REANIMAL

Από τη στιγμή που η Tarsier Studios «χώρισε τα τσανάκια» της με τη Bandai Namco, ήταν θέμα χρόνου να δούμε το επόμενο βήμα της, μακριά από τη «μαρκίζα» των Little Nightmares. Μπορεί η τελευταία να κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες το Little Nightmares III, το οποίο αναπτύχθηκε από τη Supermassive Games και δημιούργησε ανάμεικτες εντυπώσεις, το REANIMAL αποτελεί ξεκάθαρα τον πνευματικό διάδοχο του οράματος που είχαν οι Σουηδοί developers. Ως εκ τούτου, πρόκειται για μια γνώριμη εμπειρία, στα χνάρια των Little Nightmares I & II, η οποία όμως διαφοροποιείται σε ορισμένους τομείς, όπως με τη σημαντική προσθήκη του co-op, αλλά και τη χρήση ζώων (εξ’ ου και ο τίτλος REANIMAL – εντυπωσιακό ε; ), αντί για κινούμενους «εφιάλτες», ως βασικούς εχθρούς των πρωταγωνιστών μας.

Πρωταγωνιστές, που όπως συνηθίζεται στα παιχνίδια της Tarsier, είναι δύο. Αυτή τη φορά πρόκειται για δύο αδέρφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τα οποία προσπαθούν να βρουν τους φίλους τους και να ξεφύγουν από ένα εφιαλτικό νησί που, κατά κάποιον τρόπο, θα αποκαλούσαν κάποτε «σπίτι τους». Το πώς βρέθηκαν εκεί, παραμένει αδιευκρίνιστο. Η χρήση της λέξης «αδιευκρίνιστο» δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς είναι μια έννοια που διαπερνά το μυαλό του παίκτη καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όπως ακριβώς συνέβαινε και με τα Little Nightmares, τα περισσότερα, αν όχι όλα, συμβάντα που διαδραματίζονται στο παιχνίδι, δεν εξηγούνται επί λέξει, αντίθετα αφήνουν τον παίκτη να τα ερμηνεύσει με όποιον τρόπο επιθυμεί. Ιδιαίτερα προς τα τελευταία στάδια και κυρίως στο φινάλε, το REANIMAL διαγράφει εντελώς τις λέξεις (υπάρχουν ενίοτε κάποιοι διάλογοι, οι οποίοι όμως δε γεμίζουν ούτε μια σελίδα Α4) και δίνουν πάσα στις εικόνες να μιλήσουν.

Εικόνες που, αναμφίβολα, είναι πάρα πολύ δυνατές, ικανές να χαραχτούν στη μνήμη του παίκτη για καιρό. Κατά πάσα πιθανότητα, το REANIMAL αποτελεί την πιο τρομακτική, σιχαμένη, διεστραμμένη και σάπια εκδοχή των παιχνιδιών της Tarsier. Νομίζω ότι οι Σουηδοί αυτή τη φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους, καθώς η απόφαση να απεικονίσουν αληθινά ζώα (πρόβατα, γουρούνια, πουλιά κλπ) σε μια εντυπωσιακά διαστρεβλωμένη εκδοχή τους, είναι ακόμα χειρότερη από «τυχαία» αποκυήματα της φαντασίας. Πόσο μάλλον όταν παράλληλα απεικονίζονται και αρρωστημένες εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης, που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τρέξεις να γλυτώσεις από την παράνοια, ενώ ταυτόχρονα αναλογίζεσαι πόσο βαθιά στο σκοτάδι μπορεί να πέσει ο ανθρώπινος νους.

Σε αυτόν τον τομέα, το REANIMAL παίρνει άριστα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ενασχόλησης μου με το παιχνίδι, ένοιωθα συνεχώς άβολα, τόσο από την ζοφερή ατμόσφαιρα όσο και με τις ολοένα και πιο τερατώδεις καταστάσεις που βίωναν οι πρωταγωνιστές, όπου θέλεις/δεν θέλεις, συμπάσχεις μαζί τους, ενώ παλεύεις κάθε τόσο να πάρεις μια ανάσα και να συνεχίσεις. Έλα όμως που οι ανάσες αυτές είναι ελάχιστες, καθώς το rollercoaster του τρόμου είναι ασταμάτητο στις τέσσερις περίπου ώρες που διαρκεί ένα απλό playthrough.

