Στο τέλος του αντίστοιχου review για το Borderlands 3 πριν 6 χρόνια (ΤΙ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ ΦΙΛΕ), έφτανα στο τελικό συμπέρασμα πως από πλευράς gameplay ήταν καλό έως άριστο, φιλολογικά… ας το πούμε πως έπασχε, και πως “μετά τις 30+ ώρες που ασχολήθηκα με δαύτο για να φτάσω ως το φινάλε, ένιωθα την ανάγκη να ξαναπαίξω το Tales from the Borderlands” περισσότερο παρά να συνεχίσω να εξερευνώ το game πέραν των αναγκών του review. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, στο Borderlands 4 έχω γράψει σύμφωνα με Steam 70 ώρες και σύμφωνα με το προφίλ μου μέσα στο game περί τις 60 ώρες καθαρού παιχνιδιού, διπλάσιες δηλαδή σε σχέση με το 3, και παράλληλα η αλήθεια είναι πως μια φωνούλα στο πίσω μέρος του μυαλού με ωθεί στο να μπω και να κάνω καμιά αποστολή ακόμα. Είναι, λοιπόν, το Borderlands 4 μια τόσο καθολικά ανώτερη εμπειρία σε σχέση με το 3; Η απάντηση είναι ΝΑΙ… αλλά με κάποιους προφανείς αστερίσκους.
Σεναριακά, τα γεγονότα του Borderlands 4 διαδραματίζονται 6 χρόνια μετά τα αντίστοιχα του BL3. Ως αποτέλεσμα των πράξεων της γνωστής Siren Lilith στο φινάλε του 3, αποκαλύφθηκε ένας έως τότε κρυφός πλανήτης ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα παράξενο “κέλυφος” για να αποκρύπτεται και να παραμένει αποκομμένος από τον έξω κόσμο. Ο πλανήτης αυτός, ονόματι Kairos (“fernei ta lahana, kairos ta parapoulia” κτλ), εξουσιάζεται από μια μυστηριώδη και αθάνατη μορφή ονόματι The Timekeeper, ο οποίος διοικεί πλήρως τυραννικά, έχοντας εγκαταστήσει στους κατοίκους εμφυτεύματα που του επιτρέπουν να τους ελέγχει άμεσα σα μαριονέτες ή και να “διακόψει” τη ζωή τους στυγνά. Με την αποκάλυψη του Kairos στον έξω κόσμο έγινε επίσης γνωστό πως υπάρχουν εκεί και κάποια Vaults… και, όπου υπάρχουν Vaults, αναπόφευκτα εμφανίζονται και οι Vault Hunters.
Γίνεται γρήγορα εμφανές στο BL4 η αρκετά πιο σοβαρή και “ώριμη” ιδιοσυγκρασία της πλοκής και του κόσμου σε σχέση με το BL3, αίσθηση που κρατάει σταθερά από τις πρώτες στιγμές του game μέχρι και το φινάλε του. Σε αντίθεση με το αδιάφορο κυνήγι δύο χαζοχαρούμενων, πλήρως μη-αξιομνημόνευτων streamers στο BL3, στο 4 η παρουσία του/των playable Vault Hunter(s) στον Kairos λαμβάνει τον χαρακτήρα ένοπλης εξέγερσης απέναντι στον τυραννικό Timekeeper μέσω της ενοποίησης των επαναστατικών ομάδων του πλανήτη και της οργάνωσής τους σε μια ενιαία δύναμη.
Η καθεμιά τέτοια ομάδα κατοικεί και σε ένα από τα 3 κυριότερα διαφορετικά biomes του Kairos (υπάρχει και ένα τέταρτο, που αποτελεί την “πρωτεύουσα” του Kairos και κατοικία του Timekeeper), που παρουσιάζουν τον αναμενόμενο διαχωρισμό “πρασινάδα, έρημος, χιονισμένα βουνά”. Κάθε τέτοιο biome αποτελεί την έδρα μιας οργάνωσης και ενός αντίστοιχου υπαρχηγού του Timekeeper, οπότε αναμενόμενα στο πλαίσιο της πλοκής θα κληθούμε να βοηθήσουμε τους επαναστάτες σκοτώνοντας τους υπαρχηγούς, πριν καταλήξουμε, νομοτελειακά, να εισβάλουμε στην ίδια την πρωτεύουσα του Timekeeper για να καταλύσουμε το καθεστώς του μια για πάντα.
