ABSOLUM

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα beat’ em up συνδυάζεται με roguelite μηχανισμούς. Είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί να συμβαίνει στο παρελθόν (Tunche, Double Dragon Gaiden), ωστόσο δύσκολα θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε μια καλύτερη υλοποίηση από αυτή που κατόρθωσε η Guard Crash Games στο Absolum. Πρόκειται για μια καινούρια IP, δημιουργημένη από μια ομάδα ταλαντούχων δημιουργών που έχει δώσει τα διαπιστευτήρια της (είχε ενεργή συμμετοχή στο εξαιρετικό Streets of Rage 4), η οποία δείχνει να μπορεί να μείνει στην ιστορία ως ένα από τα κορυφαία του είδους.

Ίσως η ανωτέρω πρόβλεψη να είναι λίγο βιαστική. Ωστόσο, από το demo που είχε κυκλοφορήσει προ μηνών, το Absolum έδειχνε ότι εδώ θα έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ ιδιαίτερο και δεν πέσαμε έξω. Πόσο μάλλον όταν ο roguelite χαρακτήρας μετατρέπει την (αναπόφευκτη) επανάληψη των beat’ em up παιχνιδιών σε προτέρημα, αφού κάθε φορά που παίζουμε ένα “run”, οι μικρές ή μεγάλες αλλαγές που επίκεινται μπροστά μας, κρατούν το ενδιαφέρον σε υψηλότερο «πήχη» απ’ ότι σε ένα συμβατικό παιχνίδι του είδους.

Ξεκινώντας από το setting, το Absolum επιλέγει να στήσει ένα fantasy κόσμο, ο οποίος μπορεί να μην σκίζει «πτυχία» πρωτοτυπίας, ωστόσο είναι καλογραμμένος και όσο πρέπει πειστικός, ώστε να δικαιολογούνται επαρκώς τα επί της οθόνης. Η ιστορία συμπεριλαμβάνει έναν αδίστακτο βασιλιά, τον Sun King Azra, ο οποίος έχει απαγορεύσει τη χρήση μαγείας στον κόσμο του Talamh και είναι αποφασισμένος να τσακίσει οποιοδήποτε παραβεί τις εντολές του, με την επιβολή του σπαθιού. Όμως μια ομάδα «μάγων», ο Karl, η Galandra, ο Cider και ο Brome, έχουν διαφορετική άποψη και σε συνεργασία με μια μυστηριώδη μάγισσα που έχει την ικανότητα να τους ανασταίνει κάθε φορά που πέφτουν στο πεδίο της μάχης, είναι αποφασισμένοι να σταματήσουν το απολυταρχικό καθεστώς του Azra. Φυσικά, όλα αυτά παρουσιάζονται μέσω cut-scenes, αφηγήσεων και διαλόγων (σε στυλ κόμικ), απόρροια της «αγάπης» της Guard Crash Games προς το δημιούργημά της. Δεν συνθέτουν κάποιο συγκλονιστικό αποτέλεσμα, αλλά είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Παρ’ όλα αυτά, η καρδιά του παιχνιδιού δεν είναι η ιστορία του, αλλά φυσικά το ασταμάτητο… «ξύλο». Κουβαλώντας στην «πλάτη» την εμπειρία του SOR4, το Absolum προσφέρει ανάλογης, υψηλότατης ποιότητας μηχανισμούς. Με light και heavy (skill όπως λέγονται) επιθέσεις, spells (arcane) που καταναλώνουν mana, αλλά και την ύπαρξη του dash, το οποίο υπό συνθήκες λειτουργεί και ως block, μια κίνηση που αν εκτελεστεί σωστά, μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζημιά στον αντίπαλο, το Absolum προσφέρει τα κατάλληλα όπλα στη φαρέτρα του παίκτη, ώστε να δημιουργήσει ένα πολύ διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Οι δε διαφορές μεταξύ των τεσσάρων ηρώων (αρχικά διαθέσιμοι είναι μόνο δύο – Karl και Galandra -, αργότερα ξεκλειδώνονται οι Cider και Brome) είναι αρκετές έτσι, ώστε να απαιτείται διαφορετική προσέγγιση στο πεδίο της μάχης. Γενικά, το σύστημα μάχης είναι εξαιρετικό: γρήγορο, στιβαρό και κατάλληλα φτιαγμένο για τη δημιουργία τεράστιων, εντυπωσιακών και αποτελεσματικών combos, με το juggling να κάνει θραύση.

Ωστόσο, το στοίχημα που κερδίζει το Absolum βρίσκεται στους roguelite μηχανισμούς. Όπως συνηθίζεται στα roguelites, ο θάνατος του ήρωά μας είναι κάτι φυσιολογικό και τις περισσότερες φορές, επιβεβλημένο, καθώς με αυτό τον τρόπο μπορούμε να τον ισχυροποιήσουμε με μόνιμα buffs που «αγοράζουμε» στο κεντρικό hub του παιχνιδιού. Κάθε run όμως διαφέρει από το προηγούμενο, πέρα από ορισμένες «σταθερές» (π.χ. κάποια bosses) και η εμπειρία μας εξαρτάται από το τι θα μας «πέσει» κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες drops που ενισχύουν το χαρακτήρα μας (μόνο για το τρέχον run, φυσικά): τα inspirations που εισάγουν μοναδικές κινήσεις, ειδικές για κάθε χαρακτήρα, τα rituals που προσθέτουν ένα στοιχείο στις κινήσεις μας (φωτιά, ηλεκτρισμό κοκ) και τα trinkets, τα οποία παρέχουν μόνιμα buffs όσο τα φοράμε (π.χ. μεγαλύτερη αντοχή).

