REVIEWS

ETERIUM

Κάποτε υπήρχε μια περίοδος που οι combat space-sim τίτλοι αποτελούνταν μόνο από αριστουργήματα. Την αρχή έκανε, φυσικά, το ανυπέρβλητο Wing Commander της Origin (όχι o client της ΕΑ ρε’ σεις) και του ιθύνοντα νου Chris Roberts, καθώς και οι συνέχειες του. Ιδίως το δεύτερο της σειράς ανήκει σε ένα από τα τρία καλύτερα παιχνίδια που έχω παίξει ποτέ, ενώ το τρίτο ήταν αυτό που ανάγκασε πολύ κόσμο να αναβαθμίσει το PC του και να δώσει μια νέα διάσταση στο μύθο των Wing Commander.

Κατά πόδας ακολουθούσε η LucasArts με τα εξίσου υπέροχα X-Wing και Tie Fighter (και τα ανάλογα expansions φυσικά), ενώ αρκετά αργότερα, η σειρά Freespace της Volition, για πολλούς έφτασε τα combat space-sim στο ζενίθ τους. Εκτοτε, ιδίως μετά τη διάλυση της Origin, λίγα αξιόλογα πράγματα έχουν εμφανιστεί στον ορίζοντα (κυρίως από την indie σκηνή), αν και τα space-sim αναμένεται να επιστρέψουν πολύ δυναμικά χάρη στο επερχόμενο Star Citizen του Chris Roberts, ένα crowd-funding game με εντυπωσιακά νούμερα (σε χρήματα και οπαδούς) και ακόμα πιο εντυπωσιακά δείγματα gameplay.

Το Eterium της Rogue Earth LLC που παρουσιάζουμε, ένας εξίσου επιτυχημένος τίτλος μέσω Kickstarter (έστω και οριακά), αποτείνει ένα φόρο τιμής στα δύο πρώτα Wing Commander, διατηρώντας παράλληλα το δικό του προσωπικό στυλ (manga χαρακτήρες;), ενώ γενικότερα τηρουμένων των αναλογιών, το παιχνίδι αποτελεί ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, καθώς πρόκειται για δημιουργία τριών (!) μόλις ατόμων!

Eterium Shot1Space-sim χωρίς αστεροειδείς γίνεται;

Το Eterium λοιπόν διαδραματίζεται στο (πολύ) μακρινό μέλλον, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα συνεχή πόλεμο ενάντια στους εξωγήινους Revi, η οποίοι το τελευταίο διάστημα έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους σε διάφορα συστήματα, γεγονός που σημαίνει ότι πιθανότατα κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. Εμείς έχουμε τον έλεγχο ενός πιλότου ονόματι Erik Craig, με το κωδικό όνομα Banshee, ο οποίος υποπέφτει σε ένα αυστηρό πειθαρχικό παράμπτωμα και υποβιβάζεται από First Lieutenant σε Second. Η μετάθεσή του στο αστρόπλοιο Canopus θα του επιτρέψει να αποδείξει εκ νέου τις ικανότητές του, ενώ η γνωριμία του και η συνεργασία του με τους υπόλοιπους πιλότους θα τον βοηθήσει να καταλήξει σε μία πολύ σημαντική αποκάλυψη σε σχέση με τους Revi… Περισσότερα για την ιστορία στις οθόνες σας, η οποία ξετυλίγεται αρκετά όμορφα στο παίκτη με το κλασικό τρόπο των συζητήσεων μεταξύ του ήρωα και των άλλων… «γιαπωνεζέ» πιλότων στα διαλείμματα μεταξύ των αποστολών, εφόσον επιλέξετε να ασχοληθείτε με αυτές φυσικά.