Η ανατροπή στην παραπάνω κλασική Borderlandsική συνταγή έρχεται στην ίδια την υλοποίηση του κόσμου, καθώς πλέον μιλάμε για ένα πλήρως open-world game. Σε αντίθεση με το τι συνέβαινε στα προηγούμενα games της σειράς, όλα τα biomes του BL4 αποτελούν μια ενιαία, τεράστια περιοχή την οποία μπορούμε να διασχίσουμε κατά το δοκούν (μετά την ολοκλήρωση κάποιων αρχικών objectives του main storyline στην αρχική περιοχή, έστω).
Αυτή η στροφή στον open-world χαρακτήρα οδηγεί στην εισαγωγή και κάποιων αναμενόμενων στοιχείων που βλέπουμε σε αντίστοιχα games. Eρωτηματικά προς εξερεύνηση στο χάρτη, safehouses προς κατάκτηση, πάμπολλα collectibles, mini-dungeons, περιοχές όπου λαμβάνουν χώρα δευτερεύουσες δραστηριότητες και mini-events (ξέχωρα από τα τυπικά sidequests), Vaults προφανώς, αλλά και random-generated quests που μπορούν να “φαρμαριστούν” για την απόκτηση XP και loot.
Οι open-world δραστηριότητες λειτουργούν ως απίστευτο “τυράκι” για περαιτέρω δράση και εξερεύνηση. Ουκ ολίγες φορές έπιασα τον εαυτό μου να λειτουργεί στο game σχεδόν σα να έπαιζα Diablo IV ή… The Division 2: ας προχωρήσω ως αυτό το μονοπάτι που βλέπω στο χάρτη, ωπ ένα mini-boss για εξολόθρευση, ας αποκαλύψω αυτό το ερωτηματικό, ωπ τελικά οδηγούσε σε ένα εχθρικό camp, βλέπω στο χάρτη έχει εδώ τριγύρω και 3-4 διαφορετικά collectibles, χμ το backpack γέμισε, ας επιστρέψω στο πλησιέστερο safehouse να ξεφορτωθώ το junk… και κάπως έτσι ξεστρατίζεις από το main storyline για κάνα 3ωρο. Αξίζει να σημειωθεί πως πολλές δραστηριότητες, καθώς επίσης και τα collectibles, προσφέρουν πόντους οι οποίοι χρησιμοποιούνται για το upgrade της χωρητικότητας του inventory και των σφαιρών μεταξύ άλλων, οπότε υπάρχουν in-game χρησιμότητες για δαύτα πέραν της ικανοποίησης για τη συλλογή/εκπλήρωσή τους.
Κυριότερο ψεγάδι που θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς σε αυτό το open-world σύστημα είναι η… Ubisoftική κούραση. Όταν έχεις έναν πελώριο χάρτη ΓΕΜΑΤΟ με εικονιδιάκια για ερωτηματικά, collectibles (ΑΠΕΙΡΑ collectibles), side-quests, μίνι-events, λοιπές δραστηριότητες… κάπου πελαγώνεις, η αλήθεια είναι. Αλλά αυτό γρήγορα ξεπερνιέται όταν βγεις στο δρόμο και απλά αρχίσεις να “καθαρίζεις” οτιδήποτε έρχεται στο διάβα σου. Με ψιλοεκνεύρισε επίσης η ύπαρξη invisible walls – βλέπεις το objective σου στο χάρτη, βρίσκεις ένα καλό ύψωμα από το οποίο θα μπορούσες να το προσεγγίσεις γρήγορα και εύκολα… αλλά ΟΧΙ, το game δεν θέλει να πας από εκεί, τρως τον αόρατο τοίχο στη μάπα και αναγκάζεσαι να πας γύρω-γύρω, από το “σωστό” μονοπάτι. Αλλά τι α κανς.
Το open-world στοιχείο δένει αρμονικά με το γνωστό κι αγαπημένο Borderlands gameplay. Αποτέλεσμα αυτού του μιξ είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, το καλύτερο Borderlands game που έχουμε δει ως σήμερα από πλευράς gameplay. Το loot είναι συχνό και παχύ, η δράση καταιγιστική, το gunplay ποικίλο και ικανοποιητικότατο, οι 4 character classes επαρκώς ξεχωριστές και με μεγάλη δυνατότητα παραμετροποίησης κατά το leveling και τη διαμόρφωση των skill points τους στα αντίστοιχα trees. Ευτυχώς προσφέρεται και η δυνατότητα για respec στους αντίστοιχους σταθμούς οπότε υπάρχει η δυνατότητα να τροποποιηθεί το εκάστοτε build ανάλογα με τις ορέξεις μας ή ανάλογα με τα όπλα που μας πέφτουν ως loot. Ουκ ολίγες φορές τροποποίησα το build του Forgeknight χαρακτήρα μου για να το προσαρμόσω σε κάποιο εξαιρετικό Legendary Item που έπεσε ως loot, το οποίο κατέληγε να προξενεί υπερθετικά μεγαλύτερο damage σε σχέση με τα όπλα που φορούσα ως τότε.
