THE DRIFTER

Για κάποιο λόγο, το συγκεκριμένο adventure είχε διαφύγει από το ραντάρ μου. Παρ’ όλο που τίκαρε όλα τα κουτάκια του «ορθόδοξου» point ‘n’ click adventure, το νέο πόνημα της Powerhoof (που μας είχε δώσει το εξίσου ενδιαφέρον dungeon crawler, Crawl) δεν ακούστηκε τόσο έντονα, όσο άλλοι εκπρόσωποι του είδους. Ωστόσο, ουδέν κακόν αμιγές καλού – με την επίσημη κυκλοφορία του, το Drifter αξίζει να ακουστεί και να παιχτεί από κάθε λάτρη του είδους, καθώς συγκαταλέγεται με άνεση στις (ακόμα μία…) ποιοτικές κυκλοφορίες της χρονιάς.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ομάδας ανάπτυξης, το Drifter είναι εμπνευσμένο από ξακουστούς δημιουργούς όπως ο Stephen King και ο John Carpenter, ένας ισχυρισμός που σε μεγάλο βαθμό επαληθεύεται. Αφενός, λόγω του «ενήλικου» περιεχομένου του, που περιλαμβάνει αρκετό αίμα και «σκληρή» γλώσσα, αφετέρου λόγω της αγχωτικής και σκοτεινής ατμόσφαιρας, η οποία εγγυημένα θα μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσια σε μια καλή ταινία.

Αν και ποτέ δεν αποσαφηνίζεται πλήρως, το Drifter μας μεταφέρει κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Πρωταγωνιστής είναι ο Mick Carter, ένας τύπος γύρω στα πενήντα, ο οποίος ακόμα δεν έχει στεριώσει σε κάποιο μέρος ή δουλειά. Περιφέρεται από πόλη σε πόλη (εξ’ ου και ο τίτλος “Drifter” – εντυπωσιακή ανακάλυψη από μεριάς μου), αλλάζοντας δουλειές σαν τα πουκάμισα (το δικό του πάντως, παραμένει ίδιο), ωστόσο δίχως να καταφέρει κάτι ουσιαστικό. Όμως, η είδηση που του μετέφερε τηλεφωνικά η αδερφή του, ότι η μητέρα τους άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο και πρόκειται να κηδευτεί στη γενέτειρα τους, τον οδήγησε στην απόφαση να επιστρέψει. Νύχτα, ως λαθρεπιβάτης σε τρένο.

Η άφιξή του συνοδεύτηκε από μια σειρά από ανεξήγητα γεγονότα. Όταν ο Mick προσπάθησε να ξυπνήσει τον συνεπιβάτη του στο βαγόνι, προκειμένου να τον βοηθήσει να κατέβει από αυτό (οι πόρτες των βαγονιών μεταφοράς υλικού συνήθως δεν ανοίγουν εύκολα), εκείνος του επιτέθηκε, προσπαθώντας να τον σκοτώσει. Μέσα στον πανικό, η πόρτα εν τέλει άνοιξε, μόνο και μόνο για να γίνει ο συνεπιβάτης του «σουρωτήρι» από καταιγισμό πυρών. Αφού μετά κόπων και βασάνων, κατορθώνει να βγει σώος από το τρένο, καταλήγει σε ένα καταυλισμό αστέγων.

Τα πράγματα εκεί περιπλέκονται, καθώς κατόπιν εμφάνισης μιας μονάδας οπλισμένων παραστρατιωτικών (;), γίνεται μάρτυρας μιας ακόμα δολοφονίας. Μάλιστα, μετά το πέρας αυτής, βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να θεωρείται ο βασικός ύποπτος, ενώ το αποκορύφωμα της παράνοιας είναι πως την ίδια στιγμή έχει μνήμες και από τον… δικό του θάνατο!

Τα ερωτήματα είναι πάρα πολλά: ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που είναι οπλισμένοι μέχρι τα δόντια και σκοτώνουν αστέγους; Για ποιο λόγο επιτέθηκαν στον Mick, αφού στην ουσία πρόκειται για έναν ασήμαντο τυχοδιώκτη; Πώς γίνεται να είναι ζωντανός, αφού θυμάται ότι… σκοτώθηκε; Και, εν τέλει, κυκλοφορούν πράγματι τέρατα με δαγκάνες ή μήπως είναι απλά ιστορίες του ποτού των αστέγων;

Ερωτήματα που απαντώνται όλα μέχρι το τέλος της, περίπου οκτάωρης, περιπέτειας, με τις απαντήσεις να έχουν υπόβαθρο επιστημονικής φαντασίας, φιλοσοφίας, αλλά και «κανονικής» επιστήμης. Είναι εμφανές ότι οι συγγραφείς του παιχνιδιού έχουν διαβάσει πολλά βιβλία στη ζωή τους, και αυτό αποτυπώνεται στο παιχνίδι. Πράγματι, όταν αποφασίσει να ξεδιαλύνει το μυστήριο, αυτό θα μπορούσε εύκολα να είχε ξεπηδήσει από κάποια νουβέλα του Stephen King.

