BYE SWEET CAROLE

Το έργο του κυρίου Chris Darill το γνωρίζουμε κυρίως από τα παιχνίδια Remothered που κυκλοφόρησαν πριν από μερικά χρόνια. Επρόκειτο για δύο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις horror παιχνιδιών, κυρίως στον τομέα της αφήγησης και της ατμόσφαιρας, με το πρώτο να δημιουργεί πολύ καλές εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς το δεύτερο να «χαντακώνεται» από τα δεκάδες bugs που το ταλάνιζαν. Το Bye Sweet Carole της Little Sewing Machine, αποτελεί τη νέα απόπειρα του Ιταλού δημιουργού να εισέλθει εκ νέου στον χώρο των video games, ωστόσο, επιλέγοντας αυτή τη φορά, μια σχετικά ασυνήθιστη προσέγγιση για να υλοποιήσει την ιδέα που είχε στο μυαλό του: ένα παραμύθι που θυμίζει (σε σημείο παρεξήγησης) παλιές ταινίες της Disney, κάτω από ένα σαφώς πιο σκοτεινό πρίσμα.

Το τελευταίο δεν το αναφέρουμε τυχαία, καθώς πράγματι, πίσω από το αθώο παρουσιαστικό του Bye Sweet Carole, βρίσκεται μια ιστορία που απευθύνεται κυρίως σε ενήλικες ή, έστω, σε εφήβους άνω των 16 ετών. Τόσο το «ευαίσθητο» θέμα που προσεγγίζει όσο και ορισμένες σκηνές/χαρακτήρες που απεικονίζονται, απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν «παιδικές». Τα δε αλληγορικά μηνύματα, που ολοένα και πληθαίνουν σε αριθμό και βάθος, όσο πλησιάζουμε προς το τέλος του ιστορίας, διαθέτουν, ας πούμε, ένα «ιδιαίτερο» περιεχόμενο, το οποίο ο καθένας θα αξιολογήσει διαφορετικά. Ωστόσο, δε θα προβούμε σε κάποιο spoiler, πέρα από το να αναφέρουμε, σε γενικές γραμμές, τι αφηγείται η υπόθεση του παιχνιδιού.

Συγκεκριμένα, βρισκόμαστε κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, σε ένα ορφανοτροφείο της Αγγλίας, ονόματι Bunny Hall. Πρωταγωνίστρια της περιπέτειας είναι η Lana Benton, ένα σχετικά εσωστρεφές και ίσως ονειροπόλο κορίτσι, το οποίο έχει ως μοναδική του φίλη την Carole Simmons. Η Carole είναι το μόνο κορίτσι του ορφανοτροφείου που την «αγκάλιασε» από την πρώτη στιγμή, με συνέπεια να γίνουν κυριολεκτικά αχώριστες.

Αν και η ζωή στο ορφανοτροφείο δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, η παρέα με την κολλητή της έκανε την καθημερινότητα κάπως πιο ανεκτή για τη Lana, μέχρι που ένα βράδυ η Carole εξαφανίζεται. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, η Lana ξεκινά την αναζήτηση της φίλης της, έχοντας ανακαλύψει, ως μοναδικό στοιχείο, ένα σφραγισμένο γράμμα που φέρει ως αποστολέα την ίδια. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, το γράμμα αυτό δεν καταφέρνει να το πιάσει και να το διαβάσει, καθώς, μυστηριωδώς, ο άνεμος το παρασύρει, ξανά και ξανά. Όπως αντιλαμβάνεστε, το κυνήγι του «ιπτάμενου» γράμματος είναι μόνο η αρχή, με το ένα γεγονός να φέρνει το άλλο, και τη Lana να βυθίζεται σε μία κατάσταση που κανείς δε γνωρίζει που σταματά η φαντασία και που αρχίζει η αλήθεια…

Το Bye Sweet Carole θα μπορούσε εύκολα να αποτελέσει μια μεγάλου μήκους ταινία: έχει όλα τα φόντα για κάτι τέτοιο και δε θα μας προκαλούσε έκπληξη αν κάποια στιγμή το βλέπαμε να υλοποιείται. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι και κατά αυτό τον τρόπο θα προχωρήσουμε στην αξιολόγησή του. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα αμάλγαμα adventure και action στοιχείων, με το πρώτο να έχει σαφώς πιο ενισχυμένη παρουσία σε σχέση με το δεύτερο, το οποίο λειτουργεί κυρίως υποστηρικτικά – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σαν adventure λοιπόν, το Bye Sweet Carole δεν τα καταφέρνει διόλου άσχημα. Παρακολουθούμε τη δράση σε 2D προοπτική, μετακινώντας την Lana με το χειριστήριο (προτείνεται ανεπιφύλακτα έναντι του mouse/keyboard), προσπαθώντας να λύσουμε τους γρίφους σε κάθε ένα από τα δέκα κεφάλαια του παιχνιδιού. Οι γρίφοι κυμαίνονται σε ικανοποιητικό επίπεδο δυσκολίας, δεν απαιτούν σπάσιμο του κεφαλιού μεν αλλά δε θα τους χαρακτηρίζαμε και απλοϊκούς δε. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ζητούν από τον παίκτη να ενεργοποιήσει διακόπτες, να χρησιμοποιήσει αντικείμενα σε hotspots ή να συνδυάσει κάποια μεταξύ τους (ως και inventory υπάρχει, με δυνατότητα combine, παρακαλώ). Παράλληλα συναντάμε και αρκετούς platform-based γρίφους, όπου θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να περάσουμε στην απέναντι οθόνη. Είτε αυτό σημαίνει να σπρώξουμε π.χ. κάποιο κιβώτιο, ώστε να ανέβουμε πάνω του και να φτάσουμε ψηλότερα είτε να μεταμορφωθούμε σε… κουνέλι, με τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που συνοδεύουν αυτή τη μορφή.