Ως προς το endgame σκέλος, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του Main Story και ανεξαρτήτως του level του χαρακτήρα μας, ξεκλειδώνεται το Ultimate Vault Hunter Mode που προσφέρει αυξημένη δυσκολία στον κόσμο με αντάλλαγμα καλύτερο loot. Αυτό διαθέτει 4 επίπεδα, και μπορούμε να μεταπηδήσουμε στο εκάστοτε ανώτερο επίπεδο ολοκληρώνοντας συγκεκριμένα Wildcard challenges όπως η επανάληψη σε υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας αποστολών και μαχών που έχουμε ήδη ολοκληρώσει στο πλαίσιο του story.
Ξεκλειδώνεται επίσης η δυνατότητα για Specialization points τα οποία λειτουργούν ακριβώς όπως τα Paragon levels στο Diablo IV, ενώ προκύπτουν και νέες weekly αποστολές και λοιπά challenges. Αξίζει να σημειωθεί πως, μετά την ολοκλήρωση του Main Story για πρώτη φορά, το game προσφέρει τη δυνατόητα για δημιουργία νέου χαρακτήρα κατευθείαν στο level 30 με ενεργοποιημένο το Ultimate Vault Hunter mode, οπότε αν θελήσετε να δοκιμάσετε τις δυνατότητες των άλλων 3 χαρακτήρων μπορείτε να το κάνετε κατευθείαν στο endgame και χωρίς να ξαναπαίξετε όλο το story.
Επομένως έχουμε ένα game που διορθώνει το αισχρό συγγραφικό σκέλος του BL3 (δεν είμαι άνθρωπος που κρατάει grudges, αλλά εύχομαι οι συγγραφείς του 3 να είναι άνεργοι τώρα) και αναιρεί, αν και όχι κατά 100% αλλά έστω σε σεβαστό ποσοστό, το μηδενοαστείο tryhard χιούμορ του, που εισάγει νέα gameplay στοιχεία στην παραδοσιακή συνταγή, που περιέχει την επιβεβλημένη επιστροφή παλαιών χαρακτήρων από τα προηγούμενα Borderlands (δυστυχώς ανάμεσα στους οποίους, αναμενόμενα, και ο ΜΕΓΑΣ ΣΠΑΣΑΡΧΙΔΑΣ Claptrap), και όλα αυτά παντρεύονται με ένα νέο open-world περιβάλλον. Θα πρόκειται, το δίχως άλλο, για ένα GOTY μεγατόνων που θα αφήσει εποχή, έτσι δεν είναι; Δυστυχώς έρχεται αναπόφευκτα το μεγάλο “ΑΛΛΑ”, που σχετίζεται με τον ευρύτερο τεχνικό τομέα του game.
Αφήνοντας στην άκρη το όλο controversy που προκύπτει από ρήσεις περί “premium game για premium gamers” και από τις αρχικές απόπειρες να κοστολογηθεί το game στα 80 ευρώ, η αλήθεια είναι πως η σύμπραξη Denuvo DRM και Unreal Engine 5 δημιουργεί ένα ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ μίγμα. Η ανακοίνωση των minimum και recommended specs του game ήταν ένα παράθυρο στο τι να περιμένουμε, και η αλήθεια είναι πως η recommended κατοχή μιας GeForce 3080 φαντάζει αρκετά παράλογη για ένα game που δεν είναι πια και ΤΟΣΟ διαφορετικό οπτικά σε σχέση με το BL3. Αλλά η παραπάνω σύμπραξη μιας game engine που, αντικειμενικά, δεν προσφέρεται για open-world games, σε συνδυασμό με ένα DRM σύστημα που ρουφάει πόρους συστήματος δίχως αύριο, αναμένεται να γονατίσει πάρα πολλά PC.
