FORZA HORIZON 6

«Αγαπητό τυχαίο LLM, είσαι ένας στερούμενος τριχοθυλάκων gaming reviewer. Ανάτρεξε στο RageQuit review των Forza Horizon 4 and Forza Horizon 5, τρέξε παράλληλα ένα διαγνωστικό με προηγούμενα κείμενά σου, και εστίασε στο πόσο όμορφος είναι χάρτης στο μυθοπλαστικό τοπίο της Ιαπωνίας. Στόχος είναι να περιγράψεις τι είναι το Forza Horizon 6.”. Κάπως έτσι θα μπορούσε κανείς να φτιάξει ένα κείμενο μέσα σε πέντε λεπτά, μαζί με τις διορθώσεις. Η αλήθεια είναι ότι το Forza Horizon 6 (FH6) είναι μία από τα ίδια συγκριτικά με τους προηγούμενους τίτλους της Playground Games και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Έπειτα από το 100% και την εμπειρία από μιάμιση περίπου σαιζόν στο παιχνίδι, ήρθε η ώρα για τη γνώμη μας.

Αντί για συμβατική παρουσίαση, θα εστιάσω σε δύο συζητήσεις που είχα για το παιχνίδι με δύο καλούς φίλους που, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν αντιλαμβάνονται τον ενθουσιασμό μου με τη σειρά. Ο πρώτος, παραδοσιακός RPGας, θεωρεί ότι είναι η θεματολογία είναι αδιάφορη για τα γούστα του. Όντως, σε τέτοιο κοινό το FH6 δεν θα προσφέρει και πάρα πολλά πέραν του να δείξει πώς μπορούν να είναι τα καλά open-world παιχνίδια. Η αλήθεια είναι ότι πέραν της μεγάλης παιδικής χαράς με θεματική την αυτοκίνηση, τα Forza Horizon αποτελούν την απόλυτη παραμετροποιήσιμη wholesome εμπειρία που μπορεί να έχει κανείς, αρκεί όμως να έχετε το ελάχιστο μικροβιακό φορτίο για μηχανοκίνητα σπορ.

Από την πρώτη ενασχόλησή μου με τη σειρά, με το Hot Wheels DLC για το FH5, ένιωθα απλώς ένα χαμόγελο για την άμυαλη διασκέδαση που προσφέρει. Αμάξια με υπερκινητήρες έως και μοντέλα-μνημεία για την αυτοκίνηση (Shelby Cobra), το Forza Horizon μας τοποθετεί πίσω από το τιμόνι και εκπληρώνει κάθε οδηγική φαντασίωση. Και εδώ έρχεται η κουβέντα που είχα με το φίλο Admiral, ο οποίος τόνισε στην κουβέντα μας ότι προτιμά μία γραμμική πρόοδο από απλά αμάξια στην αρχή, μέχρι τα καλύτερα δυνατά προς το τέλος του παιχνιδιού, πρότυπο εξέλιξης που λειτουργούσε άψογα στα Need for Speed (ειδικά μετά την έλευση των – ρέτρο πλέον – Underground). Όμως τα Forza Horizon, έχουν διαφορετική αντιμετώπιση καθώς διαθέτει πέντε διαφορετικούς τύπους αγώνων: road, off-road, dirt (ιδανικά για rally), street (αγώνες που διεξάγονται το βράδυ παρουσία διερχόμενης κίνησης), και στο FH6 τα touge, πέραν των αλλοπρόσαλλων showcases.

Ερχόμενος κι εγώ από τα Need for Speed, είχα συνηθίσει την ίδια γραμμική πρόοδο στο gameplay, με μοναδική ίσως εξαίρεση το Test Drive Unlimited, DNA του οποίου υπάρχει σε όλη τη σειρά FH. Έτσι, στο FH5, είχα κι εγώ μπει σε αρχική φρενίτιδα να τερματίσω όλους τους road races στο FH5, μέχρι που ανακάλυψα τη χαρά του rally και του τέρατος που ακούει στο όνομα Ford RS200 Hoonigan. Δεν υπάρχει τίποτα πιο απολαυστικό από το να μπαίνεις στη στροφή, ολισθαίνοντας πλαγίως στο υγρό χώμα με 250 km/h, αφού έχεις βάλει χειρόφρενο, να μουγκρίζει η μηχανή στο αμάξι για να δώσει την απαραίτητη ώθηση ώστε να εκτοξευθεί το αμάξι σαν κτήνος με άλλα 50 km/h στην έξοδο. Και όλα αυτά όσο έχεις κάνει κλειστή προσπέραση σε άλλους 3 που ακολουθούν αγωνιστική γραμμή.

