WHERE WINDS MEET

Οι πρώτες σκέψεις που λογικά θα κάνει κανένας όταν πρωτομάθει για την ύπαρξη του Where Winds Meet θα είναι “Free-to-Play κινέζικο MMO, άρα άκρως επιθετικά monetized gacha slop με άπειρο jank και in-game αγορές που σπάνε μπάλες, NEXT”. Η πραγματικότητα όμως ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ. Αυτό είναι κάτι που οφείλει να τονισθεί εξ αρχής, και λογικά θα επαναλαμβάνεται συχνά στη διάρκεια αυτού του κειμένου: το Where Winds Meet λόγω της φύσης του είναι ένα παράδοξο της αγοράς θα έλεγα, ένα game που ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να είναι δωρεάν, και όμως είναι.

Αν προσεγγίζαμε το Where Winds Meet όπως θα προσεγγίζαμε ένα οποιοδήποτε άλλο game, θα το χαρακτηρίζαμε μάλλον ως ένα Open-World Action-RPG τρίτου προσώπου, σε “κινέζικο fantasy” setting. Αυτό το τελευταίο αναφέρεται στο πεδίο δράσης του game, την Κίνα του 10ου αιώνα (επομένως μιλάμε για πλήρως ιστορικό setting από πλευράς τοποθεσίας, με υπαρκτές πόλεις και περιοχές), μια ταραχώδη περίοδο γεμάτη εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικοκοινωνικές συγκρούσεις, περίοδο κατά την οποία νεαροί πολεμιστές και martial artists περιπλανιούνταν στον κόσμο για να καταπολεμήσουν την αδικία και να υπερασπιστούν τους αδύναμους. Αυτό ακριβώς το πλαίσιο συνοψίζει και ο δόκιμος όρος “Wuxia”, που μεταφράζεται κυριολεκτικά ως “πολεμικοί ήρωες” και χαρακτηρίζει αυτό το fantasy είδος και τα έργα που δημιουργούνται πάνω σε αυτό.

Με δεδομένα τα παραπάνω, ο πρωταγωνιστής του game και (πλήρως customizable εμφανισιακά) χαρακτήρας που ελέγχουμε εμείς είναι ένας τέτοιος ανώνυμος πολεμιστής που περιπλανιέται στην “jianghu” (ο έτερος δόκιμος όρος που χαρακτηρίζει τον άγνωστο, επικίνδυνο και γεμάτο συγκρούσεις κόσμο αυτού του setting), ξεδιπλώνοντας την προσωπική του ιστορία, λύνοντας quests, και παράλληλα αναπτύσσοντας τις πολεμικές του ικανότητες. Λίγο-πολύ ό,τι θα περιμέναμε κι από ένα τυπικό “δυτικό” Action-RPG δηλαδή. Πλάκα-πλάκα, δεδομένου του setting και του στυλ gameplay, μια σύντομη αλλά εύστοχη περιγραφή του τίτλου θα μπορούσε να είναι “συνδυασμός Witcher 3 με το καλύτερο open-world Assassin’s Creed game που η Ubisoft δεν δημιούργησε ποτέ”.

“Καλά, τα AC games πάει στο διάολο, αλλά να συγκρίνεις την κινεζιά με το ΥΠΕΡΤΑΤΟ ρε ιερόσυλε;” ίσως πει κανένας φανατισμένος που ψάχνει ευκαιρία να αρπαχθεί, αλλά ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. Με το χέρι στην καρδιά μπορώ να πω πως το πνεύμα του Witcher 3 ζει και βασιλεύει ΑΥΤΟΥΣΙΟ μέσα στο WWM, προσαρμοσμένο φυσικά στις ανάγκες του Wuxia χαρακτήρα. Αφενός συγγραφικά, καθώς συναντάμε στο game καλογραμμένους χαρακτήρες με τους οποίους συνδεόμαστε συναισθηματικά, καθώς και ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ plotlines που έχουν να κάνουν τόσο με τον πόνο, τη δυστυχία και την επιβίωση των απλών ανθρώπων μέσα στους κινδύνους της jianghu, όσο και με πιο χιουμοριστικές και ανάλαφρες πινελιές. Αφετέρου από πλευράς gameplay, καθώς έχουμε από τη μία τις 3rd person μάχες (προσαρμοσμένες ξανά στις υπερβολές του Wuxia setting, επομένως αντί για witcher signs έχουμε φαντασμαγορικά martial abilities, αστραπιαίες κινήσεις όπλων και υπερφυσικά άλματα), και από την άλλη το εθιστικό ναρκωτικό που είναι η εξερεύνηση του κόσμου.