Τέσσερις ώρες; Δυστυχώς πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του REANIMAL, ήτοι η πολύ μικρή διάρκεια του παιχνιδιού. Σίγουρα, ο χρόνος αυτός αυξάνεται σημαντικά, αν κάποιος αποπειραθεί να εξερευνήσει περισσότερο τον κόσμο του παιχνιδιού και βρει όλα τα μυστικά, που είναι ουκ ολίγα (μάσκες, αφίσες, coffins που ξεκλειδώνουν εναλλακτικά τέλη κλπ) και όχι τόσο σε κοινή θέα. Και όντως το παιχνίδι, προσφέρει τα εφόδια για κάτι τέτοιο, καθώς σχεδόν από την αρχή της περιπέτειας, έχουμε πρόσβαση σε μια βάρκα που δίνει μια ελαφρά αίσθηση «ανοικτού-κόσμου». Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το παιχνίδι είναι απόλυτα γραμμικό και σε τι βαθμό μπορούμε να πλεύσουμε με τη βάρκα, οριοθετείται πλήρως από την «αφήγηση» του, ωστόσο αυτή η μικρή αίσθηση ελευθερίας είναι καλοδεχούμενη και ίσως ένας μηχανισμός που θα αποτελέσει τη βάση για μελλοντικούς τίτλους της εταιρίας.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι το action στοιχείο του REANIMAL υπερτερεί σημαντικά έναντι των puzzles. Υπάρχουν ελάχιστοι περιβαλλοντικοί γρίφοι, οι οποίοι δεν αποτελούν αξιοσημείωτη πρόκληση, με την έμφαση να δίνεται κυρίως στη δράση και στα αγχωτικά κυνηγητά. Πιθανόν να επιλέχθηκε αυτός ο δρόμος, προκειμένου το co-op να γίνει πιο ελκυστικό στο ευρύ κοινό, όμως δε θα είχαμε αντιρρήσεις αν υπήρχαν τουλάχιστον δυο-τρεις γρίφοι παραπάνω. Ένα co-op mode που λειτουργεί απρόσκοπτα, καθώς υποστηρίζεται είτε τοπικά είτε online (με τη χρήση Friend Pass κιόλας, κοινώς μόνο ένας χρειάζεται να το έχει αγοράσει) και ανεβάζει σημαντικά το δείκτη διασκέδασης, όσο μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει «διασκεδαστικό» έναν εφιάλτη. Αν όμως κάποιος προτιμάει το… forever alone mode, η ΑΙ κάνει εξαιρετική δουλειά στο χειρισμό του κοριτσιού και δεν εντοπίστηκε κανένα πρόβλημα, είτε στα τμήματα της δράσης είτε σε εκείνα του platforming.

Αρωγός στη θετική αυτή εμπειρία, είναι και ο προσεγμένος χειρισμός, όπου παρατηρήσαμε ότι είναι αρκετά πιο στιβαρός σε σχέση με το Little Nightmares II, με συνέπεια να μην χάνουμε εξαιτίας κάποιας αστοχίας του controller (προτείνεται ανεπιφύλακτα έναντι το mouse/keyboard), αλλά κυρίως επειδή δεν σκεφτήκαμε/αντιδράσαμε έγκαιρα. Εξάλλου, σε γενικές γραμμές το επίπεδο δυσκολίας του REANIMAL είναι μάλλον χαμηλό, ενώ τα γενναιόδωρα checkpoints αποτρέπουν τον εκνευρισμό να φτάσει σε υψηλές τιμές, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να αποφύγουμε κάποιο εμπόδιο/τέρας. Ωστόσο, θα ήταν ενδιαφέρον να υπήρχαν εναλλακτικοί τρόποι προσέγγισης κάποιων καταστάσεων και ουχί αποκρυπτογράφησης του τι είχαν στο μυαλό τους οι developers, όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει και το παιχνίδι παραμένει στο φάσμα της «κινηματογραφικής» εμπειρίας.

Το τελευταίο δεν αποτελεί απαραίτητα μομφή, καθώς παίζοντας έναν τίτλο της Tarsier ξέρεις τι να περιμένεις, όμως η συγκεκριμένη συνταγή, έστω και λίγο εμπλουτισμένη, δείχνει να «παλιώνει». Συνεπώς, ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε κάτι σημαντικά διαφοροποιημένο ή ακόμα και τελείως διαφορετικό από την ταλαντούχα αυτή ομάδα ανάπτυξης, καθώς η (σύντομη) εμπειρία του REANIMAL μπορεί να είναι πολύ δυνατή, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο οικεία, όπου το στοιχείο της έκπληξης παύει να υφίσταται.

Σίγουρα, ο κόσμος που απεικονίζει το παιχνίδι είναι εντυπωσιακός με τη χρήση της Unreal Engine 5 (αλλά, γιατί να υπάρχουν traversal-stuttering θέματα, ε κύριε πρέσβη;), πανέμορφα σκηνοθετημένος και σε στιγμές σκοτεινά μαγευτικός, ενώ η μουσική επένδυση είναι αριστουργηματική, υιοθετώντας ένα ανατριχιαστικό, μινιμαλιστικό, soundtrack και κάμποσα «ενοχλητικά» ηχητικά εφφέ. Είναι εμφανές λοιπόν ότι το REANIMAL είναι μια πολύ καλοδουλεμένη παραγωγή στην οποία η Tarsier Studios έχει επενδύσει και θα συνεχίζει να το κάνει, καθώς έχουν προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν τρία DLC, που θα συνεχίσουν την ιστορία, λογικά μετά το αινιγματικό φινάλε του.

Συνεπώς, αν έχετε διάθεση για μια νέα horror περιπέτεια, στο ύφος των Little Nightmares, από τους βασικούς δημιουργούς του είδους, το REANIMAL προτείνεται ανεπιφύλακτα, ιδίως αν προτίθεστε να παίξετε με παρέα. Αν όμως ελπίζατε σε μια καινούρια πρόταση, τότε, σε συνδυασμό με την σύντομη διάρκεια του, είναι καλύτερα να περιμένετε κάποια γερή έκπτωση, προκειμένου να το αποκτήσετε.

Ευχαριστούμε θερμά την Enarxis Dynamic Media για την παροχή του review code.

Go to discussion...