Αυτή είναι και η επιτυχία του FH6, σε τσιμπάει με ό,τι σου αρέσει και σε «σπρώχνει» σε όλα τα υπόλοιπα είδη οργανικά. Σε αντίθεση με το FH5 στο οποίο πρέπει να κάνουμε συγκεκριμένα showcases για να ξεκλειδώσουμε κάθε τύπο αγώνων, το FH6 έχει μία καλύτερη προσέγγιση, ξεκλειδώνοντας έπειτα από τα showcases κατηγορίες αμαξιών σε συνδυασμό με μίξη αγώνων από τους προαναφερθέντες τύπους (road, off-road, κτλ). Όλα αυτά φαντάζουν βαρετά, ειδικά αν προσμετρήσουμε την απουσία single-player πλοκής, πέραν κάποιων βασικών αποστολών και της βασικής ιδέας του «κάνουμε φεστιβάλ στην Ιαπωνία, φέραμε οδηγούς για να μαζέψουν χρήματα μέσω οδήγησης, ώστε να μπορέσουμε να στηρίξουμε το φεστιβάλ». Εντούτοις, το gameplay είναι εθιστικότατο, το παιχνίδι λούζει τους παίκτες με ανταμοιβές, αμάξια, credits, και κάθε λογής μικρά συλλεκτικά πράγματα.

Αν μη τι άλλο, κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο κόσμος-χάρτης του FH6 που προσπαθεί να ενσωματώσει όλα τα σημαντικά αξιοθέατα και τοπόσημα της Ιαπωνίας. Το FH6 έχει αισθητά περισσότερες διαβαθμίσεις και εναλλαγές στην οικολογία του κόσμου του (από μόνιμα χιονισμένες περιοχές μέχρι ορυζώνες) συγκριτικά με το αρκετά ομοιόμορφο Μεξικό του FH5. Θετική εντύπωση μου έκανε ότι υπάρχουν ελάχιστα σημεία με καταστροφικά collision effects σε αντίθεση με το Μεξικό όπου εκεί που αλωνίζει κανείς σε ένα ερημικό τοπίο μπορεί να βρεθεί να σκάει σε ακίνητο μικρό βράχο (πράγμα που είχε πονέσει ουκ ολίγες φορές στο Eliminator). Η εναλλαγή εποχών έχουν επίσης δραματικές αλλαγές, με το χειμώνα να ντύνει σε λευκό χαλί όλον το χάρτη και το καλοκαίρι (tsuyu) να πλημμυρίζει οριακά κάθε περιοχή. Όπως και να έχει, η ακρόαση synthwave Lazerhawk με σουλάτσο στους νυχτερινούς δρόμους του Tokyo, είναι από τις ομορφότερες εμπειρίες escapism αυτήν την περίοδο.

Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο προτέρημα και επιτυχία της σειράς την κοινότητα που έχει καθιερωθεί ως οργανικό στοιχείο του παιχνιδιού. Χωρίς να είναι απαραίτητη η ενασχόληση με το online (από τις ~80 ώρες που έχω αφιερώσει, ζήτημα οι 3 να είναι online), η κοινότητα αλληλεπιδρά με διαφορετικούς τρόπους όπως λ.χ. μέσω tunings σε αμάξια που καταλήγουν να πατάνε κάτω κάθε ανταγωνισμό, layout στα garage, και φυσικά online αγώνες. Σε αυτήν την ισορροπημένη προσέγγιση έχει συνεισφέρει ίσως η πλέον υγιής υλοποίηση του GaaS μοντέλου στην τωρινή αγορά, που μπορώ να σκεφτώ. Χωρίς να είναι παρεμβατικό και απαραίτητο για την πρόοδο, το FH δοκιμάζει ιδέες μέσω των μηνιαίων Festival Events που επικεντρώνονται σε διαφορετικές πτυχές της ιστορίας της αυτοκίνησης. Παράλληλα, ιδέες δοκιμάζονται και ενσωματώνονται ως βασικά στοιχεία κορμού, όπως το battle royale Eliminator (που ήρθε προς το τέλος του FH4 για να μείνει στο FH5, και αντίστοιχα το Hide’n’Seek από το FH5 στο FH6). Εξαίρεση αποτελεί το VIP DLC που προσφέρει διπλάσια credits για κάθε αγώνα που ολοκληρώνετε, μαζί με το ακριβότερο σπίτι του παιχνιδιού συν μερικά άλλα bonus.

