FOOLISH MORTALS

Ένα από τα adventures που βρισκόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο «ραντάρ» και το περιμέναμε με ανυπομονησία, ήταν το Foolish Mortals της νεοσυσταθείσας Inklingwood Studios. Εξάλλου, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, καθώς το παιχνίδι, κατά την επιτυχημένη Kickstarter καμπάνια του, υποσχόταν τα περισσότερα στοιχεία που μας κάνουν να αγαπάμε τόσο πολύ τα point ‘n’ click adventures. Ένα ελκυστικό setting (Λουιζιάνα της δεκαετίας του 1930), ένα ιντριγκαδόρικο κυνήγι χαμένου θησαυρού, ένα απόμερο νησί γεμάτο μυστικά και πολλές επιρροές από Monkey Island και Broken Sword.

Βέβαια, το τελευταίο δεν είναι κάτι που ακούμε για πρώτη φορά: το Foolish Mortals δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο παιχνίδι που επικαλείται τα προαναφερθέντα κλασικά adventures ως κύριες επιρροές του. Ωστόσο, το μεγάλο στοίχημα είναι το κατά πόσο έχει αφομοιώσει δημιουργικά αυτές τις επιρροές και παρουσιάζει τη δική του, άξια αναφοράς, πρόταση. Παρακολουθώντας τους τίτλους τέλους του Foolish Mortals, μπορούμε να πούμε ότι το δημιουργικό δίδυμο, οι David και Sophie Younger, κέρδισαν το στοίχημα – και μάλιστα με το σπαθί τους.

Όπως προαναφέραμε, το Foolish Mortals μας μεταφέρει σε ένα νησί στα ανοικτά της Λουιζιάνα, στις αρχές της δεκαετίας του 1930: το Devil’s Rock. Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Murphy McCallan, ένας νέος τον οποίο το (μάλλον αδιάφορο) επάγγελμά του οδήγησε σε αυτό το μικρό νησί, προκειμένου να εντοπίσει τον χαμένο θησαυρό του Bellemore Manor. Πολλά έχουν ακουστεί τόσο για την αξία του θησαυρού όσο και για το ίδιο το αρχοντικό. Σύμφωνα με τον μύθο, το Bellemore Manor υπήρξε, πριν από τριάντα και κάτι χρόνια, η κατοικία τεσσάρων αδελφών: οι τρεις άρρενες – Xavier, Cecil και Yardley – συγκαταλέγονταν στους σημαντικότερους κατοίκους του νησιού, διαθέτοντας πλούτο, γνώση και δύναμη, ενώ ήταν υπέρμετρα προστατευτικοί απέναντι στη μικρότερη αδελφή τους, Abigail.

Όλα κυλούσαν ιδανικά για την οικογένεια Bellemore, μέχρι που η Abigail ερωτεύτηκε έναν ναυτικό, τον οποίο αποφάσισε να παντρευτεί. Αρχικά, τα αδέλφια της είχαν αντιρρήσεις για το γάμο, λόγω της κοινωνικής διαφοράς, αλλά εντέλει συναίνεσαν σε αυτόν. Όμως, μετά από αυτή τους την απόφαση, για έναν ανεξήγητο λόγο, τα αδέλφια άρχισαν να εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Και το χειρότερο είναι ότι κανένας δεν μπορούσε να εντοπίσει τα ίχνη τους. Συνέπεια αυτού ήταν η Abigail να μείνει μόνη, μοναδική κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας των Bellemore. Ωστόσο, οι εξαφανίσεις των αδελφών της δεν εμπόδισαν την πραγματοποίηση του γάμου, με μια ειδοποιό διαφορά όμως: τη νύχτα που θα λάμβανε μέρος, κατά τη διάρκεια της τελετής, τόσο η ίδια όσο και όλοι οι καλεσμένοι, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης!

