Βουτώντας στα σκοτεινά νερά του Alan Wake 2

Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύτηκα αρκετά να καταλήξω σε μια δομή που θα αποτύπωνε τα βήματα που έκανα στο σκοτεινό δρόμο, με τις σκιές της αμφιβολίας να στροβιλίζονται σαν μαύρο νερό γύρω μου, ώστε να φτάσω στο τρεμάμενο φως της αλήθειας μπροστά. Το καλύτερο δυνατό θα ήταν μια ερμηνεία των γεγονότων, μέσα από τους ρόλους που είχε ο κάθε χαρακτήρας σε αυτά. Τα σημεία που ξεδιαλύνονται είναι αυτά που έριχναν τις μεγαλύτερες σκιές. Όχι πάντα καθοριστικά, απόλυτα, για αυτό άλλωστε ζήτησα τη βοήθεια σας. Οι αποκαλύψεις δεν περιορίζονται μόνο στο AW2, αλλά απλώνονται στο συνδεδεμένο σύμπαν της Remedy – RCU για τους μυημένους (μεγάλες εταιρίες που προσπαθούν να μεταφέρουν κόμικ στη μεγάλη οθόνη ακόμα ψάχνουν τον τρόπο).

Για όσους δεν κατάλαβαν, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS ΓΙΑ ΤΑ ALAN WAKE, ALAN WAKE 2 (κυρίως), CONTROL ΚΑΙ AMERICAN NIGHTMARE. Τρέξτε, ΤΡΕΞΤΕ ΜΑΚΡΙΑ.

It’s a gutter ballet

Θα ξεκινήσω από τη νεοφερμένη Saga Anderson. Πως πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο; Είναι αποκύημα της συγγραφικής φαντασίας του Alan; Λοιπόν, σύμφωνα με το lore που υφίσταται ως τώρα και που επιβεβαιώνεται στο AWE DLC, δε μπορείς να δημιουργήσεις ένα άλλο ον από το μηδέν (τουλάχιστον, όχι αν δεν είσαι κάποιου είδους θεότητα). Ακόμα και με τις δυνάμεις που μπορείς να αντλήσεις από το Dark Place για να ενισχύσεις την έμπνευση σου. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να δώσεις μια ώθηση, ένα σπρώξιμο μέσω μιας μικρής ή μεγάλης αλληλουχίας γεγονότων σε άτομα που ήδη υπάρχουν. Θα πρέπει η ιστορία να είναι πιστή στο χαρακτήρα των πρωταγωνιστών και πιστευτή σε ένα τρίτο παρατηρητή, ώστε να βγει αληθινή. Η Saga εμπλέκεται στην ιστορία έμμεσα λόγω του συναδέλφου της Alex. Η ιστορία χρειαζόταν μια ηρωίδα που να μπορεί να σταθεί στη θέση του Alan στον έξω κόσμο, να τον βοηθήσει να βγει από το Dark Place και να σταματήσουν την Dark Presence να εξαπλωθεί πέρα από το Bright Falls. Ποιο θα ήταν το κίνητρο όμως να συνεχίσει να προσπαθεί;

Το διακύβευμα θα ήταν μεγάλο, αν επρόκειτο να χάσει κάτι που αγαπούσε. Αυτό είναι η κόρη της, Logan. Η τοποθέτηση της στην ιστορία θα έδινε φτερά στα πόδια στην Anderson. Είναι όμως πραγματικά νεκρή; Το σενάριο αρχικά αυτό θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε. Συγκεκριμένα πρόσωπα, με ιδιαίτερα “χαρίσματα” όπως οι Andersons, έχουν κάποια αντοχή στην κατασκευασμένη εκδοχή της αλήθειας, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των χαρακτήρων που εμπλέκονται στα γραπτά του Alan. Στο πως εξελίσσεται η ιστορία και το να διαχωρίζουν ποιο είναι φανταστικό και ποιο αληθινό. Περιορίζεται όμως το φαινόμενο αυτό γύρω από το Bright Falls ή σύντομα θα επεκταθεί πιο μακριά, όπως βλέπουμε από την ανησυχητική απάντηση που παίρνει από το σύζυγο της, όταν μαθαίνει για το υποτιθέμενο παρελθόν που είχαν εκείνη και η κόρη της στο Watery;

Θα μπορούσε όμως ο Alan να γράψει κάτι τόσο ειδεχθές; Ρεαλιστικά, όχι. Μπορεί να είναι άνθρωπος με ελαττώματα (όπως όλοι μας άλλωστε), που κουβαλά αδυναμίες τις οποίες προσπάθησε η γυναίκα του Alice να γιατρέψει, αλλά φαίνεται πως είναι άτομο που νοιάζεται πολύ για εκείνη και προσπαθεί μέσα από τα λάθη του να βελτιωθεί. Να πολεμήσει τους δαίμονες του και να δώσει αίσια τροπή. Κάτι το οποίο βλέπουμε πρακτικά και μέσα από τις συνεχείς τροποποιήσεις που επιχειρεί στα κείμενα του. Από την άλλη πλευρά, η απομόνωση στο Σκοτεινό Μέρος για 13 χρόνια (οποιεσδήποτε συνδέσεις με το πρόσφατο social distancing κρίνονται ως συμπτωματικές) θα μπορούσε να οδηγήσει οποιονδήποτε στην απόγνωση και να χάσει τα λογικά του. Ο έτερος πρωταγωνιστής, ξεχνάει πράγματα, έχει αμφιβολίες για το τι έκανε και δεν αποκλείουμε είτε υπό την επιρροή της Dark Presence στις πιο ευάλωτες στιγμές του ή όχι, να προσπάθησε να κάνει πιο σκοτεινή την ιστορία (ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έκαψε εγκέφαλο με το φιλμ Yötön yö δε βασίζεται στο αρχικό draft του Return;) Εξάλλου, δε θα κάναμε τα πάντα για να βοηθήσουμε τους αγαπημένους μας…;

