Captain's Log

Γιατί ο κόσμος χρειάζεται τα “σκουπίδια” της Marvel

Be your own hero

Σήμερα θα ξεφύγουμε από τη συνηθισμένη gaming-focused θεματολογία μας διότι μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο forum του site μού έδωσε την αφορμή να γράψω ορισμένα πράγματα για το Marvel Cinematic Universe, το τι θεωρείται πραγματικός κινηματογράφος και ποιο τελικά είναι το μήνυμα που εμείς ως θεατές λαμβάνουμε. Ο φημισμένος σκηνοθέτης Martin Scorsese πριν από κάποιο καιρό εξέφρασε την άποψη ότι οι ταινίες της Marvel “δεν είναι σινεμά”, διευκρινίζοντας αργότερα σε σχετικό άρθρο του ότι “το σινεμά ασχολείται με χαρακτήρες – την πολυπλοκότητα των ανθρώπων, την αντιφατική και ενίοτε παράδοξή τους φύση, τους τρόπους που μπορεί να πληγώσουν ή να αγαπήσουν ο ένας τον άλλο και στο τέλος να έρθουν αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους.” Είναι μία όμορφη φράση που περικλείει τους βασικούς λόγους για τους οποίους το κινηματογραφικό είδος του drama -χρησιμοποιώ την αγγλική λέξη για να τονίσω ότι μιλάμε για το κινηματογραφικό είδος, όχι το αρχαιοελληνικό θέατρο – μονοπωλεί κάθε χρόνο τα κινηματογραφικά βραβεία. Εξερευνά, συγκινεί, αγγίζει, κριτικάρει. Σημαίνει όμως αυτό ότι κανένα άλλο είδος δεν έχει το δικαίωμα να ονομάζεται “σινεμά”;

Πριν προχωρήσω παρακάτω, ας πούμε το προφανές: Ασφαλώς η μέση ταινία του MCU δεν μπορεί να θεωρηθεί το ίδιο βαρύνουσα για την τέχνη και τον πολιτισμό με ένα drama από έναν θρύλο όπως ο Scorsese. Ένα drama έχει την στόχευση και την πολυτέλεια να αφιερώσει τις 2+ ώρες της διάρκειάς του στην εξερεύνηση και ανάλυση των χαρακτήρων του. Αντίθετα, ένα blockbuster (είτε μιλάμε για μια ταινία της Marvel είτε για κλασικούς action τίτλους των 80s) επιδιώκει να συναρπάσει το κοινό με δράση, εφέ, εντυπωσιακές sequences. Και τα δύο είδη επιδιώκουν εντέλει την ψυχαγωγία με την ευρεία έννοιά της, ωστόσο τα dramas ενδιαφέρονται περισσότερο να εξερευνήσουν το θέμα τους και να παραδώσουν το μήνυμά τους στο μυαλό του θεατή παρά να τον διασκεδάσουν. Η διάκριση και διαμάχη μεταξύ “υψηλής” και “λαϊκής τέχνης” ασφαλώς δεν είναι καινούριο φαινόμενο και εδώ ίσως εντοπίζεται ένα κενό στην επιχειρηματολογία του Scorsese, καθώς ειδικά ο αμερικανικός κινηματογράφος έχει παράδοση στην δημιουργία blockbusters σχεδόν από την αυγή του. Από τα ιστορικά έπη των 1950s και την ταινία Jaws του Steven Spielberg που γέννησε τον όρο blockbuster μέχρι τις σημερινές υπερπαραγωγές, το Χόλιγουντ είχε πάντοτε ταινίες που έβαζαν ως πρώτο στόχο το θέαμα.