Αυτό το τελευταίο ίσως να είναι ο λόγος που κόλλησα τόσο πολύ με το game, έχοντας ρίξει ήδη αρκετές 10άδες ώρες σε αυτό. Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ κόσμος του WWM είναι τόσο ασφυκτικά πακτωμένος με περιεχόμενο, που η εξερεύνηση καταλήγει μια σειρά από διαρκή σφηνάκια ντοπαμίνης. Όπως στο Witcher 3 υπήρχαν ως αντίστοιχη πρέζα τα ερωτηματικά, έτσι και στο WWM συναντάμε διάσπαρτα στον κόσμο πάσης φύσεως εχθρούς, sidequests ποικίλης διάρκειας και βάθους, θησαυρούς, crafting materials, dungeons που προσφέρουν τόσο loot όσο και νέες martial abilities, Stealth missions, world puzzles, collectibles, lore items, εχθρικά Outposts (τα περισσότερα εκ των οποίων μάλιστα προσφέρουν την προαιρετική RP δυνατότητα να τα κατακτήσουμε χωρίς μάχη, μέσω infiltration), mini-bosses, world bosses.

Δεν σας φτάνουν τα παραπάνω; Πάρτε ως έξτρα και τα mini-games. Το WWM διαθέτει κυριολεκτικά ΔΕΚΑΔΕΣ διαφορετικες δραστηριότητες με τη μορφή ξεχωριστών mini-games (ψάρεμα, κυνήγι, μουσική, παρτίδες mahjong, πάλη, λοιπά καρτοπαίχνιδα, drinking games, λύση γρίφων, ρητορική, γιατρειά ασθενειών, εξημέρωση άγριων αλόγων, και άλλα) που βασίζονται είτε σε QTEs είτε σε card games είτε στην απλή λογική, η επιτυχής διεκπεραίωση των οποίων προσφέρει in-game currencies, loot, αλλά και αύξηση των attributes του χαρακτήρα μας, παράλληλα με ξεκλείδωμα άλλων abilities που βοηθούν στην εξερεύνηση και τις μάχες.

Προσθέστε επίσης τα υποσυστήματα για crafting και trading, με παράλληλη επαύξηση των δυνατοτήτων του χαρακτήρα μας μέσω μελέτης πολεμικών σχολών ανάλογα με τα όπλα που θέλουμε να “φοράμε”. Προσθέστε τα Professions (2 προς ώρας, αλλά λογικά θα αυξηθούν στο μέλλον). Προσθέστε τα combat challenges και τις αρένες μάχης. Προσθέστε Bounty Hunting, απέναντι σε computer ή player αντιπάλους. Προσθέστε το player housing στην “μεγάλη πόλη”, με παράλληλη δυνατότητα να κατασκευάσουμε μόνοι μας custom σπίτια ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ (παίζοντας ως single-player, προφανώς) σα να παίζουμε Fallout 4. Προσθέστε και τα πανέμορφα γραφικά του κόσμου, που απλά σε καλεί να χαθείς μέσα σε αυτόν (και με το σύστημά μου να τρέχει το game νεράκι χωρίς θορύβους και αγκομαχητά, παρά την ποιότητα της απεικόνισης). Και ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΣΥΝ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ, ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΡΕΑΝ GAME ΞΑΝΑΛΕΩ. ΔΕ ΒΓΑΖΕΙ ΝΟΗΜΑ ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

