AGE OF EMPIRES II: DE – CHRONICLES: ALEXANDER THE GREAT

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε ένα από τα καλύτερα DLC και single-player ιστορίες για real-time strategy (RTS) στην πρόσφατη μνήμη, με το Age of Empires II: DE – Chronicles: Battle for Greece. Εξιστορώντας τόσο τους Μηδικούς Πολέμους όσο και τα κύρια γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου, μας άφηνε με ένα ωραιότατο cliffhanger ότι η σειρά θα συνεχιστεί με την ιστορία του Μεγάλου Αλέξανδρου. Λιγότερο από ένας χρόνος πέρασε και είμαστε πλέον σε θέση να εξετάσουμε τη συνέχεια, με τον γλωσσοδέτη για τίτλο, Age of Empires II: DE – Chronicles: Alexander the Great.

Όπως είναι αναμενόμενο, η ιστορία που πραγματεύεται το Alexander the Great (AtG εφεξής) εκτείνεται σε μικρότερη ιστορική περίοδο (15ετία) της αντίστοιχης του Battle for Greece (25ετία), φυσικό επακόλουθο του πρόωρου θανάτου του μεγάλου στρατηλάτη. Η CaptureAge, και εδώ, έχει μελετήσει εμπεριστατωμένα όλη τη βιβλιογραφία και με πλήρη σεβασμό στο πρωτότυπο υλικό και την ιστορική έρευνα (και λιγότερο βασισμένη στη “Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου“) έχει καταφέρει να παντρέψει το ιδιόρρυθμο gameplay ενός RTS με τα γεγονότα και τους λαούς τής τότε ιστορικής περιόδου. Όπως είναι αναμενόμενο, το AtG παρέχει μία αμιγώς single-player εμπειρία που σημαίνει ότι οι τρεις νέοι πολιτισμοί (Macedonians, Thracians, και Puru) είναι διαθέσιμοι μόνο στις αντίστοιχες αποστολές της campaign είτε σε single-player skirmishes. Οι πολιτισμοί πέραν μερικών ιντριγκαδόρικων αλλαγών (π.χ. οι Θράκες μπορούν να χτίσουν οπουδήποτε χωρίς περιορισμούς από τον ανισόπεδο χάρτη) φαντάζουν λίγο ως reskin υπαρχόντων. Αποφεύγοντας τον οφθαλμοφανή και βαρετό συνάμα σκόπελο του να εξηγήσουμε τα βασικά (τι είναι RTS, τι είναι το Age of Empires, τι είναι η ζωή) ας εξετάσουμε το ζουμί της single-player campaign.

Μέσα από 18 συνολικά αποστολές, το AtG παραθέτει τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής και στρατιωτικής σταδιοδρομίας του Μ. Αλέξανδρου, αλλά και το γεωπολιτικό πλαίσιο ορισμένων παράπλευρων γεγονότων (όπως π.χ. η αποστολή των Puru, όπου αναλαμβάνουμε το ρόλο του βασιλέα Πώρου). Ξεκινώντας από την εξοικείωση μας με τους Μακεδόνες μέσω των εκστρατειών του Φιλίππου του Β’ κατά των Σκύθων, όταν ο Αλέξανδρος ήταν ακόμη έφηβος, προχωράμε στη Μάχη της Χαιρώνειας που είναι και το επίσημο σημείο καμπής με την ολοκληρωτική επικράτηση των Μακεδόνων στον ελλαδικό χώρο (Σπάρτης εξαιρουμένης που αρνήθηκε την αναγνώριση του Φιλίππου). Το AtG δίνει ιδιαίτερη βάση και στη Βαλκανική Εκστρατεία με τρεις αποστολές (Θράκες, Πολιορκία Πήλιου Ιλλυρίας, Άλωση των Θηβών) προτού προχωρήσει για τα καλά στην Περσική Εκστρατεία με όλες τις μάχες της μέχρι και το θάνατο του Αλέξανδρου.