Πέρα από όλα αυτά πάντως, δεν έχω σκοπό να μπω στη συζήτηση για το αν οι ταινίες της Marvel είναι “σκουπίδια”, όπως τις χαρακτήρισε ένας φίλος στο forum. Οποιοσδήποτε έχει κατασταλάξει σε μία άποψη για το θέμα αυτό δεν περιμένει εμένα να γράψω δυο γραμμές για να την αλλάξει. Ο καθένας μας έχει τα δικά του κριτήρια, τις δικές του προτιμήσεις και απόψεις, τη δική του σκέψη, οπότε είναι ελεύθερος να κρίνει κάθε είδους media κατά το δοκούν. Άλλωστε όλοι μας ως gamers γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο μπορεί να διαφέρουν οι απόψεις για ένα παιχνίδι, το αριστούργημα του ενός είναι το σκουπίδι του άλλου. Προτιμώ λοιπόν να παραθέσω ένα επιχείρημα για τον λόγο που οι ταινίες και σειρές της Marvel, ανεξαρτήτως του πόσο ποιοτικές τις θεωρεί κάποιος, είναι σημαντικές για όλους μας. Για την κοινωνία που έχουμε αλλά και για την κοινωνία που θέλουμε να έχουμε.

Οι ταινίες της Marvel απευθύνονται σε ένα ευρύ, παγκόσμιο κοινό και κατά συνέπεια έχουν το προνόμιο να μπορούν να επηρεάσουν δεκάδες εκατομμύρια κόσμο με τα μηνύματα που εμπεριέχουν. Τι βλέπουμε λοιπόν σε μια superhero movie; Απλούς ανθρώπους που αποκτούν υπερφυσικές ιδιότητες και αποφασίζουν να τις θέσουν στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Ανθρώπους με ελαττώματα, με προβλήματα, με διλήμματα και ένστικτα που προσπαθούν παρ’ όλα αυτά να βάλουν τις ζωές τους σε τάξη και να προσφέρουν στο κοινό καλό. Ανθρώπους που αντιμετωπίζουν και πολεμούν σοβαρές κοινωνικές παθογένειες, που βάζουν τα ιδανικά τους πάνω από το προσωπικό όφελος. Ανθρώπους οι οποίοι έρχονται απέναντι από το σκοτεινό κομμάτι του εαυτού τους και το υπερνικούν. Ταινίες με μαζική απήχηση και τεράστιο κοινό λένε σε όλους μας “προσπάθησε να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να νοιάζεσαι για τους γύρω σου”.

Ο Tony Stark είναι ένας εγωπαθής, φιλήδονος έμπορος όπλων που έρχεται κατάφατσα με τις συνέπειες των πράξεών του. Η ιστορία του τελειώνει με τον ίδιο να θυσιάζεται, να αφήνει πίσω πλούτη, οικογένεια και προσωπική ευτυχία για να σώσει τους συνανθρώπους τους. O Steve Rogers ξεκινά ως ένας στρατιώτης που θέλει τυφλά να υπηρετήσει τη χώρα του. Καταλήγει ως ένας άνθρωπος που μαθαίνει να εκτιμά τις χαρές της ζωής. Ο Thor πίστευε ότι το πεπρωμένο του ήταν να γίνει βασιλιάς, εντέλει αποδέχεται ότι πρέπει να αγαπήσει αυτό που πραγματικά είναι. Οι ταινίες της Marvel μάς μίλησαν για την ανευθυνότητα του παγκόσμιου εμπορικού-στρατιωτικού λόμπι, για τους κινδύνους της μαζικής παρακολούθησης και ελέγχου, για το ένοχο παρελθόν της αποικιοκρατίας, για τις συνέπειες της αδιαφορίας των ισχυρών για τους αδύναμους. Τα θέματα αυτά σχολιάστηκαν εξ απαλών ονύχων, ασφαλώς. Επιδερμικά θα πει κάποιος, χωρίς το βάθος που θα είχε ένα drama με αντίστοιχη θεματολογία. Δεν διαφωνώ. Όμως είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πόσο ισχυρό είναι το μήνυμα που στέλνεται και πόση αποτελεσματικότητα έχει η μετάδοσή του όταν γίνεται μέσω ταινιών που βλέπει όλος ο κόσμος.