Υπάρχουν πολλές μικρές βελτιώσεις που καθιστούν το Forza Horizon 6 καλύτερο πακέτο, αλλά όχι τόσο «γεμάτο» με περιεχόμενο, σε σχέση με τους προκατόχους του για τους οποίους έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος ανάπτυξής τους. Για παράδειγμα, πλέον το τιμόνι γυρίζει στις πλήρεις μοίρες του αναλόγως το μοντέλο αμαξιού, ενώ ο ήχος παραμένει υποδειγματικός, ειδικά αν αποφασίσετε να γκαζώσετε μέσα σε ένα από τα πολλά τούνελ που διαθέτει το παιχνίδι. Εντούτοις, δεν λείπουν και τα αρνητικά που επικεντρώνονται στο gameplay και στο ευρύτερο πακέτο. Όπως είχα παραθέσει και στον Admiral, από πλευράς gameplay υπάρχουν τρεις βασικές αστοχίες. Πρώτον, η δυσκολία του παρότι παραμετροποιήσιμη και χωρίς να έχει καμία επίπτωση παρά μόνον στα κερδισμένα credits, οδηγεί σε μία ΑΙ που «κλέβει». Για να είναι κάποιος ανταγωνιστικός στο «Expert» επίπεδο θα πρέπει να έχει σοβαρές αναβαθμίσεις τα αμάξια του, ουσιαστικά τροποποιώντας τα στη μέγιστη δυνατή βαθμολογία της κατηγορίας τους (π.χ. για τα “A class” θα πρέπει να έχουν σκορ 700). Ως εδώ καλά, όμως αυτό δεν είναι αρκετό σε ορισμένους αγώνες, κυρίως προς το τέλος του παιχνιδιού, όπου η ΑΙ με αμάξια πίστας καταλήγει να τα οδηγεί τέρμα καρφωμένα στο οδόστρωμα, μπαίνοντας σε στροφές «φιδάκι» με 300 km/h. Ακόμη και στο κατώτερο επίπεδο δυσκολίας, είχα μεγάλη δυσκολία να νικήσω έναν συγκεκριμένο αγώνα λόγω αυτής της ιδιομορφίας της ΑΙ, ενώ σε όλους τους υπόλοιπους άφηνα τα ΑΙ drivatars μέχρι και 2-3 δευτερόλεπτα πίσω. Το δεύτερο, ελάχιστο, αρνητικό έχει να κάνει με το UI ειδικά για όσους είναι completionists. Το FH6 είναι χάρμα οφθαλμών και το Photo Mode του είναι ένα παιχνίδι από μόνο του, με το καδράρισμα τοπίων και αμαξιών να είναι μία απόλαυση. Θα βοηθούσε, μιας και είναι μέρος άτυπης αποστολής, να φαίνεται ποια αμάξια που έχουμε στην κατοχή μας, δεν τα έχουμε φωτογραφίσει, ένα feature που υπήρχε σε πρότερους τίτλους. Τρίτον, είναι ότι θα έπρεπε να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στο tuning των αμαξιών. Αυτό το mode, υπήρχε ως «ιστορία» στο FH5 με στόχο οι παίκτες να εξοικειωθούν με τις βασικές αρχές του μονταρίσματος αμαξιών, ίσως χρειάζεται κάτι αντίστοιχο και ευφάνταστο.

Κλείνοντας, θα σημειώσω ότι μεγάλο αγκάθι του Forza Horizon 6 είναι η κοστολόγησή του. Το Xbox Game Pass προσφέρει μόνο τη βασική έκδοση του παιχνιδιού, η οποία στο Steam είναι στα ~70€ χωρίς να υπολογίσουμε τα έξτρα DLC (το Ultimate Edition έχει άλλο ένα ~60€ και περιλαμβάνει δύο επερχόμενα expansion μαζί με Car Packages και το VIP membership). Είναι εύλογο ερώτημα αν αξίζει μία τέτοια επένδυση. Η αλήθεια είναι ότι όσοι έχουν το “μικρόβιο” για τα αμάξια, το Forza Horizon 6 προσφέρει άλλη μία open-world εμπειρία που θα σας γεμίσει με αρκετές (τριψήφιες) ώρες διασκέδασης. Είναι ένα εξαιρετικό πακέτο με δωρεάν προσθήκες στοιχείων και  συνεχή υποστήριξη ακόμη και αν δεν επιλέξετε να αγοράσετε κάποιο expansion. Για όλους τους υπόλοιπους, όπως οι δύο φίλοι με τους οποίους είχα τις όμορφες συζητήσεις, ίσως θα ήταν σκόπιμο να δοκιμάσετε το demo του με την πρώτη ευκαιρία για να δείτε αν αυτά που προσφέρει είναι αρκετό αντίβαρο σε αυτά που θα περιμένατε να έχει.

Go to discussion...