χρειαστει. Υποτιθεται ανεκαθεν οτι γενετικα δεν εχει ευαισθησιες κι οτι αρχη του ειναι η εκνευριστικη ουδετεροτητα, αλλά κρυβει καλα τις ελαχιστότατες τρυφερες του στιγμες. Οχι και τοσο καλα στο W3, εδω που τα λεμε.. νομιζω οτι η cdp θελησε να τον παρουσιασει ενα κλικ πιο ανθρωπινο και γουτσουγουτσου απ οσο θα ηθελα. Οχι οτι μου πεφτει και λογος βεβαια. Νιωθω, και βεβαια μπορει να κανω ανετα λαθος, οτι μας τρολαρει κατα καποιον τροπο εκει που τον βαζει να χορευει ή να λεει “σ αγαπω”. Το καταλαβαινω plotwise γιατι το κανει, αλλα δεν ειναι απαραιτητο να συμφωνω. Εννοω, (το πιο χοντρο παραδειγμα που μου ρχεται) οτι, στο μυαλο μου παντα, ο γκηραλτ δε θα πει ποτε: σ αγαπω. Ετσι οπως τον φανταζομαι, μπορει να σταθει μπροστα στη γιεν, να βγαλει τη σπαθα του και να κοψει αργα αργα, χαμογελωντας ντροπαλα, τις φλεβες του για παρτη της, αλλα “σ αγαπω” δε θα της πει ποτέ. Γιατι ετσι. Γιατι ειναι ο Ασπρος Λυκος και γιατι αν δεν το νιωσει εκεινη μονη της, τοτε τα λογια δε μετρανε.<br>Το οτι ειναι πιο ανθρωπινος στο 3 φαινεται κι αλλου. Κανει πιο συχνα χιουμορ, παντα με την ιδια επιτηδες αχρωμη φωνη (ΘΕΟΣ ο νταγκ), χωρις ν αλλαζει τονο, πραγμα που με κανει να γελαω ακομα περισοτερο, του κανουν χιουμορ, (τον ταπωνουν μεχρι και κατι ακυροι κουεστ γκιβερς), οι γκομενες και ειδικα η γεν τον τσακιζουν στην ειρωνια, και σε κατι στιγμες οπως στο θανατο του βεζεμιρ ή οταν βρισκει την σιρι ή στην τελευταια συγκλονιστικη σεκάνς φτανει στα ορια της “νορμαλ”, ανθρωπινης συγκινησης. <br>Τελος παντων, μην το κουραζω αλλο. απλα ειναι ο αγαπημενος μου γκειμινγκ ηρωας εβερ και ο μονος στα οσα παιχνιδια εχω παιξει (χμ, ισως μαζι με τον τεξ) που πραγματικα θα ηθελα να ειναι Φιλος μου και να πηγαιναμε για μπυρες στην rl.<br><br><span style="font-size:12pt"><u>Επιλογες – μελλον</u></span>: προβλεπέ οι επιλογες μου. Αυτες που θυμαμαι ειναι: αυτοκτονησε ο βαρωνος, εσωσα τον ολγκιερντ, βοηθησα να γινει βασιλισα στα νησιά μια κοπελιά που δε θυμαμαι τ ονομα της (θυμαμαι ωστοσο οτι δεν φασωθηκαμε, ηταν κι ασχημη η καψερη), η σιρι στο φινάλε πηγε στον μπαμπα της να μαθει τη δουλεια του αυτοκρατορα γιατι δεν την παλευε με την ανεργία, κι εγω αποσυρθηκα σ ενα σπιτακι στην εξοχη με την γεν. Χμμμ... το τελος αφηνει κενα. Το εχω διαβασει κι αλλου οτι πολυς κοσμος, δικαιως, το βρηκε αρκετα βιαστικο και θολο. π.χ. ειπα ευθεως στην γεν οτι δεν την πολυπιστευω οτι θελει να γερασουμε μαζι στο καλυβακι του μπαρμπα θωμα και περιμενα να με γειωσει, αλλά αυτη ηρθε μαζι μου να πλενει σωβρακοφανέλες και να μαγειρευει για τα επομενα 200-300 χρονια. Δε μου φαινεται λογικο, ειδικα ετσι οπως την παρουσιαζει το παιχνιδι μεχρι εκεινη τη στιγμη. Επισης αφησα την σιρι να παει να πολεμησει τη νεα απειλη, τους παγοτέτοιους και μετα απο καποιος μηνες την βρηκα στα χωραφια να κυνηγαει κουνελακια (λελο, ελπιζω να μη σ επιασε σε καμια παγιδα) χωρις ουτε κουβεντα για οτι μεσολαβησε. <br>Πραγμα που με κανει να πιστευω οτι αυτο θα ειναι και το πλοτ του επομενου παιχνιδιου. Δυστυχως ο γκεραλτ βγαινει στη συνταξη απ οτι λενε κι ετσι ηρωιδα νομιζω θα ειναι η σιρι και θεμα η μαχη της με τα παγακια. Αν και ειναι καλο ατομο και ξηγημενο κι εχει ασπρα μαλλια και ουλη, δε μ ενθουσιαζει η προοπτικη. Ελπιζω κατω απ την πιεση του κοσμου να ξαναβγαλουν παιχνιδι με τον γκεραλτ κεντρικο ηρωα. Ξερω ξερω, “ν αποχωρεις οσο εισαι στην κορυφη”, “πως να βελτιωσεις το τελειο?” κλπ κλπ. Δε μας νοιαζει ρε, θελωμε τη δοση μας, το ναρκωτικο μας..<br><br><span style="font-size:12pt"><u>CDP</u></span>: ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ. Ειστε μαγοι. Σαν δημιουργοι πρωτα και μετα σαν εταιρεια. Φτιαξατε ενα παιχνιδι αψογο. <br>Ασχετο, ψαχνω να βρω ποιος σκηνοθετησε τις κατσήνς. Βρειτε μου λινκ. Ειναι δυνατον να μην υπαρχουν διθυραμβοι παντου στο νετ γι αυτο το θεμα? Αυτο ειναι ιντερακτιβ μουβι κι οχι τα τελτέλια που παιζει ο βορατσος. Οι γωνιες ληψης, τα πλανα, οι αλλαγες της καμερας μ αφησανε αφωνο. μια κανονικη, επαγγελματικη ΑΑΑ ταινια μεσα στο Παιχνιδι. Πολυ μπροστα, ετη φωτος.<br><br>Σορυ. Ισως ειναι το λονγκεστ ποστ εβερ. Ντρεπομαι λιγο, αλλα απ την αλλη, αυτο δειχνει το ποσο σημαντικο για μενα ηταν Το Παιγνιδι αυτο. Ειναι σε αλλο επιπεδο απο οτι αλλο εχω παιξει, δεν μπαινει καν σε αριθμητικη διαδικασια αξιολογησης. Απλα: Ο Γουιτσορας 3 και οι αλλοι. Θενκς σαπκοφσκι, θενκς σιντιπι. GGOAT.<br><br><br>Εντιτ: δεν γλιτωσατε ακομα. Νομιζατε οτι αυτο ειναι ολο? Ακολουθει screenshots αφιερωμα τις επομενες ωρες...</span>
" title="