Έστω και αν οι ταινίες αυτές δίνουν ένα απλό ερέθισμα, για κάποιους θα είναι αρκετό ώστε να εντρυφήσουν και να επεκταθούν σε άλλα έργα με πληρέστερη ανάλυση. Κάποιοι, οι πολλοί, θα σταματήσουν εκεί, όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση το αρχικό αυτό ερέθισμα έχει μεγάλη αξία. Γενιές ολόκληρες παιδιών, εφήβων, ενηλίκων βλέπουν και αγαπούν χαρακτήρες οι οποίοι θέλουν να κάνουν καλό, θέλουν να προσφέρουν. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από αυτό;

Admiral

Αφοσιωμένος PC gamer, ο Αλέξανδρος παίζει τα πάντα ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής, δείχνει όμως προτίμηση σε turn-based, strategy, RPGs και θεωρεί το UFO: Enemy Unknown ως το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών. Κατά τα άλλα, προσπαθεί να κρύψει τα χελωνίσια αντανακλαστικά του αποφεύγοντας το competitive multiplayer γιατί, λέει, "δεν του ταιριάζει" και αναζητά τρόπους ώστε να αναγνωριστεί η "Church of Gaben" ως επίσημη θρησκεία στη χώρα μας.

Tony Corvus

Kraken
Joined
Dec 1, 2012
Messages
8,360
Με αυτά τα παιδιάσματα των θρεντς/κειμένων δεν πρόκειται να τον κατακτήσεις.


Λοιπόν... Με βάση το xorismos.gr
Άκου πτώμα να μαθαίνεις.
"Έχεις ωραίο μυαλό και δεν είμαι ζόμπι... Θες να μου δώσεις το τηλέφωνο σου; "
Μετά θα του πεις "φοράω ένα διάφανο παντελόνι, θα ήθελες να το δεις;"
 

nitro912gr

Kraken
Joined
Nov 26, 2012
Messages
8,517
δεν έχω ασχοληθεί με το θέμα και θεωρώ τις ταινίες της Marvel ποιοτική πίτσα, αλλά δεν θα έλεγα ότι δεν υπάρχει δράμα και ανάπτυξη χαρακτήρων σε αυτές, μάλλον ο Σκορτσέζε είναι τυπικός γέρος που δεν μπορεί να χωνέψει ότι και τα μικιμάο έχουν σενάριο, πλοκή, δράμα, χαρακτήρες.
 

Snipereye

Umber Hulk
Joined
Sep 17, 2013
Messages
771
Ωραιο αρθρακι admiral, kudos ;)

Edit: nitro πιο πολυ διαφημιση για το irishman που εβγαινε λιγο καιρο μετα εκανε τοτε ο Σκορσεζε, παρα τα πιστευε αυτα.
(η, τουλαχιστον, αυτο θελω να πιστευω εγω :LOL:)
 

nitro912gr

Kraken
Joined
Nov 26, 2012
Messages
8,517
@Snipereye μπα, είναι σημείο των καιρών, όλοι θα γεράσουμε και θα γίνουμε γεροπερίεργοι και θα κοιτάμε μέσα που δεν καταλαβαίνουμε και θα λέμε "ναι αλλά αν δεν παίξεις σε 480Χ320 δεν καταλαβαίνεις τι πάει να πει ωραία γραφικά, τι VR και κουραφέξαλα μου λέτε;".


Ο Σκορτσέζε και ο κάθε σκορτσέζος που μεγάλωσαν σε μια εποχή που του έμαθαν ότι είναι ιντελέκτουαλ μόνο αν ασχολείται με βιβλία και σινεμά, αδυνατεί να καταλάβει τι είναι ένα visual novel και πόσο εξαιρετική γραφή και βάθος μπορεί να έχει, ενδεχομένως να κοιτάζει τα Startrek και να νομίζει ότι είναι διαφημιστικά σποτ της νάσα και όταν θα αναγκάστηκε να βγάλει ταινία στο Netflix θα πρέπει να είχε βγάλει σπυράκια στον κώλο για 2 μήνες τουλάχιστον.

Δεν τον κατηγορώ, σίγουρα και οι ιντελέκτουαλ του 18ου αιώνα θα έβλεπαν τον ρομαντισμό ως μικιμάο μπροστά στον κλασικισμό που έμαθαν αυτοί.
 

