MOUSE: P.I. FOR HIRE

Η αρχική ιδέα του Mouse: P.I. For Hire ήταν εξ’ αρχής πολύ ενδιαφέρουσα. Η ενσωμάτωση της «καρτούν» αισθητικής του Cuphead σε FPS, μέσα σε ένα noir περιτύλιγμα, δεν είναι κάτι που το βλέπεις σε καθημερινή βάση και, πιθανότατα, μόνο μια indie ομάδα ανάπτυξης, όπως η Fumi Games, θα μπορούσε να επιχειρήσει. Μια ομάδα που δείχνει έντονη διάθεση να ρισκάρει, καθώς πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο της παιχνίδι, το οποίο, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, γινόταν ολοένα και πιο φιλόδοξο. Με κίνδυνο λοιπόν, το παιχνίδι της να καταλήξει σαχλό (κάτι πολύ εύκολο να συμβεί), ύστερα από περίπου τέσσερα χρόνια δουλειάς, το Mouse: P.I. For Hire είναι πλέον γεγονός – και μόνο σαχλό δεν είναι.

Αν είναι κάτι που οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε, είναι ότι το παιχνίδι είναι πρωτίστως FPS παλιάς κοπής ή «boomer shooter», όπως συνηθίζουμε να τα βαφτίζουμε τα τελευταία χρόνια. Συνεπώς, δεν υπόσχεται ούτε επιδιώκει να παρουσιάσει κάτι ριζικά διαφορετικό. Ωστόσο, βασικός στόχος του είναι να εξελίξει, όσο είναι εφικτό, τη γενική ιδέα των boomer shooters, ώστε να αποφευχθούν οι συνήθεις «ασθένειες» του είδους, όπως μονοτονία ή/και κορεσμός. Το πρώτο στοιχείο που οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι άλλο από τον οπτικοακουστικό τομέα.

Η ιδιαίτερη μαυρόασπρη προσέγγιση, με τους δισδιάστατους χαρακτήρες να κινούνται μέσα σε 3D περιβάλλοντα (σαν κινούμενο θεατρικό ντεκόρ) είναι μαγευτική. Ποντικοί, αρουραίοι και αλιγάτορες αναπαριστούν ανθρώπινες φιγούρες, ενώ ταυτόχρονα τόσο ο κεντρικός ήρωας όσο και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι εμφανώς επηρεασμένα από ανάλογες ταινίες του Humphrey Bogart. Πρόκειται για στάνταρ χαρακτηριστικά που «αρπάζουν από τα μαλλιά» τον επίδοξο παίκτη, που έχει έστω και το παραμικρό ενδιαφέρον για ταινίες/βιβλία του είδους.

Στην επίτευξη της ‘30s ατμόσφαιρας συνεισφέρει τα μέγιστα το υπέροχο jazz soundtrack, ειδικά γραμμένο για το παιχνίδι, με το main theme να είναι απίστευτα πιασάρικο – σε σημείο να το σιγοτραγουδάς ακόμη και εκτός παιχνιδιού (σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι στους τίτλους αρχής η μελωδία ακούγεται a capella από τα ηχεία). Επιπλέον, ο «πολύς» Troy Baker από το εξαιρετικό voice-cast, είναι καταπληκτικός, για μια ακόμη φορά, με τη βραχνή φωνή του να δίνει αμέσως το στίγμα του πρωταγωνιστή Jack Pepper: ενός ακόμη ακέραιου, αλλά πάντα επιρρεπούς στο αλκοόλ και στις ωραίες γυναίκες, ντετέκτιβ που ευελπιστεί κάποτε να βάλει σε τάξη τη διεφθαρμένη πόλη του, Mouseburg.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του Mouse: P.I. For Hire είναι ότι δίνει μεγάλη έμφαση στην πλοκή. Το παιχνίδι διαθέτει πάρα πολλές γραμμές διαλόγων, γεμάτους με έξυπνες ατάκες και «μαύρο» χιούμορ και μια πλούσια ιστορία, όπου πρακτικά προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε τρεις (φαινομενικά) διαφορετικές υποθέσεις, οι οποίες όμως σύντομα καταλήγουν σε έναν κοινό παρονομαστή. Όπως είναι προφανές, συμπεριλαμβάνονται όλα τα κλισέ των noir ιστοριών, όπως διεφθαρμένοι πολιτικοί και αστυνομικοί, μοιραίες γυναίκες, σκληροί γκάνγκστερς – you name it. Το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό και σίγουρα, λόγω των ενήλικων θεμάτων που προσεγγίζει, αλλά και την απεικόνιση καρτουνίστικης βίας, δεν απευθύνεται σε μικρά παιδιά, παρ’ όλο που οι χαρακτήρες του παιχνιδιού θυμίζουν…Μίκι Μάους.