Το λόγο που η Lana μπορεί να μεταμορφωθεί σε κουνέλι, δε θα το μάθετε στο παρόν review. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι σε αρκετές περιπτώσεις, δε θα έχουμε μόνο τον έλεγχο της Lana, αλλά και ενός δεύτερου χαρακτήρα, εκ περιτροπής, γεγονός που προσθέτει μερικούς ακόμα ωραίους γρίφους στο παλμαρέ του Bye Sweet Carole. Μέχρι εδώ, καλά. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν το παιχνίδι αποφασίζει να προσθέσει μια δόση «δράσης» στο gameplay του.

Σε αρκετές περιπτώσεις, παράλληλα με τους γρίφους, μας τοποθετεί κάτω από το «άγχος» της ύπαρξης ενός κυνηγού/«αρπακτικού». Ο εν λόγω κυνηγός αποφασίζει να μας επιτεθεί μονάχα αν μας δει (αν τυχόν κυκλοφορεί στο χώρο) ή αν κάνουμε θόρυβο (π.χ. σπάσουμε ένα μπουκάλι), και προκειμένου να γλυτώσουμε, οφείλουμε να κρυφτούμε, για λίγα δευτερόλεπτα, σε μία από τις διάφορες κρυψώνες του εκάστοτε κεφαλαίου. Είναι εύκολη υπόθεση να ξεφύγουμε από τους κυνηγούς, αλλά η εν λόγω διαδικασία γίνεται πολύ γρήγορα βαρετή και επαναλαμβανόμενη. Ο λόγος είναι ότι αυτός ο μηχανισμός είναι τόσο απλοϊκός, που δίνει την εντύπωση ότι μπήκε περισσότερο ως μοχλός τεχνητής επέκτασης της διάρκειας του παιχνιδιού, παρά για να προσφέρει ουσιαστική πρόκληση στον παίκτη. Ειδικά όταν βρισκόμαστε στο μέσο της επίλυσης ενός γρίφου, μια διαδικασία που μπορεί να περιλαμβάνει αρκετά βήματα, το γεγονός ότι ξαφνικά πρέπει να το βάλουμε στα πόδια, αποδιοργανώνει και δημιουργεί δυσαρέσκεια – το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τρομάζει κανέναν, αν αυτός ήταν πράγματι ο στόχος της ομάδας ανάπτυξης.

Το πιο απογοητευτικό στοιχείο στο κομμάτι της δράσης είναι ότι αρκετές φορές, η απόκριση στις εντολές μας δεν είναι η πρέπουσα. Ουκ ολίγες φορές, η Lana δεν ανταποκρίνεται άμεσα σε κάποιο πάτημα κουμπιού, ιδιαίτερα σε ορισμένες platform προκλήσεις με χρονικό περιορισμό, με συνέπεια να οδηγούμαστε σε άδικους θανάτους. Γενικότερα, παρατηρείται το φαινόμενο της αργοπορημένης αντίδρασης των χαρακτήρων μας και αν αυτό δεν επηρεάζει καθόλου το adventure στοιχείο του Bye Sweet Carole, σίγουρα αμβλύνει τις εντυπώσεις στο action κομμάτι του. Τρανό παράδειγμα της αδέξιας υλοποίησης του action στοιχείου είναι τα boss-fights, τα οποία πραγματικά δεν έχουν ουδεμία πρόκληση, καθώς συνήθως, αρκεί το συνεχές πάτημα του κουμπιού της επίθεσης για να κερδίσουμε. Εύλογη, λοιπόν, η απορία για ποιον λόγο προστέθηκαν εξαρχής – όπως και τα εξίσου «ρηχά» QTE events, αλλά ας όψεται…

Το Bye Sweet Carole, ως παιχνίδι, επιβιώνει καθαρά χάρη στο adventure/puzzle στοιχείο του. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική αφήγηση, τους πολύ καλογραμμένους χαρακτήρες και το μυστήριο που διακατέχει την πλοκή σχεδόν μέχρι το τέλος, συνθέτουν μια εμπειρία που δεν βρίσκουμε συχνά στο είδος των video games. Σίγουρα, στα βασικότερα προτερήματα του παιχνιδιού συγκαταλέγεται το α-λα κλασσική Disney παρουσιαστικό του, με το animation να έχει σχεδιαστεί εξ’ ολοκλήρου στο χέρι, με συνέπεια να συντελείται ένα πραγματικά μαγευτικό αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για το εντυπωσιακό ορχηστρικό soundtrack, αλλά και το voice-over που είναι αρτιότατο, με τις καταπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών να αφήνουν έντονο το στίγμα τους.

Παρ’ όλα αυτά, μιας και δεν αναφερόμαστε σε ταινία, αλλά σε παιχνίδι, το Bye Sweet Carole δύσκολα θα διεκδικήσει κάποιο βραβείο στο τέλος της χρονιάς. Κανείς δεν θα νιώσει ότι έχασε τον χρόνο του παίζοντας το, όμως το gameplay του δεν προκαλεί ιδιαίτερες συγκινήσεις. Με την ιστορία της Lana, ωστόσο, ίσως καταφέρει να το πετύχει αυτό…

Go to discussion...