Έκτοτε, πολλές μαρτυρίες κατοίκων του Devil’s Rock κάνουν λόγο για εμφανίσεις φαντασμάτων στην περιοχή, γεγονός που οδήγησε στην εγκατάλειψη όχι μόνο του αρχοντικού, αλλά και του ίδιου του νησιού, το οποίο πια δε θυμίζει σε τίποτα τα μεγαλεία του παρελθόντος. Ο Murphy McCallan, όντας ένας «προσγειωμένος» άνθρωπος και λάτρης της λογικής, δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις δεισιδαιμονίες των κατοίκων του Devil’s Rock και δείχνει αποφασισμένος να βρει το θησαυρό, κάτι που, μεταξύ άλλων, θα λύσει και το βιοποριστικό του πρόβλημα. Όμως, η γήινη λογική δεν έχει θέση στο Devil’s Rock και ο Murphy θα το καταλάβει πολύ σύντομα. Μάλιστα, θα χρειαστεί να… πεθάνει γι’ αυτό!

Η υπόθεση του Foolish Mortals παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, τόσο στον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει τις αρετές της όσο και στην ουσία της καθαυτής. Αν και κάποιος έμπειρος παίκτης μπορεί να υποψιαστεί προς το πού τείνει να καταλήξει, η αλήθεια είναι ότι οι ανατροπές στην πλοκή είναι έξυπνες και πολύ εύστοχα τοποθετημένες, ενώ παρ’ όλο που αγγίζουν τα όρια του υπερφυσικού (voodoo κανείς;), επεξηγούνται επαρκώς χωρίς να αφήνονται απορίες να αιωρούνται.

Θα τολμούσαμε να πούμε ότι είναι ένα από τα πιο καλοδουλεμένα σενάρια που έχουμε δει σε παιχνίδι του είδους. Καταφέρνει να συνδυάσει μυστήριο και περιπέτεια παλιάς κοπής, με στοιχεία τρόμου και μπόλικου σαρκαστικού χιούμορ (Βρετανοί γαρ), έχοντας στη φαρέτρα του μια προσεγμένη γραφή, η οποία δεν λακωνίζει μεν, δεν φλυαρεί δε. Και όλα αυτά στέκουν αγέρωχα, πάνω σε μια λεπτή, εύθραυστη ισορροπία, η οποία ομολογουμένως θα μπορούσε πολύ εύκολα να σπάσει – να όμως που εδώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Στα ενδότερα του παιχνιδιού τώρα, το Foolish Mortals χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια, στα οποία σε κάθε ένα από αυτά έχουμε έναν συγκεκριμένο και ξεκάθαρο στόχο να ολοκληρώσουμε. Κατά κύριο λόγο, ο στόχος αυτός είναι η συλλογή κάποιων αντικειμένων, τα οποία οφείλουμε να αποκτήσουμε με τον παραδοσιακό «adventure» τρόπο. Δηλαδή είτε εντοπίζοντας τα σε κάποια από τις τοποθεσίες που θα επισκεφτούμε (και είναι αρκετές), είτε κατόπιν συνομιλίων με τους διάφορους χαρακτήρες της περιπέτειας είτε ακόμα και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει λίγο παραπάνω, με συνδυασμό αντικειμένων ή επίλυση κάποιων puzzles (όπως εκείνος με το «χορό», όπου ίσως χρειαστεί χαρτί και μολύβι) . Η ποικιλία των γρίφων δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν παίκτη παραπονεμένο, ενώ η δυσκολία τους σταδιακά αυξάνεται όσο προχωράμε προς το τέλος της ιστορίας του Murphy, χωρίς να φτάνει διόλου σε επίπεδα moon logic. Επιτέλους, ένα adventure που ένα μαχαίρι ή ένα ψαλίδι αρκούν για να κόψουμε σχεδόν κάθε είδους σκοινί!