Σπάνια βλέπουμε ένα FPS να έχει τόσο προσεγμένο σενάριο και το Mouse: P.I. For Hire κατορθώνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του παίκτη και για την έκβασή του, πέρα από τη δυναμική του ως shooter. Όπως γράψαμε στην αρχή του review, το παιχνίδι δεν ξεχνά ότι είναι FPS και όχι adventure (αν και θα μπορούσε), και ορθώνει το ανάστημά του, χωρίς φόβο και πάθος. Οι shooting μηχανισμοί είναι άκρως μελετημένοι και καλοδουλεμένοι, με τη δράση να κινείται σε υψηλές ταχύτητες, ενώ το traversal του Jack είναι άψογο και αποτελεί έναν από τους κυριότερους λόγους που η ενασχόληση μαζί του είναι τόσο ευχάριστη. Ο Jack Pepper αποδεικνύεται ιδιαίτερα ευέλικτος ως ποντικός, καθώς στο παλμαρέ του διαθέτει διπλό άλμα, τη δυνατότητα να περπατάει στους τοίχους, να σκαρφαλώνει σε συγκεκριμένα σημεία, ακόμη και αιώρηση, με την ουρά του να λειτουργεί σαν έλικας (!).

Οι δυνατότητες αυτές αποκτώνται σταδιακά, όσο προχωράμε στην περιπέτεια, όπως εξάλλου συμβαίνει και με τον εξοπλισμό του ήρωά μας. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη ποικιλία όπλων, τα οποία μάλιστα επιδέχονται αναβαθμίσεων, εφόσον επισκεφθούμε την Tammy στο hub/ορμητήριο του παιχνιδιού, δηλαδή στη γειτονιά όπου βρίσκεται το γραφείο μας. Ξεκινάμε με το απλό Micer, που είναι μάλλον αδύναμο (αλλά χρήσιμο στις μακρινές αποστάσεις), και στη συνέχεια αποκτάμε πιο αποτελεσματικά όπλα, όπως το Boomstick για τις «στενές επαφές», το πανίσχυρο Devanisher για crowd control ή το καταιγιστικό James Gun (ανάλογο του Tommy Gun). Φυσικά, αργότερα εμφανίζονται μερικά πολύ ευφάνταστα και ασυνήθιστα όπλα (με alternative fire, παρακαλώ), αλλά δεν θα αποκαλύψουμε τη φύση τους, καθώς συνδέονται άμεσα με την υπόθεση του παιχνιδιού.

Η αναβάθμιση των όπλων γίνεται εφόσον ανακαλύψουμε, κατά τις περιπλανήσεις μας, τα αντίστοιχα blueprints και τα δώσουμε στην Tammy, κατά την επιστροφή στη βάση μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το παιχνίδι, πλην λίγων εξαιρέσεων, δε μας προσφέρει τα blueprints «στο πιάτο», αλλά συχνά καλούμαστε να τα αναζητήσουμε. Μπορεί, σε γενικές γραμμές, ο σχεδιασμός των levels να είναι γραμμικός, ωστόσο σε όλα υπάρχουν πολλά μυστικά, τα οποία, σε αρκετές περιπτώσεις, είναι έξυπνα κρυμμένα – συνεπώς συνιστάται να είμαστε παρατηρητικοί. Παρ’ όλα αυτά, η ευελιξία του Jack εξυπηρετεί σημαντικά την εξονυχιστική εξερεύνηση των levels, ενώ στα ήδη πλούσια προσόντα του συμπεριλαμβάνονται το ότι μπορεί να χώνεται σε αεραγωγούς και να σπάει κλειδαριές με την ουρά του (!), αφού ολοκληρώσουμε ένα εύκολο mini-game.