Προφανώς πρέπει να αναφέρουμε σε όλα αυτά και τον Co-op χαρακτήρα του game. Το WWM μπορεί κατά 99% να παιχθεί ΚΑΛΛΙΣΤΑ ως αποκλειστικά single-player τίτλος (το 1% είναι αν κολλήσουμε κάποια πολύ σκληρή ασθένεια που δεν γιατρεύεται από τους in-game γιατρούς οπότε πρέπει να το γυρίσουμε σε co-op και να βρούμε σε κάποιο αστικό κέντρο έναν παίκτη που έχει ανεβάσει το ιατρικό profession αρκετά ώστε να μας γιατρέψει αυτός – υπάρχουν άφθονοι τέτοιοι και πολλές φορές προσφέρονται να μας γιατρέψουν αυτοί μόλις μας δουν), αλλά προσφέρει και MMO στοιχεία. Έτσι, αν επιλέξουμε την κατάλληλη εντολή στο μενού του χαρακτήρα μας, εισερχόμεθα στον “κοινόχρηστο” κόσμο όπου περιφέρονται αριστερά και δεξιά άλλοι ανά τον κόσμο παίκτες.

Τα quests του Main Story μπορούν να ολοκληρωθούν αποκλειστικά παίζοντας ως Solo. Ως co-op όμως μπορούμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο με τους φίλους μας ή τυχαίους παίκτες, σκοτώνοντας mobs, διεκπεραιώνοντας sidequests, παίζοντας mini-games ή απλά τσιλάροντας στην εξοχή. Υπάρχει PVP σκέλος με τη μορφή αρένας, υπάρχουν και κάποια συγκεκριμένα co-op only events και challenges που αφορούν το να πολεμήσουμε co-op ή να νικήσουμε κάποιο world boss σε γκρουπάκι 2 έως 5 παικτών, υπάρχουν και κάποιες απόλυτα προαιρετικές μεν αλλά αρκετά διασκεδαστικές δραστηριότητες που μπορούν να διεκπεραιωθούν αποκλειστικά με την αλληλεπίδραση με άλλους παίκτες. Προφανώς υπάρχει και η δυνατότητα ίδρυσης Guilds, τα οποία προσφέρουν ΑΛΛΗ σειρά από ξεχωριστές gameplay δυνατότητες.

Ως Multiplayer F2P τίτλος, το WWM προφανώς διαθέτει και τα δικά του in-game stores με διάφορα currencies (κάποια εκ των οποίων πέφτουν και ως loot στον κόσμο), καθώς και δυνατότητα αγοράς Battle Pass. Ευτυχώς όμως με χαρά διαπίστωσα πως σε καμία περίπτωση οι παράμετροι αυτοί δεν μπορούν να μετατρέψουν το game σε pay-to-win. Η συντριπτική πλειοψηφία των αντικειμένων στα Stores είναι cosmetic αντικείμενα, και όλα τα υπόλοιπα είναι tomes και materials που μπορούμε να συγκεντρώσουμε ούτως ή άλλως στον κόσμο απλά παίζοντας το game (και μάλιστα αυτά έχουν εβδομαδιαίο “κόφτη” και πεπερασμένα αποθέματα στο store, οπότε δεν γίνεται να αγοράσει πχ κάποιος 5000 τόμους εκμάθησης πολεμικών τεχνών και να αναπτύξει τον χαρακτήρα του δυσανάλογα). Τα in-game stores επίσης, ξανά ευτυχώς, δεν έχουν εφαρμοστεί με επιθετικό τρόπο προώθησης στο game, άρα δε βλέπουμε pop-ups να πετάγονται αριστερά και δεξιά παραπέμποντας στο Store. Πέραν τούτων, είτε κάποιος παίξει το game πλήρως δωρεάν είτε αγοράσει το οτιδήποτε, θα έχει την ίδια εμπειρία, την ίδια πρόοδο στην εξέλιξη του χαρακτήρα του, και τους ίδιους περιορισμούς.

