THE ALTERS

Πόσο μου αρέσουν τα “ψαγμένα” sci-fi σενάρια! Λίγα πράγματα ασκούν πάνω μου τόση γοητεία όσο μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας με μυστηριώδες αρχικό concept και φιλοσοφικές προεκτάσεις, προφανώς αποτέλεσμα της μεγάλης μου αγάπης για το Star Trek. Όταν πληροφορήθηκα το σενάριο του The Alters ζήτησα να αναλάβω την παρουσίασή του παρά το γεγονός ότι το είδος στο οποίο ανήκει δεν είναι από αυτά που συνήθως κρατά το ενδιαφέρον μου για πολύ καιρό. Ξεκίνησα να παίζω με ανάμεικτα συναισθήματα προσμονής και ανησυχίας: Θα αρκούσε το στοιχείο του sci-fi και το ιντριγκαδόρικο σενάριο για να με κάνει να ανεχθώ ή ακόμα και να ευχαριστηθώ τα στοιχεία survival και resource management; Η σύντομη απάντηση είναι ναι, απολύτως, για την λεπτομερή συνεχίστε να διαβάζετε.

Στο σενάριο του The Alters αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Jan Dolski, μέλους μιας επικίνδυνης διαστημικής αποστολής η οποία αναζητά το εξωτικό στοιχείο Rapidium, την απάντηση σε όλα τα δεινά της γης σύμφωνα με την εταιρία που ανέλαβε να εκτελέσει την αποστολή. Δυστυχώς το ταξίδι δεν αργεί να πάει κατά διαβόλου και ο φίλος μας ο Jan ξεμένει ολομόναχος στην επιφάνεια ενός άγνωστου πλανήτη καθώς το υπόλοιπο πλήρωμα σκοτώνεται κατά την διάρκεια της αναγκαστικής προσγείωσης. Ευτυχώς η mobile base που προοριζόταν να είναι το κέντρο επιχειρήσεων της ομάδας σώθηκε, ωστόσο ο Jan μόνος του είναι αδύνατον να την συντηρήσει, πόσο μάλλον να καταφέρει να φέρει την αποστολή εις πέρας. Μπροστά στο αδιέξοδο οι επικεφαλής της εταιρίας προτείνουν στον Jan μια αντισυμβατική λύση: Να χρησιμοποιήσει τον quantum computer της βάσης και λίγο από το rapidium που εντόπισε στην επιφάνεια του πλανήτη ώστε να δημιουργήσει εναλλακτικές εκδοχές του εαυτού του!

Ενώ το παιχνίδι εντάσσεται σε πολύ γενικές γραμμές στο είδος των survival games, μια που θα πρέπει να αναζητείτε πολύτιμες resources και να πετυχαίνετε τους επιμέρους στόχους της campaign φροντίζοντας για την μακροημέρευση του κλωνοποιημένου πληρώματός σας και την εύρυθμη λειτουργία της βάσης, το ξεχωριστό στοιχείο του The Alters σε σύγκριση με άλλα αντίστοιχα games είναι αναμφίβολα η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, όχι μόνο σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά. Οι κλώνοι μας έχουν διαφορετικές δεξιότητες και αναμνήσεις αναλόγως του σημείου καμπής της (εικονικής) ζωής τους που τους οδήγησε σε διαφορετική πορεία από την αρχική. Για παράδειγμα, ενώ ο “δικός μας” Jan αποφάσισε να φύγει από το πατρικό του ώστε να αποφύγει τον βίαιο πατέρα του, κάποιος από τους κλώνους αποφάσισε να μείνει με αποτέλεσμα η ζωή του να διακλαδωθεί προς εντελώς άλλη κατεύθυνση. Μέσω του quantum computer της βάσης μπορούμε να δούμε και να επιλέξουμε αυτά τα κομβικά σημεία της ζωής μας ώστε να διακλαδώσουμε την ζωή του κλώνου προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και να δημιουργήσουμε την ειδικότητα που απαιτούν οι ανάγκες της αποστολής.

Τα ιδιαίτερα στοιχεία του The Alters δεν τελειώνουν όμως εδώ. Η δομή της campaign είναι γραμμική, χωρίζεται σε acts και διανθίζεται με έντονο άρωμα RPG, καθώς ένα μεγάλο κομμάτι του gameplay αφιερώνεται σε διαλόγους με τους κλώνους (με πολλαπλές επιλογές που επηρεάζουν την ψυχολογία τους και την στάση τους προς εμάς), με τους επικεφαλής της εταιρίας οι οποίοι δείχνουν φιλικοί αλλά έχουν τα δικά τους κίνητρα, αλλά και με άλλους χαρακτήρες που δεν θα αποκαλύψω διότι αποτελούν ουσιώδες μέρος της πλοκής. Η διαχείριση διαφορετικών αλλά έντονων προσωπικοτήτων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και συχνά η ικανοποίηση ενός αιτήματος προκαλεί αντίδραση σε κάποιο άλλο μέλος του πληρώματος. Η μεγάλη έκπληξη και μάλλον η μεγαλύτερη επιτυχία του παιχνιδιού εντοπίζεται σε αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό: Ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να καταλήξει ενοχλητικό και κουραστικό, οι developers έκαναν τόσο καλή δουλειά που προσωπικά το βρήκα εθιστικό, απολύτως engaging και ενίοτε θλιβερό, γλυκό, στοχαστικό. Κατάφεραν να με κάνουν να νοιαστώ πραγματικά για το πλήρωμά μου, να στενοχωριέμαι για τα βάσανά τους και να χαίρομαι με τις (συνήθως λίγες) στιγμές αδελφοσύνης και σύμπνοιας.