[email protected]

Mind-flayer
Joined
Dec 8, 2012
Messages
2,312
Ταπεινή μου άποψη, σινεμά είναι. Με τον ίδιο τρόπο που Πλιάτσικας και Ραχμάνινοφ στέκουν αμφότεροι υπό την ομπρέλα της μουσικής. Διαφωνώ με τη διατύπωση πως:

"Και τα δύο είδη επιδιώκουν εντέλει την ψυχαγωγία με την ευρεία έννοιά της."

Ψυχαγωγία και διασκέδαση δεν ταυτίζονται, ούτε και είναι αλληλένδετες, ενώ δε δίνεται κάποιος ορισμός για την "ευρεία έννοια", ώστε να μπορώ να συμπεράνω κάτι παραπάνω. Θεωρώ πως τα blockbusters στοχεύουν στη διασκέδαση, πιθανώς πασπαλισμένη με διακριτικά ψυχαγωγικά στοιχεία. Αυτά νομίζω πως ανακύπτουν από την "καθημερινή" φύση των ηρώων του MCU, μα σε επιδερμικό επίπεδο, όπως αναφέρεται και στο άρθρο. Τα blockbusters είναι χρήσιμα, γιατί παρέχουν ανέμελη διασκέδαση, που μπορεί να σου αφήσει και κάτι σαν επιμύθιο. Ριζική επίδραση πάνω στους πυλώνες της ενήλικης προσωπικότητάς σου ωστόσο, δε διαβλέπω πως θα έχουν ποτέ.

Νομίζω πάντως πως στα 90 του ο Σκορτσέζε θα έχει πολύ πιο αποκρυσταλλωμένη εικόνα για την το περιεχόμενο της έννοιας του κινηματογράφου, τους στόχους του και τα μέσα που χρησιμοποιεί για να τους πετύχει, απ' όσο θα μπορούσαμε να έχουμε εμείς ποτέ στο peak της πνευματικής μας διαύγειας.
 
Joined
Nov 24, 2019
Messages
1,460
απαπα... τον ερμο τον σκορτσεζο, που να ξερε ποσο πολυ ασχολουμαστε μαζι του σ αυτην την φιλοξενη, ημιπαράφρονη γωνιτσα του νετ..

βρε ναυαρχε μου, δεν υπαρχει κανενας λογος να προσπαθουμε ν "αποδομησουμε" οσα λεει ο μαρτιν, ουτε να αναπτυσσουμε τους λογους που μας αρεσει οτιδηποτε. τιποτα δεν ειναι ασπρο και μαυρο μονο. εμενα π.χ. μ αρεσει πολυ ο κινηματογραφος του σκορτσεζου και συναμα απολαυσα ξερω γω και το 300 του σναιντερ (δεν τον χρησιμοποιω τυχαια σαν παραδειγμα. ξερω οτι εχει κανει "μαρβελοταινιες". α, επισης το watchmen το θεωρω γενικως πολυ καλη ταινια) που μαλλον δεν θεωρει σινεμα ο μαρτιν. τι λεω? και τους αρχοντες που τους λατρευω, μπορει να βγει να τους θαψει.
Ε, ΚΑΙ?? γιατι να δινουμε τοση σημασια στην αποψη του? και ειδικα οποιος διαφωνει μαζι του, γιατι να καθεται ν αναλυει τοσο μια "εντυπωσιακη" ατακα, που μπορει στο φιναλε να εγινε για διαφημιστικους λογους? το γουστο και τις προτιμησεις του καθενος, δε θα τα ορισει κανενας τρίτος, οσο σημαντικος κι αν ειναι στον τομεα του.

δε λεω, σε τιμα που μπαινεις σε κοπο να κατανοησεις και την αντιθετη αποψη και να την αναλυσεις, αλλά ισως να μην εχει και τοση σημασια πια.
 

nitro912gr

Kraken
Joined
Nov 26, 2012
Messages
8,517
απαπα... τον ερμο τον σκορτσεζο, που να ξερε ποσο πολυ ασχολουμαστε μαζι του σ αυτην την φιλοξενη, ημιπαράφρονη γωνιτσα του νετ..