Οφείλουν βέβαια να επισημανθούν και τα αντικειμενικά ψεγάδια σε αυτόν τον (ΔΩΡΕΑΝ, ΞΑΝΑΛΕΩ) κατά τα άλλα υπερφορτωμένο με ποιοτικό περιεχόμενο τίτλο. Το κυριότερο εξ αυτών είναι κάτι που με πληροφορούν πως συμβαίνει συχνά σε κινέζικα MMO, και δεν είναι άλλο από την πλήρως χαοτική οργάνωση των μενού και υπομενού. ΚΑΡΤΕΛΕΣ ΕΠΙ ΚΑΡΤΕΛΩΝ θα ήταν η φράση που χαρακτηρίζει το τι επικρατεί. Υπάρχουν τουλάχιστον 5 διαφορετικές καρτέλες για την απεικόνιση των διαφόρων ειδών από quests στον κόσμο. Το inventory, ο εξοπλισμός και τα υπο-σκέλη crafting βρίσκονται όλα σε διαφορετικά σημεία και σε ξεχωριστές καρτέλες και υπο-καρτέλες, ενώ το gear και τα abilities του χαρακτήρα είναι επίσης σπασμένα σε 4-5 διαφορετικές καρτέλες. Τα τρέχοντα events, dailies και challenges είναι διάσπαρτα ούτε εγώ ξέρω σε πόσα σημεία, το ίδιο και τα achievements, τα οποία μάλιστα προσφέρουν και in-game currency ως αμοιβή αν τα “τικάρουμε” από το κατάλληλο μενού, αλλά πολλά εξ αυτών δεν παίρνω καν πρέφα πως τα εκπλήρωσα και έτσι κόβω βόλτες στα μενού και εντοπίζω στην τύχη πως πρέπει να πάρω λεφτά από challenges και achievements που ολοκλήρωσα δε ξέρω πότε. Δίχως υπερβολή αρκετές φορές ξεκίνησα να περιηγούμαι στα μενού για να βρω μια πληροφορία που θυμάμαι να βλέπω… κάποτε, τελικά δεν την βρήκα και τα παράτησα. Γενικά το παιχνίδι είναι πακτωμένο με περιεχόμενο, αλλά στον τομέα της οργάνωσης της πληροφορίας σχετικά με αυτό το περιεχόμενο δεν τα πάει και πολύ καλά η αλήθεια είναι.

Άλλο εν δυνάμει ψεγάδι είναι πως, παρά την πλήρη κυκλοφορία του και το ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΜΑ από περιεχόμενο, εντούτοις το Main Quest είναι ακόμα ανολοκλήρωτο. Συνειδητοποίησα πως οι δημιουργοί έχουν σχεδιάσει την ιστορία μέχρι το Chapter 2 περίπου, και κάθε 5 μέρες κυκλοφορούν και ένα έξτρα Quest αυτού του κεφαλαίου. Προφανώς υπάρχει ήδη αρκετό πράμα να κάνει κανένας στο ενδιάμεσο, αλλά όσο να πεις αυτό το “τα λέμε στις Χ του μήνα για τη συνέχεια” σε επαναφέρει στο ότι στην πραγματικότητα πως δεν παίζεις έναν αμιγώς single-player τίτλο.

Παρόμοιος “κόφτης” υπάρχει όμως και στο ίδιο το leveling του χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας μου είχε φτάσει στο level 50 μία ημέρα πριν ανέβει αυτό το κείμενο, έπρεπε να ολοκληρώσει ένα challenge για να περάσει στην 5άδα 51-55, όμως το game με πληροφόρησε πως αυτό το challenge “θα ξεκλειδωθεί στις 22/11”. Και, λογικά ομοίως, το challenge για τα levels 56-60 θα ανοίξει και αυτό μετά από κάμποσες μέρες. Από τη μία κατανοώ πως είμαστε στις αρχές του game ακόμα, και πως με αυτόν τον τρόπο αποτρέπεται το να “ξεφύγει” κάποιος χαρακτήρας που παίζει 400 ώρες την ημέρα και να γίνει δυσανάλογα παντοδύναμος. Από την άλλη όμως… θέλω να levelάρω ρε φίλε. Είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά μου, οι πρόγονοί μας πολέμησαν για το δικαίωμά μας στο καμένο leveling.