Αυτό που είναι εμφανές από την αρχή είναι ότι σε αντίθεση με το Battle for Greece, το AtG είναι περισσότερο γραμμικό και αρκετά απλούστερο στο σχεδιασμό των αποστολών του. Δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι διαφορετικά, αφού π.χ. η Μάχη του Γρανικού ή των Γαυγάμηλων μπορούν να αποδοθούν με πεπερασμένους τρόπους. Δεν σημαίνει βέβαια ότι η ευρηματικότητα των σχεδιαστών περιορίστηκε, αντιθέτως, υπάρχουν παραδείγματα όπου μπορούν να χωρέσουν αρκετά ψήγματα στρατηγικής όπως οι μικρές υποαποστολές στο Γρανικό που καθορίζουν την έκβαση της μάχης. Η νέα επίσκεψη της Αλικαρνασσού ή αναβίωση της πολιορκίας της Τύρου φέρνουν επίσης μία γλυκιά νοσταλγία από τα σχολικά θρανία, τότε που η μελέτη τους φάνταζε περισσότερο ως ρομαντικό παραμύθι (που δυστυχώς για πολλούς παρέμεινε ως τέτοιος εθνικοσυναισθηματισμός) παρά ως καθοριστικά γεγονότα της Ιστορίας.

Με εξαίρεση την αποστολή Indica όπου αναλαμβάνουμε το ρόλο του Νέαρχου κατά τον περίπλου ολόκληρης της ινδικής χερσονήσου, μακράν μίας από τις ωραιότερες αποστολές πιθανώς σε ολόκληρο το παιχνίδι, το AtG φαντάζει ως ιστορία πάνω σε σιδηρόδρομο. Μικρές, αλλά χορταστικές αποστολές, χωρίς όμως τεράστια εναλλαγή ή επιπτώσεις επιλογών σε μετέπειτα γεγονότα όπως τις ζήσαμε σε μεγάλο όγκο στο Battle for Greece. Το soundtrack που συνοδεύει το DLC φέρνει μία νότα (no pun intended) από μεγάλες, επικές ταινίες της δεκαετίας των 60s (Jason and the Argonauts, L’ira di Achille) με την κατάλληλη νοσταλγία από τα παιδικά μας χρόνια όταν ακούγεται η μελωδία του αξεπέραστου Cave.

Η ίδια η απόδοση των γεγονότων μέσα από τις αποστολές διακατέχεται από μία αίσθηση buddy movie (ο Αλέξανδρος και η κουστωδία του από τον Περδίκκα, Κλείτο το Μέλανα, Νέαρχο και το αιώνιο comic relief, Αέρωπο) όπου νεανίες οραματίζονται δόξα και πλούτη. Ίσως η γραφή της αφήγησης θέλησε να το αντιπαραβάλει με την κόπωση που επήλθε μετά τη δεκαετή εκστρατεία βαθιά στην Περσική Αυτοκρατορία όταν και ο Αλέξανδρος πέθανε. Υπάρχουν αυξομειώσεις στην απόδοση, με το Αλέξανδρο να απαγγέλει συνέχεια Όμηρο και με τους ακολούθους να έχουν μονοδιάστατη προσωπικότητα, π.χ. ο Ηφαιστίωνας ως groupie, ο Περδίκκας ως ένας λιγότερο αυθόρμητος Αλέξανδρος, ο Νέαρχος ως ιδεαλιστής περιηγητής παρά στρατιώτης. Σε αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγεται και ο Παρμενίωνας που έχει περιοριστεί στον άχαρο ρόλο-καρικατούρα του δειλού και λειτουργεί περισσότερο ως αντίρροπη δύναμη στον Μ. Αλέξανδρο παρά ως άξιος και συνετός σύμβουλος. Μοναδική εξαίρεση είναι ίσως ο Κλείτων ο Μέλας, που έχει ίσως την πιο εμφανή εξέλιξη χαρακτήρα στην πορεία της campaign από τους δευτερεύοντες ρόλους.

Όπως και να έχει το DLC Chronicles: Alexander the Great παρέχει 15 γεμάτες και χορταστικές ώρες νέου Age of Empires II, ενώ δρα ως προεόρτιο για το επόμενο κεφάλαιο, ή κεφάλαια, Chronicles. Το ψηφιδωτό στο τελευταίο cinematic μας αφήνει με το απαραίτητο cliffhanger δείχνοντας τη λεκάνη της Μεσογείου και αναφέροντας μία αυτοκρατορία που στήθηκε αργά και άντεξε. Ποια θα μπορούσε να είναι άραγε;

Go to discussion...