Spiraling out of control

It’s not a loop, it’s a spiral, λέει έκπληκτος ο Alan. Ποια είναι η διαφορά τους; Η λούπα αφορά ένα κλειστό κύκλο. Αν ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε από ένα σημείο την περίμετρο, θα καταλήξουμε πάλι στο ίδιο. Όσον αφορά τα γεγονότα του παιχνιδιού υπονοεί επανάληψη, χωρίς παρέκκλιση, μια προδιαγεγραμμένη ρουτίνα. Στο σπιράλ ξεκινώντας από ένα σημείο, διαγράφουμε μια καμπύλη που εκτείνεται ολοένα και προς τα έξω (φανταστείτε το σχέδιο στο κοχύλι του ναυτίλου). Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιος κύκλος, και κάθε στροβιλισμός υποδηλώνει αλλαγές στην εξιστόρηση. Η βασική ερμηνεία λοιπόν της φράσης, έγκειται σε αυτό. Ειδικά στην πλευρά του Alan είναι εμφανές αυτό. Πόσες φορές περάσαμε από το talk show, βλέποντας το να εξελίσσεται διαφορετικά; Πόσες σκηνές άλλαξαν από τις συγγραφικές εμπνεύσεις ώστε να προχωρήσει η ιστορία; Και στην πλευρά της Saga υπάρχει αυτό, σε μικρότερο βαθμό: πιο συγκεκριμένα στα Overlaps δηλαδή τα σημεία όπου η πραγματικότητα μας συγχωνεύεται με το Σκοτεινό Μέρος.

Εδώ έχει αναπτυχθεί και μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία από τους fans. Σύμφωνα με αυτή, η σπείρα δεν περιορίζεται μόνο σε διαφορετική, σε κάποιο βαθμό, εξέλιξη των γεγονότων αλλά και το ότι η ιστορία από την πλευρά του Alan είναι μια σπείρα που ξετυλίγεται και τέμνει σε διαφορετικά σημεία την ευθεία γραμμή πάνω στην οποία κινείται η οπτική της Saga. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχει βάση αυτή. Γενικά πεποίθηση μου είναι, πως δεν συμβαίνουν πρώτα όλα τα κεφάλαια του Initiation και μετά εξελίσσεται το Return. Αν θυμάστε, η σειρά με την οποία η Saga βρίσκει το 2ο και 3ο θύμα είναι πρώτα οι αστυνομικοί και μετά η Κυρά του Φωτός (που μας υπενθυμίζει ότι, σε μια ιστορία τρόμου δεν υπάρχουν ήρωες, μόνο τέρατα και θύματα). Ο Alan πρώτα συναντάει το πλημμυρισμένο δωμάτιο με το ραδιόφωνο να παίζει το Anger’s Remorse, και στο Poet’s Cinema αργότερα βλέπει την κατάληξη της ματαιοδοξίας των διεφθαρμένων αστυνομικών. Επίσης η επικοινωνία μέσω των Overlaps φαίνεται να γίνεται εκτός σειράς. Για παράδειγμα, η Saga έχει βρει ήδη τον Clicker, αλλά ο Alan αργότερα της ζητάει στη “σπασμένη” επικοινωνία τους να το βρει, παρόλο που έχουν συναντηθεί προγενέστερα από κοντά. Και για τους ΠΟΛΥ, πολύ παρατηρητικούς, η στάση του σώματος του Alan που είναι στο έδαφος, στο τέλος των Return 2 και Initiation 9. Πρηνηδόν, με ένα μάτσο σελίδες κοντά στο αριστερό του χέρι. Κρατήστε το για αυτό που ακολουθεί.

Τέλος δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε το σημαντικότερο γεγονός από όλα, την επιστροφή του Alan από το Dark Place. Το rock ‘n roll τελετουργικό των Old Gods δεν πήγε όπως θα περιμέναμε. Ο Alan δραπέτευσε αλλά κατέληξε στην όχθη της Cauldron Lake, αρκετές μέρες πίσω. Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευθεί από την παραπάνω θεωρία, καθώς η πρώτη αλληλεπίδραση της Saga μαζί του δεν σημαίνει ότι είναι και η πρώτη από τη δική του πλευρά. Εκτός από τη spiral theory, υπάρχουν άλλες δύο οπτικές που θα αναφέρω. Η μία είναι πως, απλά το Dark Place, παρά τη στιχουργική δεινότητα των γερο-ροκάδων, τους παρέδωσε τον Alan… μόνο που αυτός ήταν ήδη έξω ως Scratch. Οπότε, με τον ένα ή άλλο τρόπο, πήραν αυτό που ζήτησαν. Θυμηθείτε λίγο τους στίχους του The Poet and The Muse για την περίπτωση του Thomas και της Barbara. Η άλλη είναι πως έχουμε ένα χρονικό παράδοξο. Η θέση του Alan στο χωροχρόνο είναι καπαρωμένη τη στιγμή της συναυλίας, και επειδή δεν μπορούν να υπάρξουν δύο, η υπόσταση του από το Σκοτεινό Μέρος που προσπάθησαν να τραβήξουν, γύρισε στην κοντινότερη στιγμή στο παρελθόν που ήταν ελεύθερη, δηλαδή όταν τον βρήκε το FBI στην όχθη.

Go to discussion...