Οι εκπλήξεις του Mouse: P.I. For Hire δεν σταματούν εδώ, καθώς διαπιστώνουμε ότι το παιχνίδι, όσο εξελίσσεται και αποκαλύπτει τους άσους που κρύβει στα μανίκια του, γίνεται ολοένα και πιο ενδιαφέρον. Ενδεικτικά, να αναφέρουμε ότι στο hub του παιχνιδιού μπορούμε να αναλάβουμε side quests από διάφορους φίλους/συνεργάτες, τα οποία προσφέρουν αντίστοιχα οφέλη σε χρήματα (για ανεφοδιασμό σε πυρομαχικά και αγορά συλλεκτικών αντικειμένων) ή blueprints, ενώ συλλέγοντας στοιχεία για τις τρεις υποθέσεις που έχουμε αναλάβει, ξεκλειδώνουμε νέες αποστολές, τις οποίες μπορούμε να ολοκληρώσουμε με όποια σειρά θέλουμε. Αυτή η μικρή αίσθηση ελευθερίας είναι άκρως καλοδεχούμενη, ενώ είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μετακινούμαστε από αποστολή σε αποστολή μέσω του αυτοκινήτου μας, σε έναν χάρτη με top-down απεικόνιση, ο οποίος, με τη σειρά του, κρύβει επίσης τα δικά του μυστικά.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του παιχνιδιού, πέρα από τα προαναφερθέντα, είναι η ποικιλία καταστάσεων που αντιμετωπίζουμε σε κάθε αποστολή. Το Mouse: P.I. For Hire είναι ένα boomer shooter που έχει το χάρισμα να μην επαναλαμβάνει συχνά τον εαυτό του. Τα περιβάλλοντα που επισκεπτόμαστε είναι μοναδικά σε κάθε τοποθεσία, οι προκλήσεις που έχουμε να διαχειριστούμε διαφέρουν σημαντικά και σε ορισμένες στιγμές είναι ιδιαίτερα ευφάνταστες, ενώ υπάρχει και ένας αξιοσημείωτος αριθμός από bosses, στα οποία (στην πλειονότητά τους) δεν αρκεί απλώς να «ξεφορτώσουμε» όλα τα πυρομαχικά πάνω τους, αλλά να βάλουμε λίγο το μυαλό μας να δουλέψει.

 Ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι σε όλο αυτό, είναι ότι υφίσταται κάτι που πολλοί developers ξεχνούν να ενσωματώσουν στα παιχνίδια τους: το λεγόμενο μέτρο. Είτε καλούμαστε να περάσουμε από μια σειρά από πλατφόρμες είτε βρισκόμαστε σε κατάσταση μάχης ή επιλύουμε περιβαλλοντικούς γρίφους (υπάρχουν και τέτοιοι), το παιχνίδι δεν αναγκάζει τον παίκτη να το κάνει για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να καταντήσει κουραστικό. Επίσης, φροντίζει τακτικά να ανανεώνει την υγεία και τα πυρομαχικά μας, με τα levels να διαθέτουν πολύ ικανοποιητικό απόθεμα σε κάθε περιοχή (σημειωτέον, δεν υπάρχει auto-heal), με αποτέλεσμα να μην ξεμένουμε ποτέ. Αν θα μπορούσαμε να εκφράσουμε κάποια (μάλλον μικρά) παράπονα είναι ότι τα είδη των εχθρών δεν εξελίσσονται ιδιαίτερα μέχρι το τέλος (κάτι εν μέρει αναμενόμενο) και έχουν απλοϊκά μοτίβα επιθέσεων, ενώ ορισμένα όπλα αποκτώνται πολύ αργά, όταν έχουμε ήδη κατασταλάξει σε εκείνα που μας εξυπηρετούν καλύτερα.

Ωστόσο, για να μην κλείσουμε την παρουσίαση με αρνητική διάθεση, ας αναφερθούμε και στο «κερασάκι στην τούρτα», που δεν είναι άλλο από τη χορταστική διάρκειά του. Στο δικό μου playthrough, χρειάστηκα περίπου 14 ώρες για να δω τους τίτλους τέλους, χωρίς να ολοκληρώσω όλα τα side quests και χωρίς να ασχοληθώ σχεδόν καθόλου με το έξτρα mini-game με τις baseball cards (ιδανικό για τους ψυχαναγκαστικούς συλλέκτες). Σίγουρα, ο χρόνος αυτός αυξάνεται δραματικά, αν κάποιος αποπειραθεί να εξερευνήσει τα πάντα ή δοκιμάσει να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, ενώ το φινάλε του παιχνιδιού αφήνει σαφή υπονοούμενα για συνέχεια των περιπετειών του Jack Pepper (σε μορφή DLC, τουλάχιστον αρχικά). Την περιμένουμε με ανοικτές αγκάλες.

Go to discussion...