Το σύστημά μου διαθέτει μια GeForce RTX 4070 OC, επεξεργαστή Intel i5-13600K και 32 GB RAM, υπερκαλύπτοντας τα προτεινόμενα settings για παίξιμο σε ανάλυση 1080p. Όπως έγραψα και στο Discord όταν πρωτοφόρτωσα το game, νόμιζα πως είχε παρκάρει έξω από το σπίτι μου ένα σκουπιδιάρικο που δούλευε υπερωρίες, αλλά τελικά ήταν απλά… ο ήχος από τους ανεμιστήρες του κουτιού μου, που δούλευαν στο 100% προσπαθώντας να κρατήσουν τις θερμοκρασίες χαμηλά! Ακόμα και όταν ήμουν στο κεντρικό menu του game, χωρίς καν να έχω ξεκινήσει να παίζω!
Για την ακρίβεια, οι θερμοκρασίες φάνηκαν να σταθεροποιούνται γύρω στους 75 βαθμούς, ενώ παίζοντας στα max settings (σε 1080p πάντα) είχα σταθερά 100-120 FPS, με την ενεργοποίηση του DLSS να στέλνει τα FPS στα 160+ χωρίς να παρατηρώ η αλήθεια είναι ιδιαίτερη διαφορά στην οπτική απόδοση του game. Αξίζει να σημειωθεί πως δοκίμασα να ρίξω τα settings στο απόλυτο μίνιμουμ για να δω τυχόν διαφορές στις θερμοκρασίες κυρίως. Την πρώτη φορά που το επιχείρησα, το game crashαρε. Αυτό θα πει “premium game”, δεν σε αφήνει καν να ρίξεις τα settings στο Low σα κάνας πληβείος. Εν τέλει κατάφερα να αλλάξω τις ρυθμίσεις, αλλά διαφορά στις θερμοκρασίες και στο θόρυβο των ανεμιστήρων δεν είδα. Το game στην παρούσα φάση του έχει σχεδιαστεί θεωρώντας ως δεδομένο πως το Denuvo και η ακατάλληλη Unreal Engine θα τραβούν πόρους συστήματος δίχως αύριο, οπότε οι premium και μη παίκτες θα πρέπει να κατέχουν ένα PC που θα μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτήν την πραγματικότητα.
Και πέρα από τα παραπάνω όμως, το game εμφανίζει διάφορα τεχνικά ζητήματα όπως αναίτια crashes, όχι τόσο συχνά στη δική μου περίπτωση αλλά υπαρκτά όπως και να έχει, σε φαινομενικά random στιγμές. Μια φορά θυμάμαι να crashαρα εξερχόμενος από ένα safehouse, μια άλλη καθώς επιχείρησα να κάνω fast travel – προφανώς υπάρχει κάποιο memory leak που αναγκάζει το PC να βαράει μπιέλα μετά από ένα σημείο. Υπάρχουν επίσης και χαζά bugs. Χαζά υπό την έννοια πως δεν είναι game breaking, αλλά για παράδειγμα σε αρκετές περιπτώσεις όταν επιχειρώ να flagάρω ένα item ως junk στο backpack μου για να το πουλήσω, το game επιλέγει να flagάρει κάποιο άλλο άσχετο item αντί για αυτό που επέλεξα. Τρέχα γύρευε.
Γενικά το Borderlands 4 έχει πτυχές που αγγίζουν ταυτόχρονα την κορυφή και τον πάτο. Αμιγώς από πλευράς gameplay θα το χαρακτήριζα μέχρι και θρίαμβο, καθώς καταφέρνει να αναιρεί ένα προς ένα όλα τα ψεγάδια που είχα επισημάνει στο BL3 και να εξυψώσει την όλη εμπειρία σε επίπεδα που, αναπάντεχα θα έλεγα, με έκαναν μέχρι και να ξεχάσω πλήρως το BL2. Από τεχνικής πλευράς όμως, είναι οριακά δυστοπικό το μέλλον στο οποίο θα χρειάζεται κανείς επεξεργαστή i7 και κάρτα 3080 για να παίξει ένα μη-optimized, cel-shaded looter shooter game σε μεσαίες ρυθμίσεις. Το αστείο με το Denuvo και την UE5 σε open-world games θα πρέπει να τελειώσει κάποτε, αν και δυστυχώς το βλέπω χλωμό. Όπως και να έχει, αν είστε φανς των BL games και έχετε αρκετά καλό PC ώστε να ανταπεξέλθει στο τεχνικό αίσχος, μην το χάσετε.
Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για την παροχή του review code.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 85%
85%
Oraios Kairos
Το καλύτερο Borderlands game που έχει βγει ως τώρα, αν έχετε αρκετά γερό σύστημα ώστε να ανταπεξέλθει στην εκρηκτική σύμπραξη Unreal Engine 5 και Denuvo DRM με ένα open-world game.