Πέρα από την διαχείριση του πληρώματος το The Alters απαιτεί από εμάς την συντήρηση και ανάπτυξη της mobile base με νέα facilities που ξεκλειδώνουν εξελιγμένο εξοπλισμό και bonuses, με ένα στυλ που μοιάζει πάρα πολύ με τα πρόσφατα XCOM της Firaxis. Το resource gathering και management γίνεται μέσω της ανάθεσης συγκεκριμένων tasks στο πλήρωμά μας εντός και εκτός της βάσης ώστε να υπάρχει η επάρκεια σε πρώτες ύλες για την κατασκευή εξοπλισμού, την επισκευή βλαβών στη βάση αλλά και το τάισμα όλων των μελών της ομάδας. Το παιχνίδι κάνει save σε κάθε μέρα που ξημερώνει και έχουμε στην διάθεσή μας συγκεκριμένο χρόνο για εξερεύνηση του χάρτη, ανακάλυψη resource deposits, εκτέλεση εργασιών και ολοκλήρωσης των απαραίτητων objectives για την προώθηση της πλοκής. Αντίθετα με τις περισσότερες άλλες εργασίες που μπορούν να ανατεθούν ελεύθερα στους υπόλοιπους κλώνους, η εξερεύνηση του εκάστοτε χάρτη (σε real-time third person) επαφίεται αποκλειστικά σε εμάς και προσωπικά την βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα διότι οι χάρτες δεν είναι procedurally generated και διαθέτουν αρκετά σημεία στα οποία η πρόσβαση απαιτεί καλύτερο εξοπλισμό σε στυλ metroidvania. Ο βασικός στόχος της εξερεύνησης είναι συνήθως ο εντοπισμός των απαραίτητων resource deposits αλλά ο κάθε χάρτης έχει τα μικρά και μεγάλα μυστικά του που προσθέτουν λίγο αλατοπίπερο στις εξορμήσεις μας.

Συνοψίζοντας λοιπόν την δομή του gameplay, ο στόχος μας σε κάθε act είναι να ολοκληρώσουμε το main objective που θα προχωρήσει την πλοκή, φροντίζοντας παράλληλα να εξερευνήσουμε τον χάρτη του συγκεκριμένου act και να κρατήσουμε το έμψυχο και άψυχο δυναμικό μας στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω αρχικά δεν είναι εύκολος και δεν σας κρύβω ότι είδα την οθόνη του game over 2-3 φορές, ωστόσο το παιχνίδι κάνει καλή δουλειά στην σταδιακή αύξηση της πολυπλοκότητας και προσφέρει άφθονα autosaves ώστε να είμαστε σε θέση να διορθώσουμε κάποιον λάθος χειρισμό πηγαίνοντας πίσω μερικές in-game ημέρες. Όπως συμβαίνει συχνά σε παιχνίδια με κύριο αντικείμενο το management, κάποια στιγμή γίνεται το απαραίτητο κλικ στο μυαλό μας, αποκωδικοποιούμε τα διάφορα gameplay systems και εντοπίζουμε τον πιο αποτελεσματικό τρόπο διαχείρισης ώστε να πετυχαίνουμε objectives και να εξελισσόμαστε. Το αίσθημα ικανοποίησης όταν φθάσουμε σε αυτό το σημείο είναι η μεγάλη γλύκα αυτών των παιχνιδιών, η αίσθηση ότι πλέον η στιβαρή διοίκησή μας έχει μετατρέψει το πλήρωμα σε καλολαδωμένη μηχανή. Σε κάθε περίπτωση απαγορεύεται ο εφησυχασμός διότι το The Alters φροντίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να εισάγει νέες προκλήσεις που ανατρέπουν πλάνα και τακτικές.

Όταν ήρθε η ώρα να αξιολογήσω συνολικά το παιχνίδι ενόψει του review, ήρθα αντιμέτωπος με μια απρόσμενη συνειδητοποίηση: μιλώντας καθαρά προσωπικά, δεν βρήκα κάποιο εμφανές μειονέκτημα στο The Alters πέρα από κάποια bugs που διορθώνονται σταδιακά με patches. Οι developers είχαν μια συγκεκριμένη ιδέα στο μυαλό τους και την εκτέλεσαν σε υψηλό επίπεδο ποιότητας, με τα όποια παράπονα να είναι εντελώς υποκειμενικά και ανάλογα με τις προτιμήσεις του κάθε παίκτη. Kάποιος μπορεί να προτιμούσε πιο πολύπλοκο resource management, άλλος βαθύτερα στοιχεία RPG, ένας τρίτος ίσως θα ήθελε λιγότερη πλοκή και περισσότερη δράση. Σε εμένα ο επιλεγμένος βαθμός μείξης και πολυπλοκότητας των επιμέρους στοιχείων του gameplay λειτούργησε απολύτως, ήταν όλα “τόσο όσο” ώστε να συνεχίζει να διατηρείται το ενδιαφέρον μου αμείωτο ακόμα και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Δεν έχω φτάσει ακόμη στον τερματισμό (είπαμε, προέκυψαν 2-3 game overs που με καθυστέρησαν) αλλά ανυπομονώ να ξαναπαίξω και πιθανότατα να ξεκινήσω καινούριο playthrough ώστε να δω το αποτέλεσμα διαφορετικών επιλογών μου. Το παιχνίδι είναι ιδιαίτερο, μπορεί να μην είναι για εσάς διότι δεν μπορεί να ενταχθεί εύκολα στις νόρμες των γνωστών genres, μπορεί να βαρεθείτε ή να κουραστείτε, αλλά αν σας ταιριάξει είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.

Go to discussion...