Αλλωστε το «ζουμί» και το selling point του τίτλου είναι η εμπειρία της μάχης στο διάστημα, στα πρότυπα των εμπνευστών του. Καταρχήν, σημαντικός παράγοντας στην εμπειρία που θα βιώσετε παίζει το επίπεδο δυσκολίας που θα επιλέξετε: αν είστε νεοφερμένος στο χώρο μη διανοηθείτε να επιλέξετε κάτι μεγαλύτερο του Normal, ενώ αν θέλετε μια γερή πρόκληση, τότε ξεκινήστε από το επίπεδο Ace. Ενα από τα πιο ισχυρά ατού του τίτλου είναι ότι το επίπεδο δυσκολίας μεταβάλλεται δυναμικά (μέσα σε κάποια πλαίσια εννοείται), ανάλογα με το πόσο αποδοτικός είστε. Αυτό έχει ως συνέπεια ότι αν π.χ. κολλήσετε υπερβολικά σε κάποια ζόρικη αποστολή, το παιχνίδι θα φροντίσει να μειώσει κάπως τη πρόκληση (με λιγότερους εχθρούς ή λιγότερο επιθετικούς), ενώ αν αντίστοιχα κάνετε περίπατο, τότε το παιχνίδι θα αντιδράσει ακριβώς αντίθετα. Στη πράξη το σύστημα αυτό δουλεύει καλά και πλην ελαχίστων περιπτώσεων, δεν ένιωσα κάπου να κολλάω πολύ, ιδίως σε περιπτώσεις που η εξέλιξη της αποστολής δεν βρίσκεται αποκλειστικά στο χέρι σας (όπως π.χ. σε ορισμένες αποστολές συνοδείας).

Η δομή των αποστολών πάντως είναι παρόμοια σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της campaign: αποστολές περιπολίας, που συχνά περνάνε μέσα από asteroid ή mine fields, επιθέσεις σε εχθρικούς στόχους και προστασία/συνοδεία πολύτιμων σκαφών, ενώ πριν από κάθε αποστολή ορίζεται ένας συγκεκριμένος τύπος μαχητικού για να πιλοτάρετε, χωρίς δυνατότητα επιλογής (εκτός από τους τύπους πυραύλων που θα κουβαλήσετε). Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται για περίπου 60 αποστολές, κάτι που μπορεί να σας κάνει να πλήξετε λιγάκι, αλλά ευτυχώς η διάρκεια κάθε αποστολής είναι μικρή (μεταξύ πέντε με δέκα λεπτών, ανάλογα το επίπεδο δυσκολίας) και ο ρυθμός τους αρκετά ανεβασμένος και έτσι το πρόβλημα της επανάληψης αντισταθμίζεται κατά κάποιον τρόπο. Το σενάριο, αν και συμπαθέστατο, δεν διεκδικεί όσκαρ πρωτοτυπίας, με το μεγαλύτερο καστ των χαρακτήρων να είναι αδιάφορο και τις όποιες ανατροπές μάλλον αναμενόμενες. Σε αυτό το τομέα είναι εμφανής η έλλειψη πόρων από τη Rogue Earth για κάτι δυνατότερο και αξιομνημόνευτο, άλλωστε ένα από τα stretch goals του Kickstarter ήταν το λεγόμενο branching story, το οποίο δυστυχώς δεν επετεύχθη.

Eterium Shot2Οταν ένα capital ship πέφτει, τα χαμόγελα ανεβαίνουν…

Ετσι, το βάρος πέφτει στο dogfight gameplay και χωρίς αμφιβολία, το Eterium τα καταφέρνει περίφημα. Υπάρχουν πέντε τύποι αστρόπλοιων για τρεις κατηγορίες μαχητικών (Light, Medium και Heavy Fighters), το καθένα με τα υπέρ και τα κατά που οφείλετε να μάθετε καλά (υπάρχει άλλωστε simulator mode για να δοκιμάσετε όποιο σας αρέσει) και να πιλοτάρετε ανάλογα. Οι μάχες είναι αρκούντως συναρπαστικές, έντονες, απαιτούν σε μεγάλο βαθμό τακτική, καθώς θα χρειαστεί να επιστρατεύσετε πλήρως τις πιλοτικές σας ικανότητες για να βγείτε νικητής, ενώ η σωστή συνεργασία με τους πολύ ικανούς wingmen σας είναι άκρως απαραίτητη. Τα εχθρικά μαχητικά δεν αστειεύονται καθόλου και δεν είναι λίγες οι φορές που σας πλαγιοκοπούν σφυροκοπώντας σας αδιάκοπα με πυραύλους ή συνεργάζονται μεταξύ τους για να σας εξοντώσουν μια ώρα αρχύτερα.