Η δομή του παιχνιδιού θυμίζει ελαφρώς «αρένα», καθώς σε κάθε οθόνη οφείλουμε να εξολοθρεύσουμε ό,τι κινείται, και μόλις το καταφέρουμε, στη συνέχεια μπορούμε να περάσουμε στην επόμενη οθόνη, η οποία συχνά-πυκνά έχει δύο ή περισσότερα μονοπάτια, που φυσικά με τη σειρά τους, οδηγούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις και ανταμοιβές. Νίκη σε κάθε «αρένα» συνήθως έχει τέτοιου είδους έπαθλα (rituals, trinkets, κρυστάλλους αναβαθμίσεων ή και λεφτά), στα οποία έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο ή τριών επιλογών. Το τι θα επιλέξουμε έχει τεράστια σημασία για την επιτυχία του run μας, καθώς με προσεκτικές επιλογές και λίγη τύχη, είναι εφικτό να δημιουργήσουμε έναν overpowered χαρακτήρα που θα σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Φυσικά, μπορεί να συμβεί και το αντίθετο, με ορισμένα «drops» να μην ταιριάξουν σωστά και το run να καταλήγει γρήγορα σε αποτυχία – ως ένα βαθμό, γιατί, όπως είπαμε, θάνατος έχει πολλαπλά οφέλη στο Absolum.

Το γεγονός ότι επιστρέφουμε πάντα στην αρχή, με το κάθε run να διαρκεί έως και 45 λεπτά, μπορεί να ακούγεται κάπως κουραστικό, παρ’ όλα αυτά το Absolum μειώνει σε μεγάλο βαθμό αυτή την αίσθηση, καθώς προσφέρει μια αρκετά μεγάλη ποικιλία τοποθεσιών (λιμάνια, ορυχεία, πεδιάδες κα), εχθρών (goblins, gnolls, skeletons, dwarves, elves και δε συμμαζεύεται), side quests (υπάρχουν και αυτά) και κρυφά περάσματα που περιμένουν κάποιον να τα ανακαλύψει. Σε γενικές γραμμές, χρειάζονται περίπου οκτώ ώρες για να φτάσει κάποιος, με αξιώσεις, στον Sun King Azra, αλλά ακόμα και τότε, το Absolum δεν έχει αποκαλύψει όλα τα χαρτιά του. Σίγουρα, προκαλεί μεγάλη ικανοποίηση το γεγονός ότι ακόμα και μετά από τόσες ώρες, το παιχνίδι συνεχίζει να δείχνει νέα πράγματα στους παίκτες, τα οποία μπορούν να εμπλουτιστούν στο μέλλον, εφόσον η ομάδα ανάπτυξης το υποστηρίξει με περισσότερο περιεχόμενο (αν κρίνουμε από την υποστήριξη που έλαβε το SOR4, αυτό φαντάζει πολύ πιθανό).

Η ύπαρξη co-op είναι ένα ακόμα τεράστιο πλεονέκτημα, το οποίο λειτουργεί απρόσκοπτα τόσο σε online περιβάλλον όσο και σε hotseat. Το lag είναι σχεδόν ανύπαρκτο, συγκεκριμένα μόνο μια φορά έπαιξα με παίκτη που είχε «λόξιγκα» και φυσικά το παιχνίδι προσαρμόζεται ανάλογα, τόσο στον αριθμό των εχθρών που θα εμφανίσει στην οθόνη, όσο και στην αντοχή των bosses. Μοναδικό παράπονο το γεγονός ότι επιτρέπει μόνο το παραδοσιακό «διπλό», ίσως βέβαια με περισσότερους παίκτες, η κατάσταση να γινόταν χαοτική, οπότε δε θα το κατατάξουμε στα αρνητικά του παιχνιδιού, τα οποία ούτως ή άλλως είναι μηδαμινά.

Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά αυστηροί, θα λέγαμε ότι από ένα σημείο και μετά, η επανάληψη είναι αρκετά έντονη, μιας και το παιχνίδι απαιτεί να φτάσουμε στο τέλος με μια «καθισιά» και δε μπορούμε να σταματήσουμε για να συνεχίσουμε αργότερα. Μα, αυτό δε συμβαίνει σε όλα τα beat’ em up, ανεξαιρέτως; Είναι η ίδια γνώριμη αίσθηση των κλασικών τίτλων του είδους, με τη διαφορά ότι στο Absolum υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία και είναι ό,τι πρέπει για να «ξεδώσει» κανείς μετά από μια δύσκολη μέρα.

Επίσης, ένα από τα πράγματα που κλέβουν την παράσταση, είναι ο οπτικοακουστικός τομέας. Τα γραφικά και η όλη παρουσίαση του παιχνιδιού είναι καταπληκτική, σε παρόμοιο καλλιτεχνικό ύφος με το SOR4, με εξαίρετους χρωματισμούς και πολύ «στρωτό» animation. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε στο soundtrack, το οποίο περιλαμβάνει συνθέσεις από ονόματα όπως ο Gareth Coker (Ori, Halo Infinite), ο Yuka Kitamura (Dark Souls) και ο Mick Gordon (Doom Eternal), γεγονός που απογειώνει ακόμη περισσότερο τη συνολική εμπειρία του Absolum. Μια εμπειρία που είναι μία από τις καλύτερες που βιώσαμε μέσα στο 2025 και ένα beat’ em up που θα μείνει χαραγμένο στους φίλους του είδους, ελπίζοντας πως αποτελεί μονάχα την αρχή.

Go to discussion...