βρε ναυαρχε μου, δεν υπαρχει κανενας λογος να προσπαθουμε ν "αποδομησουμε" οσα λεει ο μαρτιν, ουτε να αναπτυσσουμε τους λογους που μας αρεσει οτιδηποτε. τιποτα δεν ειναι ασπρο και μαυρο μονο. εμενα π.χ. μ αρεσει πολυ ο κινηματογραφος του σκορτσεζου και συναμα απολαυσα ξερω γω και το 300 του σναιντερ (δεν τον χρησιμοποιω τυχαια σαν παραδειγμα. ξερω οτι εχει κανει "μαρβελοταινιες". α, επισης το watchmen το θεωρω γενικως πολυ καλη ταινια) που μαλλον δεν θεωρει σινεμα ο μαρτιν. τι λεω? και τους αρχοντες που τους λατρευω, μπορει να βγει να τους θαψει.
Ε, ΚΑΙ?? γιατι να δινουμε τοση σημασια στην αποψη του? και ειδικα οποιος διαφωνει μαζι του, γιατι να καθεται ν αναλυει τοσο μια "εντυπωσιακη" ατακα, που μπορει στο φιναλε να εγινε για διαφημιστικους λογους? το γουστο και τις προτιμησεις του καθενος, δε θα τα ορισει κανενας τρίτος, οσο σημαντικος κι αν ειναι στον τομεα του.

δε λεω, σε τιμα που μπαινεις σε κοπο να κατανοησεις και την αντιθετη αποψη και να την αναλυσεις, αλλά ισως να μην εχει και τοση σημασια πια.
κουβέντα να γίνεται
 

Bathory

Lich
Joined
Dec 5, 2012
Messages
5,888
Ε, ΚΑΙ?? γιατι να δινουμε τοση σημασια στην αποψη του? και ειδικα οποιος διαφωνει μαζι του, γιατι να καθεται ν αναλυει τοσο μια "εντυπωσιακη" ατακα, που μπορει στο φιναλε να εγινε για διαφημιστικους λογους? το γουστο και τις προτιμησεις του καθενος, δε θα τα ορισει κανενας τρίτος, οσο σημαντικος κι αν ειναι στον τομεα του.

δε λεω, σε τιμα που μπαινεις σε κοπο να κατανοησεις και την αντιθετη αποψη και να την αναλυσεις, αλλά ισως να μην εχει και τοση σημασια πια.

Ακριβώς. Δεν ξέρω γιατί έχεις σκαλώσει Ναύαρχε, ειλικρινά. Επίσης, να υπενθυμίσω ότι μιλάμε για τον Σκορσέζε, έτσι; Που ο τύπος κάνει άλλου είδους μπλοκμπάστερς ξέρω γω. Ας χαλαρώσουμε, δεν το είπε και κανάς Μπουνιουέλ ξέρω γω.

Προσωπικά, για να πω και την αποψάρα μου, στα παπάρια μου γενικά οι απόψεις σαν του Στέφανου, που χαρακτηρίζουν τις Μαρβελοταινίες σκουπίδια, στα παπάρια μου και οι ακριβώς αντίθετες απόψεις. Ας περνάει καλά ο καθένας με ό,τι βλέπει. Εδώ συμφωνώ με τον Μητσάκο, ναι, ταινίες είναι όλα, στον κινηματογράφο προβάλλονται, πώς θα τις πούμε, κουραμπιέδες;
Από εκεί και πέρα, είμαι της άποψης ότι όχι, δεν είναι τα πάντα υποκειμενικά. Κάποια πράγματα είναι αντικειμενικά. Κάποια πράγματα νομίζω είναι αντικειμενικά καλά. Κάποιες ταινίες είναι αντικειμενικά καλές. Και από τεχνικής άποψης μόνο να το πάρεις. Τι να κάνουμε τώρα, έτσι είναι.
Υποκειμενικό είναι ότι προτιμάς τις ταινίες του Γκάι Ρίτσι παρά του Ταραντίνο. Αντικειμενικά, έχουν κάνει και οι δύο καλές ταινίες.
Αν προσπαθήσει τώρα κάποιος, να έρθει να μου επιχειρηματολογήσει ότι "εγώ θεωρώ τέχνη και καλύτερη ταινία το Expendables απ' τον Άγγελο Εξολοθρευτή επειδή πέρασα καλύτερα με το πρώτο και το γούστο είναι υποκειμενικό" και λοιπές μαλακίες, θα του γυρίσω την πλάτη και θα σηκωθώ να φύγω. Είμαι σίγουρος ότι είναι και κονσολάς επίσης.
Και όχι μόνο στο σινεμά, σε κάθε είδους τέχνης νομίζω ότι ισχύει κάτι τέτοιο.
 