Τέλος, οφείλει να επισημανθεί και ένα χαρακτηριστικό που από τη μία είναι ιδιοφυές, από την άλλη “αμφιλεγόμενο” το λιγότερο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό ΑΙ, αλλά όχι με τον τρόπο που ίσως περίμενε κανείς. Δεν θα δούμε σε αυτό AI-generated assets και περιβάλλοντα ή κάτι τέτοιο, αλλά… AI NPCs. Υπάρχουν στον κόσμο NPCs με τους οποίους μπορούμε να κερδίσουμε (προαιρετικό) rep, και η απόκτηση rep μαζί τους προδιαθέτει το να μιλήσουμε… με ένα AI CHATBOT που αφομοιώνει τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του κάθε NPC, και να γράψουμε προς αυτό τα κατάλληλα λόγια για να το πείσουμε να μας δει θετικά. Από τη μία βρήκα αρκετά διασκεδαστικό πχ το να προσπαθώ να πείσω με δικά μου λόγια έναν bandit να παρατήσει τις ληστείες και αυτός να με πληροφορεί στην πορεία της συζήτησης πως αρχικά ήθελε να γίνει ήρωας αλλά οι ντόπιοι ήρωες τον κορόιδευαν επειδή τραύλιζε οπότε έγινε ληστής για εκδίκηση. Από την άλλη… δεν ξέρω, κάτι δεν μου κάθεται καλά, υπάρχει μια εσάνς AI δυστοπίας να πλανάται πάνω από αυτήν την υλοποίηση.

Τα παραπάνω είναι μια προσπάθεια να ξύσω έστω την επιφάνεια του Where Winds Meet. Είναι πρακτικά αδύνατον να αναφερθώ εμπεριστατωμένα σε όλα τα υπο-συστήματα gameplay και σε όλες τις κατηγορίες του ΑΠΕΙΡΟΥ περιεχομένου, αλλά έστω και έτσι ελπίζω πως πήραν μια μικρή ιδέα όσοι δεν γνώριζαν τι συμβαίνει με τον τίτλο. Έναν τίτλο που, επαναλαμβάνω, κόντρα σε κάθε λογική, είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΩΡΕΑΝ.

Είμαστε ακόμα στις αρχές, το game κυκλοφόρησε στο Steam μόλις στις 14 του μήνα και, παρά την ποιότητά του, αντικειμενικά είναι ακόμα αβέβαιο το αν σε βάθος χρόνου θα μιλάμε ακόμα για αυτό. Τα σημάδια πάντως είναι θετικά. Το WWM εξελίσσεται, εμπλουτίζεται διαρκώς παρά τον ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΟΓΚΟ από περιεχόμενο που έχει ήδη, υπάρχει μες στο game και ένα ερωτηματολόγιο για την αποστολή feedback, και μάλιστα οι developers προσεγγίζουν όσους αφήνουν εμπεριστατωμένο feedback και τους ζητούν μέχρι και να κανονίσουν video call μαζί τους προκειμένου να συζητήσουν αυτοπροσώπως για το τι πρέπει να αλλάξει στο game! Μετά τις 60 περίπου ώρες που έχω ρίξει σε αυτό την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είμαι κάτι παραπάνω από έτοιμος να δεχθώ στη ζωή μου τους chinese gaming overlords μας. Το Where Winds Meet είναι ένα αναπάντεχο διαμάντι που ήρθε εξ ανατολάς και, κόντρα στην ίδια του τη φύση, είναι γεμάτο με καρδιά και ψυχή που σπάνια βλέπουμε σε δυτικά games. Ρίξτε με στην jianghu και παρατήστε με εκεί (μέχρι να βγει το expansion του Bannerlord έστω).

Go to discussion...