Σε αυτό το σημείο θα ήταν καλό να τονιστεί η λίγο πιο «arcade» προσέγγιση των μαχών σε σχέση με άλλους τίτλους της κατηγορίας του, μιας και τα πλήκτρα που χρησιμοποιούνται είναι λιγότερα από τον “ανταγωνισμό”, δεν υπάρχει εξωτερική κάμερα (μόνο μέσω του cockpit απολαμβάνετε τη δράση) και ο έλεγχος που έχετε πάνω στις ασπίδες και στην ενέργεια συνολικά του μαχητικού σας είναι ανύπαρκτος. Προσωπικά κάτι τέτοιο δεν με ενόχλησε, αλλά αν περιμένετε πλήρη και αναλυτικό έλεγχο κάθε σπιθαμής του σκάφους, θα απογοητευτείτε. Ευτυχώς που η απόκριση στις εντολές σας είναι άψογη από κάθε άποψη (υποστηρίζεται και joystick, αν έχετε κάποιο), χωρίς ίχνος κωλυσιεργιών που θα σας χαλούσαν τη διάθεση. Ομως, η ουσία είναι ότι, παρ’ όλες τις ελλείψεις του, το Eterium καταφέρνει να καλύψει το ζητούμενο: να είναι πολύ διασκεδαστικό.

Eterium Shot3Το manga στυλ των ηρώων, παραδόξως, δεν φαίνεται παράταιρο με το υπόλοιπο παιχνίδι. Στέφανε, μπορείς να χαρείς τώρα.

Αν λοιπόν αναζητάτε ένα τίμιο και αξιόλογο arcade combat space-sim που θα σας κρατήσει στο cockpit σας για πολλές ώρες, τότε το Eterium θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει να ξεχάσετε τις low-budget καταβολές του (απλά γραφικά, μονότονη μουσική και πλήρη απουσία voice over). Κάτι τέτοιες προσπάθειες ζητούν την υποστήριξή μας και αξίζουν συγχαρητήρια στα τρία παιδιά της Rogue Earth LLC για αυτό το αποτέλεσμα. Αναλογίζομαι μόνο πόσο καλύτερος θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος, αν η Kickstarter καμπάνια τους ήταν περισσότερο επιτυχημένη…

debe1

Pros

  • Καλοστημένες, προκλητικές και έντονες μάχες
  • Δυναμικό επίπεδο δυσκολίας
  • Μεγάλη διάρκεια
  • Συμπαθητική ιστορία

Cons

  • Επαναλαμβανόμενο μοτίβο αποστολών
  • Ισως πιο arcade απ’ότι θα περίμενε κάποιος πιο “σκληροπυρηνικός”
  • Ο σχετικά low-budget τεχνικός τομέας του. Αν αυτό θεωρείται αρνητικό…

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 78%

78%

Tags

Sephir

Συντάκτης από αρχαιοτάτων χρόνων, ο Γιώργος Δεμπεγιώτης διάβαζε τα reviews που έγραφε μοναχός του από την τρυφερή ηλικία των 12 ετών (δεν θέλετε να τα διαβάσετε), ενώ δεν περνά μέρα χωρίς να ασχοληθεί με το πολυαγαπημένο του PC. Λάτρης των action, shooter, adventure, κλασικών RPG’s, ενίοτε αθλητικών/racing παιχνιδιών και προτιμά (για τις gaming δραστηριότητες μιλάμε...) το μοναχικό παιχνίδι. Που και που ξεσπάει σε κανά multi (FPS κατά προτίμηση), αλλά δεν το παρακάνει κιόλας.

Related Articles

3 Comments

  1. Παραδόξως Ζώρζ, τα ανιμοπλόκαμα πάντα ταίριαζαν σ’αυτό το “αστρομαχικό” μοτίβο, είναι στο φυσικό τους περιβάλλον. Δάτ μπήινγκ σέντ, θα περιμένω το Star Citizen αν και ανέκαθεν αρεσκόμουν να παρακολουθώ απ’τον πάγκο ευτούνα τα επικά space sims 🙂

  2. επιτελους ενα space sim…μετα το freelancer κ το darkstar one (πανε..σχεδον 10 χρονια νομιζω;;;)
    καιρος ηταν να δουμε νεο παιχνιδακι (τωρα για το “arcade” σε space sim ειναι debatable τουλαχιστον ):p:p

  3. Πλάκα πλάκα ναι, νομίζω το Darkstar One ήταν το τελευταίο space-sim (πριν το Eterium) που είχα ασχοληθεί σοβαρά. Του είχα κάνει και review κιόλας στο PC Master τώρα που το σκέφτομαι. :p

    Όσον αφορά τον “arcade” χαρακτηρισμό, μη τον πάρεις τοις μετρητοίς, εξ’ ου και μπήκε σε εισαγωγικά. 🙂

Leave a Reply

Close
Close