Savatar

Blackguard
Joined
Dec 1, 2012
Messages
1,368
Επίσης, να υπενθυμίσω ότι μιλάμε για τον Σκορσέζε, έτσι; Που ο τύπος κάνει άλλου είδους μπλοκμπάστερς ξέρω γω. Ας χαλαρώσουμε, δεν το είπε και κανάς Μπουνιουέλ ξέρω γω.

Αυτό σκεφτόμουν κ εγώ διαβάζοντας το όλο θέμα! Δεν λέω , ταινιάρες έχει γυρίσει ο άνθρωπος, αλλά οι "χάρντκορ" σινεφίλ δεν θα τολμούσαν να το βάλουν στην ίδια πρόταση μέ κανα Παζολίνι ή Χάνεκε ξέρω γω.

Προσωπικά όσες ταινίες "υπερ-ηρώων" έχω δει (κυρίως Μάρβελ φυσικά) έχω απογοητευτεί. Όχι λόγο theme, παιδί της φαντασίας είμαι, και αλίμονο σε όποιον πιστεύει ότι η φαντασία δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τεχνών ανά τους αιώνες, αλλά λόγο αντικειμενικών κριτηρίων που κοιτάω σε μια ταινία για να την χαρακτηρίσω καλή (σκηνοθεσία, ερμηνείες, ατμόσφαιρα, ανάπτυξη σεναρίου και χαρακτήρων κτλ.) Μεμονωμένες καλές στιγμές/σκηνές για το σινεμά έχουν, σαν σύνολο με τίποτα.

Και πέρα αυτών, δεν διαπίστωσα ούτε καν κάποια όμορφη και χρήσιμη αξιοποίηση της φαντασίας για να πουν κάτι ουσιαστικό (π.χ. τα παλιά Star Trek, ή ακόμα και στην λογοτεχνία ο Μούρκοκ, η ακόμα και ο Τόλκιν σε ποιο κλασικές φόρμες παραμυθιού). Πάντα τις έβρισκα βιαστικές και επιδερμικές. Φυσικά με καλή παρέα και πίτσα καλά περνάς. Είναι στο τέλος χρήσιμες όμως? (Πολύ) μεγάλη κουβέντα αυτή, δεν ξέρω αν γίνετε γραπτώς σε ένα φόρουμ να πω την αλήθεια. Αλλά πολλές φορές σκεφτόμουν αν αυτά τα τεράστια μπάτζετ επενδυόταν σε άλλα πρότζεκτ κινηματογραφικά....αλλά εδώ πάμε και στην οικονομική διάσταση ποια (αναπόσπαστο κομμάτι αναγκαστικά) και ζητήματα κέρδους, ποπ προϊόντος κτλ. Και εκεί νομίζω βγαίνει η αντίδραση του κάθε Σκορτζέσε ;-)
 

lelos kounelos

Ancient Red Dragon
Joined
Dec 9, 2012
Messages
10,459
Το προβλημα ειναι, και πιστευω οτι ο Σκορσεζε χτυπησε καμπανακι, ειναι οτι ταινιες που ανηκουν στην ποιοτητα του Σκορσεζε θα παραγκωνιστουν επειδη χρημα.
Για τον Marvel κοσμο, τα πραγματα δεν μπορουν να ειναι εντελως ρηχα επειδη υπαρχει ενα κομικ background.
Αυτος ο τυπακος προσεγγιζει το θεμα πολυ προσεκτικα. Ειναι 10 λεπτα αλλα γεματο με σκηνες απο ταινιες για την συγκριση.
Μεταφερει τον φοβο του Σκορσεζε, οτι καποια στιγμη οι κινηματογραφοι θα παιζουν μονο pew pew, οχι οτι δεν θα βγαινουν πολυ ποιοτικες ταινιες. Νομιζω οτι τα βαζει ολα σε μια σειρα και ριχνει φως στην υποθεση.