Ειδικά το τρίτο κεφάλαιο είναι το πιο απαιτητικό, καθώς εκεί το παιχνίδι θα μας παιδέψει αρκετά, ώστε να συλλέξουμε τα αντικείμενα που ζητάει, με συνδυαστικούς γρίφους που επεκτείνονται σε πολλές διαφορετικές τοποθεσίες του Devil’s Rock, αλλά και του ίδιου του αρχοντικού. Εξάλλου, πρόκειται για ένα νησί που δεν υπολείπεται σε σημεία ενδιαφέροντος και σίγουρα δεν θα το χαρακτήριζε κανείς ως αδιάφορο. Πόσο μάλλον όταν είναι εύκολη η περιήγηση στους χώρους του, χάρη στον ενσωματωμένο χάρτη του παιχνιδιού που μας μεταφέρει άμεσα όπου επιθυμούμε ή στη χρήση του διπλού κλικ για άμεση μετάβαση στην επόμενη οθόνη.

Είναι εμφανές ότι οι δημιουργοί του παιχνιδιού δεν άφησαν τίποτα στην τύχη και ο χειρισμός του Foolish Mortals είναι υποδειγματικός. Τα πάντα εκτελούνται με τη χρήση του αριστερού ή του δεξιού κλικ, υπάρχει φυσικά hotspot indicator (ευτυχώς, γιατί σε μερικά σημεία είναι εύκολο να μας ξεφύγει κάποιο αντικείμενο), ενώ αν τυχόν κολλήσουμε (κάτι που αναπόφευκτα θα συμβεί), συμπεριλαμβάνεται ένα αναλυτικό hint system, το οποίο προσαρμόζεται στο επίπεδο βοήθειας που επιθυμούμε. Περιττό να αναφέρουμε ότι δεν υφίστανται dead-ends, ενώ τα red-herring αντικείμενα λάμπουν δια της απουσίας τους. Παρά το γεγονός ότι το inventory μας θα γεμίσει με αντικείμενα κάθε είδους και μεγέθους, όλα θα χρησιμεύσουν κάπου, πολλές φορές παραπάνω από μια φορά.

Δε νομίζουμε ότι μπορεί να γίνει πιο ξεκάθαρο ότι το Foolish Mortals είναι ένα adventure που ξεχειλίζει από ποιότητα. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις παιχνιδιών που όσο περισσότερο ασχολείσαι μαζί τους και γνωρίζεις τους χαρακτήρες τους (υπάρχουν ουκ ολίγες «μορφές», δεν θα σας αποκαλύψουμε περισσότερα, θα τις ανακαλύψετε μόνοι σας), τόσο περισσότερο δένεσαι και εντέλει σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση, όταν πλέον φτάσεις στο λυτρωτικό φινάλε τους. Γλυκόπικρη, γιατί ένα τόσο ωραίο adventure φτάνει στο τέλος του (τουλάχιστον 11-12 ώρες για ένα κανονικό playthrough, χωρίς κάποια βοήθεια), μαζί με το γεγονός ότι πιθανότατα θα πάρει αρκετό καιρό να δούμε ξανά κάτι από την Inklingwood Studios, αν αναλογιστούμε ότι το Foolish Mortals βρισκόταν υπό ανάπτυξη για περίπου τέσσερα χρόνια.

Μπορεί να πρόκειται για την πρώτη τους δουλειά, αλλά είναι εντυπωσιακό ότι οι Youngers κατάφεραν να συνδυάσουν την πολύ όμορφη ιστορία που μας προσφέρουν, με εξαιρετικά handmade γραφικά, καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες (αντίρρηση έχουμε μόνο στο animation του τροχάδην του Murphy), ένα original soundtrack, διάρκειας δύο ωρών, που θυμίζει κινηματογραφικές παραγωγές (το blues/jazz τραγούδι που ακούγεται κάποια στιγμή σε ένα γρίφο, γίνεται «κόλλημα») και με voice-over υψηλών προδιαγραφών.

Ίσως ακουστεί τραβηγμένο, αλλά η γεύση που αφήνει το Foolish Mortal είναι ενός adventure μεγάλου βεληνεκούς, σαν εκείνα που παίζαμε τη δεκαετία του ’90 και ανατριχιάζαμε. Ακριβώς όπως συνέβαινε με τους «δασκάλους» του.

Go to discussion...