Συνεπώς, υφίστανται και κάποια ψήγματα υπερφυσικού, αλλά δεν ήθελα να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες για την υπόθεση του Drifter. Ανάλογα με την «ανοχή» ή την αγάπη σας σε τέτοιου είδους ιστορίες, θα απολαύσετε και την αντίστοιχη «ευχαρίστηση» από την πλοκή του παιχνιδιού. Σε προσωπικό επίπεδο, ολοκληρώνοντας το Drifter, μου άρεσε πολύ η κοφτερή γραφή του και ο τρόπος που ξεδιπλώνεται η ιστορία στα μάτια του παίκτη – ιδίως στο πρώτο μισό. Ωστόσο, σε κάποια σημεία προς το τέλος της περιπέτειας, θεωρώ ότι υπερέβαλε ελαφρώς ως προς αυτό που ονομάζουμε «suspension of disbelief». Δεν θα ήθελα όμως να φανώ άδικος με το παιχνίδι – πρόκειται για καθαρά προσωπική άποψη και δεν είναι απαραίτητο να τη συμμεριστείτε. Εξάλλου, το Drifter αποπνέει «δυνατές» adventure δονήσεις, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Το παιχνίδι επιλέγει τη παραδοσιακή προσέγγιση των adventures, με πολύ απλό χειρισμό (τα πάντα γίνονται με το αριστερό κλικ), διαχείριση inventory και αντικειμένων (είτε μεταξύ τους είτε με το περιβάλλον) και φυσικά διαλόγους με τους διάφορους ανθρώπους που θα συναντήσουμε. Ωστόσο, λόγω της δομής της ιστορίας, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου θα πρέπει να δράσουμε γρήγορα — αλλιώς ο Mick πεθαίνει. Ιδιαίτερα στα πρώτα, και πιο αγχωτικά θα έλεγα, κεφάλαια του παιχνιδιού (από τα εννέα που διαθέτει), είναι κάτι που θα συμβεί πολλές φορές, με τη λύση να είναι συνήθως να χρησιμοποιήσουμε κάποιο αντικείμενο ή να κάνουμε κλικ σε συγκεκριμένο hotspot. Στην περίπτωση που δεν τα καταφέρουμε και ο Mick γίνει…κομμάτια, επιστρέφουμε στο πρότερο σημείο χωρίς σοβαρές συνέπειες (εκτός από ένα achievement που χάνεται…), αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως χρειαστεί να επαναλάβουμε ορισμένες κινήσεις ξανά και ξανά μέχρι να βγούμε ζωντανοί.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν πρόκειται για quick-time events ή για arcade χειρισμούς που θέλουν γρήγορα ανακλαστικά, καθώς τα χρονικά περιθώρια που παρέχονται είναι αρκετά μεγάλα. Απλώς, θα πρέπει να εκτελέσουμε μια ενέργεια ή μια σειρά ενεργειών σωστά, και ομολογουμένως, πλην ενός, άντε δύο σημείων, δεν προβληματίστηκα σε καμία περίπτωση. Ωστόσο, κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί με ορισμένους από τους γρίφους του παιχνιδιού, των οποίων η δυσκολία αυξάνεται σταδιακά – και, θα έλεγα, με ιδανικό τρόπο.

Η δε δομή της δράσης θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί κινηματογραφική. Στα πρώτα κεφάλαια, το Drifter είναι αρκετά γραμμικό, με λίγες επισκέψιμες οθόνες και μετρημένα αντικείμενα προς συλλογή, αλλά περισσότερη «δράση» (κοινώς… θα πεθάνετε!). Εμβόλιμα, υπάρχει ένα πιο «ανοιχτό» κεφάλαιο με συνδυαστικούς γρίφους (τίποτε όμως το υπερβολικό), στη συνέχεια δίνεται ξανά έμφαση στη δράση, ενώ πριν το καταιγιστικό φινάλε, το Drifter μπορώ να πω ότι γίνεται αρκετά ζόρικο. Σε αυτό οφείλεται το γεγονός ότι δεν υπάρχει από την αρχή ένας σαφής στόχος (αποκαλύπτεται σταδιακά), ενώ θα χρειαστεί να επισκεφθούμε επανειλημμένως κάποιες τοποθεσίες, μέχρις ότου αρχίσει να φαίνεται φως στο τούνελ. Αναμφίβολα, καλοδεχούμενη η έκπληξη της υψηλής πρόκλησης, όσο και αν αρχικά δεν του φαινόταν ότι το παιχνίδι θα μας «παιδέψει» σε επίπεδο γρίφων. Εγώ είμαι υπέρ.

Περνώντας στο αναπόφευκτο κομμάτι της τεχνικής παρουσίασης, το Drifter παρουσιάζει pixel-art πολύ υψηλών προδιαγραφών, τόσο σε επίπεδο animation όσο και στη συνολική του αισθητική. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιεί την ίδια μηχανή γραφικών με το Loco Motive, ωστόσο οι αρτίστες της Powerhoof έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά και από μόνοι τους. Οι δε σκοτεινοί χρωματισμοί δίνουν τον απαραίτητο τόνο της ζοφερής ατμόσφαιρας, οι οποίοι συνδυάζονται εξαίσια με το πορφυρό του αίματος, το οποίο κάνει συχνά την εμφάνισή του.

Η ατμόσφαιρα του Drifter όμως δεν θα ήταν η ίδια χωρίς το ανατριχιαστικό synth soundtrack του και την καταπληκτική δουλειά που έχει γίνει στο voice-over. Ιδιαίτερα ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον Mick, που λειτουργεί και ως «αφηγητής», είναι άψογος, όπως και όλο το καστ του παιχνιδιού, που αριθμητικά δεν είναι καθόλου αμελητέο.

Εν τέλει, η εμπειρία με το Drifter αποτέλεσε μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ακόμη adventure αξιώσεων, που «πρέπει» να παιχτεί από κάθε φίλο του είδους. Ιδίως όσοι έχουν αδυναμία στα θρίλερ και στην ατμόσφαιρα των παλιών ταινιών τρόμου, πιθανόν να το αγαπήσουν λίγο παραπάνω.

Go to discussion...