04.58
 

Borracho

Ancient Red Dragon
Joined
Nov 26, 2012
Messages
11,638
Χριστέ μου, πάτησα Ακρί στον Πάθορι, τα Έσχατα του Κόσμου.

Για να επικεντρωθώ λιγάκι στα γραφόμενα του Ναυάρχου, η κύρια ένστασή μου απέναντι στις Μαρβελοσαβούρες και τα 'θετικά πρότυπα' που αυτές προβάλλουν, αφορά στο γεγονός ότι 'κλέβουν' στον αφηγηματικό τους πυρήνα. Οι ήρωες μπορεί τάχα να έχουν το Χ, Ψ πρόβλημα, αλλά όλως τυχαίως είναι κινούμενα υπερόπλα, Εκλεκτοί, ζάπλουτοι, έχουν τελοσπάντων κάποια αντικειμενική ποιότητα και αβαντάζ που τους καθιστά εξωπραγματικούς.

Δεν παρουσιάζουν δηλαδή σε ένα πιτσιρικά κάποιο εφικτό πρότυπο. Αντίθετα, ακριβώς με το να είναι τόσο 'μακρινοί' (Σούπερ Τσουτσούνα/Ατσάλινα Νύχια/Αόρατο Κομπιναιζόν/Αλέκιαστο Βρακάκι) περισσότερο κατευνάζουν συνειδήσεις και καλλιεργούν μια νοοτροπία του στύλ 'Έλα μωρέ, αυτά μόνο στο σινεμά γίνονται, πού πας εσύ; Στο χωριό και τις φακές σου, σκλάβε.'

Στον αντίποδα έχουμε κάτι δυνατό, όπως π.χ. τις δυο πρώτες σαιζόν του Mr. Robot (οι τελευταίες απλά δεν συνέβησαν ποτέ). Ρεαλιστικό, της εποχής του και μπορεί να παρακινήσει ένα πιτσιρικά να ψαχτεί σε μια δημιουργική κατεύθυνση. Αντί να υψώνει φράχτη, τείνει το χέρι. Και για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρομαι στους τριανταφεύγα-σαραντακάτι που αλαλάζουν εκστατικοί με τα Μαρβελοτέτοια. Πιτσιρίκια και έφηβοι εξαιρούνται. Προφανώς και θα διαβάζουν κόμικς, θα βλέπουν φέσια και θα γουστάρουν. Είναι της ηλικίας.
 

Eaglos

Hobgoblin Captain
Joined
Jan 3, 2020
Messages
377
Μεμονωμένες καλές στιγμές/σκηνές για το σινεμά έχουν, σαν σύνολο με τίποτα.

Σε αυτή την τροχιά σκέψης ειμαί και εγώ. Δεν είναι ταίνιες αλλά ένα
υποσύνολο από σκετσάκια ενωμένα μεταξύ τους. Από ένα σημείο
και μετά ήταν σα να έβλεπα μίξη "ταινίας" με dungeon raid στο WoW

Από όλες τις σχετικές ταινίες του είδους έχω να θυμάμαι τις παρακάτω,
κάθε μια για διαφορετικούς λόγους.
Blade (1998)
Xmen 2 (2003)
Doctor Strange (2016)
Deadpool (2016)
Thor: Ragnarok (2017)

Οι υπόλοιπες δεν ήταν καν διασκεδαστικές.

Βέβαια είναι μεγάλο το λογικό άλμα για να τις χαρακτηρίσεις <<σκουπίδια>>.
Απλά πολλές από αυτές ήταν για straight to dvd.
 

Admiral

Kraken
Staff member
Joined
Nov 27, 2012
Messages
8,233
Δεν ξέρω γιατί έχεις σκαλώσει Ναύαρχε, ειλικρινά.

Βρήκα ευκαιρία να κάνω συζήτηση για ένα θέμα που μου αρέσει Bathory, τίποτα παραπάνω. Σε προσωπικό επίπεδο η αντίδρασή μου όταν πρωτοάκουσα τις δηλώσεις ήταν κυριολεκτικά αυτή:

 

Related Articles

Check Also
Close
Back to top button
elGreek